Ελευθεροτυπία - «Σαν να μην πέρασε μια μέρα»

«Ολα απ' την αρχή» είναι ο τίτλος της μουσικής του παράστασης στο «Παλλάς». Αυτό ακριβώς κάνει (μέχρι και τις 13 Ιανουαρίου) ο Γιώργος Νταλάρας: ξεκινά απ' την αρχή τη διαδρομή του στο τραγούδι και φτάνει μέχρι το παρόν σε ένα μεγάλο μουσικό ταξίδι, με συνοδοιπόρους τους νέους τραγουδιστές Δέσποινα Ολυμπίου, Ασπασία Στρατηγού, Ζαχαρία Καρούνη και Μανώλη Πασχαλίδη.

Τη δική του ιστορία που σε πολλές περιπτώσεις συναντιέται ή και ταυτίζεται με την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, ανέλαβε να οπτικοποιήσει με απρόβλεπτα σκηνοθετικά τρικ ο Σταμάτης Φασουλής.

Με ένα τρικ ζητάμε κι εμείς απ' τον τραγουδιστή να συνεχίσει μια φράση και να ξεκλειδώσει μυστικά.

*Πρώτη φορά σε κινηματοθέατρο ήταν θυμάμαι...

«Στο Μπραχάμι στο σινεμά "Αστέρια". Θα 'μουν έξι χρόνων. Είδαμε με τη μάνα μου "Τα παιδιά της αμαρτίας" με την Μανιάνι. Εγινε σεισμός μέσα μου. Λίγες ημέρες μετά, εάν θυμάμαι καλά, είδα στη "Νανά" στη Βουλιαγμένης το "Ορφέο Νέγκρο" κι εκεί πρωτάκουσα τους "Πλάτερς". Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό το συναίσθημα. Ανοιξε ένα παράθυρο σε έναν καινούριο κόσμο. Ενιωθα τεράστια χαρά και μαζί αγωνία, όπως όταν σου αποκαλύπτεται κάτι μοναδικό και δεν ξέρεις αν μπορείς να το πλησιάσεις».

Το ρεπερτόριο και οι στίχοι

*Σε κινηματοθέατρο βρίσκομαι και τώρα: στο καινούριο «Παλλάς» όπου σκέφτηκα καταρχήν...

«Να ακολουθήσω τη συμβουλή του Σταμάτη να τραγουδήσω όλα αυτά τα τραγούδια που ο κόσμος αγάπησε, χωρίς τη μόνιμη αγωνία ότι η εύκολη λύση είναι το να παίζουμε τις επιτυχίες μας».

*Επέλεξα τα τραγούδια με κύριο γνώμονα...

«Τη σχέση που έχω αναπτύξει μέσω αυτών με τον κόσμο. Κάθε τραγούδι κουβαλάει από πίσω του μια ή και πολλές, διαφορετικές ιστορίες. Είναι δηλαδή από μόνο του μια παράσταση, μια τοιχογραφία από περιστατικά, από πρόσωπα κι από συναισθήματα».

*Η μεγαλύτερη δυσκολία στο «Παλλάς» ήταν...

«Ακριβώς αυτή η επιλογή του ρεπερτορίου. Τη μια μέρα αφήναμε τραγούδια έξω, την επομένη τα ξαναβάζαμε. Ο καθένας υποστήριζε με πάθος ένα συγκεκριμένο τραγούδι. Κι αυτό συνέβαινε γιατί, όπως πολύ σωστά είπε ο Σταμάτης, δυο τραγούδια ίδιας μουσικής αξίας, μετράνε διαφορετικά για τον καθένα μας. Εχουμε διαφορετικές εμπειρίες».

*Από τις τωρινές εμφανίσεις θα θυμάμαι...

«Τη ζεστασιά και τον ενθουσιασμό του κόσμου. Σαν να μην πέρασε μέρα από τις πρώτες μου συναυλίες στα θέατρα».

*Θα προτιμούσα όμως να ξεχάσω...

«Τις 2,5 ώρες επί σκηνής, πράγμα δύσκολο και επίπονο, ειδικά όταν πρέπει να τραγουδήσω χωρίς να βλέπω την ορχήστρα».

*Θυμάμαι πώς τραγουδούσα τότε, και σε σχέση με το παρόν σκέφτομαι ότι...

«Είναι το ίδιο δροσερά όπως τότε που ξεκίναγα, μόνο που οι στίχοι έχουν σήμερα για μένα μεγαλύτερο νόημα».

*Καθώς άλλαζε το ελληνικό τραγούδι, συνέλαβα τον εαυτό μου...

«Να επιμένει στα παλιά μουσικά ήθη -γι' αυτό φρόντιζα πάντα τις επανεκτελέσεις- και από την άλλη να ψάχνω με μανία ποια από τα καινούρια κομμάτια συνδέονται με το παρελθόν. Με αυτή τη μυστική κλωστή που θα τα κάνει να υποστηρίξουν μια συνέχεια».

*Τα «παραπονεμένα» μου τραγούδια, αυτά που εγώ τα πίστεψα αλλά όχι το κοινό, είναι...

«Κυρίως τραγούδια από το δίσκο "Η άσφαλτος που τρέχει". Τραγούδια του Γκανά και του Χριστοδουλίδη, για τα οποία είμαι πολύ υπερήφανος».

*Ο ξένος τραγουδιστής που θα ήθελα να έχω συνεργαστεί είναι...

«Ο Καμαρόν ντε λα Ισλα, ο Φρέντι Μέρκιουρι, η Ουμ Καλσούμ κι άλλοι, κι άλλοι. Και με πολλούς κιθαρίστες θα ήθελα. Τον Νόπφλερ ας πούμε».

*Κι ο Ελληνας που δεν θα πήγαινα ποτέ να ακούσω είναι...

«Ολοι αυτοί που δεν έχω επιδιώξει να τους ακούσω μέχρι τώρα. Δυστυχώς είναι αρκετοί».

*Οταν δέχομαι επιθέσεις, θέλω να...

«Αδιαφορήσω, αλλά δεν το καταφέρνω πάντα. Παλιότερα το κατάφερνα ακόμα λιγότερο. Βέβαια, και η ελευθερία της έκφρασης είναι μεγάλο αγαθό».

*Και όταν ακούω πόσο τελειομανής ή πόσο απαιτητικός είμαι από τους συνεργάτες μου, θέλω να απαντήσω ότι...

«Δεν με κολακεύουν καθόλου αυτά τα επίθετα. Σκέφτομαι όμως και πόσο ολιγαρκείς και ελάχιστα απαιτητικοί είναι αυτοί που τα λένε».

*Οι εμπειρίες μου ως πρεσβευτή Καλής Θέλησης της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, με δίδαξαν πως...

«Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δεν μπορείς να αδειάσεις τη θάλασσα μ' ένα κουτάλι, αλλά μπορείς να προσφέρεις ένα ποτήρι καθαρό, δροσερό νερό, σε κάποιον που το έχει ανάγκη».

*Οταν μιλώ στην κόρη μου για όλα όσα έζησα μέχρι σήμερα, ξεχωρίζω...

«Τα πρώτα δύσκολα χρόνια που με δυνάμωσαν, τους δασκάλους μου στη μουσική που με βοήθησαν, και τις αληθινές στιγμές που μοιραστήκαμε με συνεργάτες, φίλους και τον απλό κόσμο».

*Αν κάτι την συμβουλεύω, είναι...

«Να είναι και δημοσίως εξίσου ποιοτική. Είναι σπουδαίο και μεγάλη πολυτέλεια αν το καταφέρει. Και να φοράει άνετα ρούχα που αρέσουν σ' εκείνη, ανεξάρτητα από τη μόδα. Κι αυτό το εννοώ και μεταφορικά».

*Σκέφτομαι πως όταν θα φύγω, θέλω να λένε για μένα ότι...

«Τραγούδησε καλά, ήταν καλός μουσικός κι άφησε ξεκάθαρη τη δική του αντίληψη για το λαϊκό τραγούδι».