Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Οσα παίρνει ο Βαρδάρης

«Κραυγές και ψίθυροι»

Από τον ΘΩΜΑ ΣΙΩΜΟ vardaris@enet.gr

Στον Βαρδάρη αυτής της εβδομάδας φιλοξενώ μια εικόνα από τη συνάντηση του Νικ Κέιβ και του Ψαραντώνη στη Θεσσαλονίκη στις αρχές του καλοκαιριού. Είχα την τύχη να βρίσκομαι ανάμεσά τους και να ακούσω τα λίγα λόγια που αντάλλαξαν μεταξύ τους. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έκαναν παρέα οι δύο μουσικοί, η σχέση τους ξεκινά από το «All tomorrow 's parties» το 2006 στην Αγγλία.

Αυτή η ενδιαφέρουσα συνάντηση προέκυψε χωρίς καμία προετοιμασία. Ο Cave ήρθε οδικώς από το Βελιγράδι όπου είχε ξεχάσει τα παπούτσια του. Βγήκε στο κέντρο της πόλης για να αγοράσει καινούργια και είδε τις αφίσες του Ψαραντώνη στους δρόμους. Ο Ψαραντώνης έκανε το ίδιο, καθώς περιπλανιόταν σαν ξωτικό στα στενά δρομάκια της Θεσσαλονίκης. Ο Ηλίας, κουμπάρος και φίλος του Ψαραντώνη, όταν τον άκουσε να λέει ότι θέλει να δει «τον φίλο του τον Νικ» έφερε τους δύο καλλιτέχνες σε επαφή (διαβάστε όλη την ιστορία στο www. vasikosmetoxos.blogspot. com) .

Ο Cave πήγε στην «Αίγλη» μετά το τέλος της δικής του συναυλίας και άκουγε σιωπηλός τον Ψαραντώνη. Στην κατάνυξη με την οποία παρακολουθούσε τον ήχο της λύρας του Ψαραντώνη είδα τον «τοπικό (αλλά όχι εθνικό) πολιτισμό» να συνομιλεί με το κομμάτι εκείνο της ισχυρής «παγκόσμιας κουλτούρας» που κρατά ακόμη ευαισθησίες, αθωότητα και σεβασμό στο πηγαίο και το αληθινό. Η εξομολογητική ειλικρίνεια των δύο καλλιτεχνών οδήγησε τον Cave να αναρωτηθεί προς το τέλος της βραδιάς τι σημαίνει μουσική και ο Ψαραντώνης, αφού μας κοίταξε ατάραχος, απάντησε πως «η μουσική είναι κραυγές και ψίθυροι».

Μία ακόμη απουσία

Σε μια από τις νωχελικές, ήσυχες βόλτες που συνηθίζω να κάνω στο κέντρο της Θεσσαλονίκης τσέκαρα μία ακόμη απουσία στο κιτρινισμένο απουσιολόγιο της πόλης. Το μικρό κεντρικό κατάστημα στη συμβολή των οδών Μητροπόλεως και Κούσκουρα, που φιλοξενούσε τα γραφεία της εφημερίδας «Νέα Αλήθεια», έχει μετατραπεί (εδώ και καιρό) σε κατάστημα επισκευής γυναικείων παπουτσιών. Η φωτεινή επιγραφή που με περηφάνια δήλωνε «Εφημερίς Νέα Αλήθεια. Ετος ιδρύσεως 1909. Ιδρυτής Ι. Κούσκουρας» αντικαταστάθηκε από μια πολύχρωμη «μονδέρνα» επιγραφή που γράφει «Τακούνι εξπρές». Μαζί με την απουσία της επιγραφής σημείωσα και την απουσία του ασπρομάλλη ηλικιωμένου κυρίου που σχεδόν καθημερινά έπινε αμέριμνος τον καφέ του στην είσοδο αυτού του μικρού καταστήματος.

Η «Νέα Αλήθεια» υπήρξε μια από τις σημαντικότερες ελληνόφωνες εκδόσεις της οθωμανικής περιόδου της Θεσσαλονίκης και αντίπαλο δέος της «Μακεδονίας» του Ι. Βελλίδη. Ο εκδότης της Ι. Κούσκουρας ήταν (όπως γράφει ο Ιός) ένας από τους (απαραίτητους) τρεις μάρτυρες κατηγορίας προκειμένου οι πρωτεργάτες του ελληνικού σοσιαλιστικού κινήματος, Αβραάμ Μπεναρόγια (γραμματέας της Φεντερασιόν) και Σαμουέλ Γιονά (γραμματέας του Καπνεργατικού Σωματείου) να εκτοπιστούν (στις 8 Ιουνίου του 1914) στη Νάξο ως κοινωνικά επικίνδυνοι, αποκτώντας έτσι τον «τίτλο» των πρώτων πολιτικών εξορίστων της χώρας μας. Ισως αυτός να είναι ένας από τους λόγους που οι συντηρητικοί άρχοντες της πόλης έδωσαν το όνομά του σε ένα μικρό αλλά κεντρικότατο δρόμο-σημείο αναφοράς της Θεσσαλονίκης. Η «Νέα Αλήθεια» σταμάτησε να εκδίδεται το 1971 και από τότε μέχρι πριν από λίγο καιρό το εν λόγω κατάστημα, αμυδρά φωτισμένο, ήταν ανοικτό σχεδόν καθημερινά. *