Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Στρίβοντας το νόμισμα

Του ΜΙΣΕΛ ΦΑΪΣ

Η μία όψη του νομίσματος. Ενας ειδικός φρουρός πιάνει τα γεννητικά του όργανα και πυροβολεί έναν δεκαπεντάχρονο στην πλατεία Εξαρχείων. Κουλτούρα αστυνομοκρατίας της δεκαετίας του '60; Ασύνταχτη Πολιτεία; Ελλιπής εκπαίδευση; Περιρρέουσα ατιμωρησία;

Η άλλη όψη του νομίσματος. Με αφορμή τον αδιανόητο χαμό του εφήβου, οι μόνοτονα ασύλληπτοι κουκουλοφόροι ακυρώνουν το πολιτικό νόημα της διαδήλωσης και αντ' αυτού σπάνε, καίνε, λεηλατούν όλη νύχτα την πρωτεύουσα κι άλλες πόλεις της χώρας. Πολιτική οργή; Ετοιμοπαράδοτη ηρωοποίηση για προσωπική εκτόνωση; Ψηφίδα στο γενικότερο μπάχαλο;

Καμία όψη του νομίσματος. Οι εργαζόμενοι (για πόσο;) των καμένων καταστημάτων ή εταιρειών αλλά και οι ιδιοκτήτες τους έχουν δικαίωμα στην απελπισία -όπως οι άλλοι στην οργή- ή, μήπως, θα φανούν «μεμψίμοιροι» στη συγκρουσιακή ρητορεία ορισμένων κύκλων; Οι κάτοικοι των Εξαρχείων, που απεχθάνονται εξίσου τη βία των ενστόλων και των αντιεξουσιαστών, ώς πότε θα είναι όμηροι μιας σχεδόν στημένης βεντέτας;

Το νόμισμα στέκεται όρθιο. Δεν ξέρω τι μ' ενοχλεί περισσότερο. Η σικέ παραίτηση του κ. Παυλόπουλου ή ο οίστρος του κ. Αλαβάνου να συγκρίνει τον Γρηγορόπουλο με τον Πέτρουλα ή τον Κομνηνό;

Τα έξαλλα ή δακρύβρεχτα λογύδρια κάποιων δημοσιογράφων ή τα λεκτικά πυροτεχνήματα διανοουμένων και καλλιτεχνών, που αβασάνιστα και εκ του ασφαλούς αλιεύουν νεανικό ή ασπόνδυλο ακροατήριο;

Το νόμισμα δεν έχει κανένα αντίκρισμα. Η απόσταση ανάμεσα στο «να καούν όλα» και στο «να τους γαμήσουν οι μπάτσοι» είναι ανεπαίσθητη. Η αποθέωση της βίας (ως αρνητική ιερότητα) μαγνητίζει ολόενα και περισσότερους. Κι αυτούς που θεωρούν εαυτούς νομοταγείς νοικοκυραίους και, φτύνοντας στον κόρφο τους, χαζεύουν στην τηλεόραση τη βία κι αυτούς που φαντασιώνονται καταλήψεις Χειμερινών Ανακτόρων και βγαίνουν στους δρόμους με σκοπό να καταλύσουν το σύμπαν, αλλά κι αυτούς που νιώθουν και ενεργούν ως νόμιμοι Ράμπο. Πάνω απ' όλα όμως, μαγνητίζει την ανεπάρκεια των πολιτικών μας. Κυρίως των νοοτροπιών και των στρατηγικών των δύο κομμάτων εξουσίας, τα οποία χειρίζονται ανεύθυνα, στο όνομα μιας ανεξέλεγκτης πολιτικής αντιπαράθεσης, το συλλογικό απόθεμα φόβου, αδιαφορίας ή επιθετικότητας.

Το χαμένο νόμισμα. Το ζήτημα, βέβαια, είναι τι κάνουμε εμείς. Ολοι εμείς που αρνούμαστε να δεχτούμε ότι, εν τέλει, ζούμε σε μια εχθρική χώρα. Ολοι εμείς που δυσφορούμε από την απουσία της πολιτικής, του δημόσιου χώρου, των συνομολογημένων ορίων. Ολοι εμείς που, χρόνια τώρα, βλέπουμε τον ίδιο ομαδικό, αξύπνητο εφιάλτη.