Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Σάββατο βράδυ Κυριακή πρωί

Τετάρτη, καλοκαίρι, λίγο μετά τις 12 τη νύχτα

Με τον ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ

Η «Λυσσασμένη Γάτα» της Σαουμπίνε που είδα το ζεστό βράδυ της Τετάρτης στην Πειραιώς, μου φάνηκε παράσταση με στερεότητα, εξαιρετικό γούστο, μετρημένη τόλμη και μεγάλες ερμηνείες. Δεν έχω δει πολύ θέατρο, ούτε τη Νόρα του ίδιου θιάσου έχω δει, όμως παλιά είχα αγαπήσει την ιδιοσυγκρασία του Τενεσί Ουίλιαμς, μαζί με την αύρα της εποχής που τον μυθοποίησε μέσα από μια συγκεκριμένη ερμηνεία του, που σήμερα προκαλεί κακιά νοσταλγία. Η σκηνοθεσία του Οστερμάγιερ έσπασε αυτό το συμβατικό τσόφλι και με μικρές δραματουργικές επεμβάσεις ξανάδωσε στο έργο μοντέρνο νεύρο -όχι γραφικότητες στο Νότο με τις φυτείες και τις νευροπαθείς queens κάτω από διάφορες παρενδυσίες.

Στην παρέα (που μετά έφαγε σε ένα απόμερο μαγαζί στο Γκάζι) ξέσπασε η αιώνια συζήτηση -κατά πόσο οι ηρωίδες του Ουίλιαμς είναι μεταμφιεσμένοι gays κι αυτό στενεύει τη δύναμη του έργου του, σε αντίθεση με τον Καβάφη, στον οποίο ακόμα και η μερικότερη σεξουαλική αναφορά δεν αποκλείει τους πάντες από το ξεχείλισμα του ποιητικού νοήματος. Ο ένας είναι απλώς πολύ πιο δυνατός από τον άλλον, ή το έργο του Ουίλιαμς έχει κι αλλα βαρίδια που το τραβάνε σιγά σιγά στον βυθό της γραφικότητας; Αδιέξοδες συζητήσεις, φωτισμένα τρένα, κρασί και επιχειρήματα που σέρνονται, πυροδοτούν μια ξαφνική οργή και μετά σπάνε με τον μαλακό ήχο μιας φούσκας σαπουνιού, γιατί ήρθε το ποτήρι κοντά στο στόμα και έπρεπε να σωπάσεις. Κατά βάθος καμία διάθεση δεν έχω να μιλήσω. Οσο περνούν τα χρόνια, τόσο ρέπω προς το «μ' αρέσει/ δεν μ' αρέσει», παρά προς το «αυτό είναι καλό/ αυτό είναι κακό». Δεν κάνω τον ταπεινούλη, αλλά ειλικρινώς δεν αισθάνομαι ότι έχω το εύρος της συναισθηματικής γνώσης να κρίνω όλα τα έργα τέχνης με το ωραίο θράσος που διακρίνω στους Νεοέλληνες. Θράσος που εξερράγη και μέσω των μπλογκ και της ψευδαίσθησης δυνάμεως που προσφέρουν.

Ακούω επίσης τον πρώτο δίσκο της Μόνικας. Μ' αρέσει. Εχει ορμή και τσαγανό και κάτι σχεδόν παράφορο στον τρόπο που τραγουδά. Η μουσική της τρέχει τολμηρά, η φόρμα είναι ρευστή, οδηγημένη από τη μουσική φράση κι όχι ριγμένη σαν υγρό σε ένα έτοιμο κουτάκι -αυτό προσδίδει έναν αέρα ελευθερίας και πειραματισμού, που σε παρασέρνει, καθώς το πράγμα είναι σαν να πλέει στον αέρα δίχως τη σκαλωσιά του φέροντος οργανισμού. Και μόνο γι' αυτό, η γλυκιά κοπέλα έχει ταλέντο.

Θυμάμαι όταν πριν από δύο χρόνια ο Μ. Hulot έφερε μια συνέντευξή της στη «Lifo», επειδή είχε ακούσει το ντέμο της και είχε ενθουσιαστεί. «Μα γιατί να τη βάλουμε; αναρωτήθηκα. Κανείς δεν την ξέρει. Ούτε καν δίσκο δεν έχει βγάλει κι ενδέχεται να μη βγάλει και ποτέ». Ομως τη βάλαμε δισέλιδη. Γιατί πίστεψα πολύ στο ένστικτο του συνεργάτη μου, ο οποίος έδωσε πρώτος βήμα σε όλα σχεδόν τα ενδιαφέροντα νέα ονόματα της ελληνικής μουσικής -κι αν είχε βάρος η λέξη, θα έλεγα ότι τα «ανακάλυψε».

Κατά τα άλλα μπαίνουμε στην τελική ευθεία πριν από τη μεγάλη νάρκη του καλοκαιριού. Ενα ένα ατονούν τα κομμάτια του κορμιού. Πρώτα παγώνει η καρδιά, μετά το πνεύμα, τέλος τα μέλη, ενώ τα δάχτυλα μένουν ώς το τέλος να χτυπούν σαν ζόμπι φράσεις δίχως νόημα.

Νομίζω ότι σιγά σιγά κλείνει τον κύκλο της αυτή η στήλη. Ο,τι είχαμε να πούμε σχεδόν το είπαμε. Είμαι της άποψης ότι καλύτερα να σωπαίνεις, ότι δεν έχεις κάτι που να σε κινητοποιεί όταν το λες.

Οπως περίπου το βράδυ στην παρέα μετά το θέατρο...

Απόψεις, απόψεις, απόψεις... και τόσο λίγο νόημα! *

La Televizione

mamadonna mia

Χθες το απόγευμα συνάντησα έναν καλό μου φίλο που είχα να δω καιρό. Τρόμαξα μόλις τον είδα επειδή ήταν φανερό ότι σε όλο του το πρόσωπο είχε πάθει εγκαύματα τρίτου βαθμού και τώρα είχαν επουλωθεί, αφήνοντας όμως ακόμα εμφανή σημάδια. Τον ρώτησα αν είχε πρόσφατα αυτοπυρποληθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την ακρίβεια ή τον πόλεμο στο Ιράκ.

Δεν φαντάζομαι, του είπα, να πήγες σε καμιά θάλασσα και να έκατσες στον ήλιο δεδομένου ότι αυτό που ξέραμε ως ήλιο έχει πεθάνει και αντ' αυτού είναι μια πηγή πολύ βλαβερής ακτινοβολίας που καίει τα τριαντάφυλλα στο μπαλκόνι μου.

«Αν σου πω πού το έπαθα θα με βρίζεις μέχρι αύριο», μου απάντησε και μου αποκάλυψε ότι το έπαθε περιμένοντας στην ουρά στο ΟΑΚΑ για να πάρει εισιτήριο για τη Μαντόνα.

Ο,τι έχει απομείνει στο άδειο μου κεφάλι κάηκε εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Η σκέψη ότι ένας άνθρωπος με σώας τας φρένας θα στεκόταν 5 ώρες κάτω από τον δολοφονικό ήλιο για να πάρει εισιτήριο για μια συναυλία μιας πενηντάρας ποπ σταρ με χτύπησε σαν κεραυνός.

Είχα ακούσει βέβαια για τις ουρές αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ ότι σε αυτές θα καθόταν κι ένας φίλος μου. Νόμιζα ότι κατά κάποιο τρόπο οι φίλοι μου είχαν ανοσία σε αυτή την επιδημία τρέλας που έχει χτυπήσει τον κόσμο εκεί έξω, σε αυτή τη σαρωτική λαίλαπα της παράλογης συμπεριφοράς που εξαπλώνεται με τρομακτικές ταχύτητες σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας, σε όλα τα γεωγραφικά πλάτη και μήκη, σε όλες τις φυλές, τα φύλα και τις εθνικές υποομάδες.

Ομως έκανα λάθος.

Τα πράγματα είναι πιο τρομακτικά από όσο μπορούσα ποτέ να φανταστώ γιατί το βράδυ πέρασε από το σπίτι μου κι άλλος φίλος που μου είπε ότι είχε στηθεί και στην ουρά στο κέντρο και στην ουρά στο ΟΑΚΑ. Τον παρακάλεσα να μου εξηγήσει τι είδους άνθρωποι ήταν εκεί στην ουρά και μου είπε ότι ήταν άνθρωποι που φαίνονταν κανονικοί, ροκάδες, μαμάδες και θείες πενηντάρες, πιτσιρίκια και πιτσιρίκες, αρκετοί ομοφυλόφιλοι και μερικοί στρέιτ.

«Και γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να πάνε να στριμωχτούν σε ένα στάδιο για να δουν μια στεγνή γριά να κουνάει τον κώλο της σε γιγαντοοθόνες προσποιούμενη πως είναι κάτι που δεν είναι, δηλαδή νέα;» τον ρώτησα.

Μου είπε ότι η Μαντόνα είναι μεγάλη ποπ σταρ και μπορεί βέβαια να έχει πια χάσει την επαφή της με την πραγματικότητα, αλλά κάνει ακόμα ωραία σόου.

Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι με 80 ευρώ θα μπορούσα να του κάνω το σόου της ζωής του με αναφορές στο θέατρο Νο και το θέατρο σκιών της Ιάβας.

Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι η Μαντόνα είναι μια ατάλαντη καπιταλίστρια που, εκμεταλλευόμενη τις γκεμπελικές μεθόδους της διαφήμισης, κατάφερε να πουλήσει ένα προϊόν που στην καλύτερη περίπτωση ήταν απλά ανεκτό και στη χειρότερη σκουπίδια.

Του είπα πως είναι ντροπή για έναν νέο άνθρωπο να πηγαίνει σε φασιστικά θεάματα όπως συναυλίες σε στάδια και αρένες και πως μόνο αν ήταν να τη δω να την τρώνε ζωντανή τα λιοντάρια από το Μαλαουί θα πήγαινα να στηθώ στην ουρά.

Μου είπε (όπως μου λένε πολλοί) πως είμαι άδικος και υπερβολικός

(από το μπλογκ του manifesto http://manifestogr.blogspot.com/.)