Ελευθεροτυπία - Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους

Ο Χαβιέ Μπαρδέμ στην -θριαμβεύτρια των Οσκαρ- ταινία των αδελφών Κοέν «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους»

******Αριστουργηματική, βραβευμένη με 4 Οσκαρ, ταινία, η καλύτερη ίσως της χρονιάς, βουτηγμένη σε μια σκοτεινή, παγωμένη ατμόσφαιρα, γύρω από έναν άντρα που, έχοντας ξαφνικά ανακαλύψει ένα τεράστιο ποσό χρημάτων, βρίσκεται στο στόχαστρο ενός επαγγελματία δολοφόνου. Εξαιρετικός ο Χαβιέ Μπαρδέμ στον ρόλο του αδίστακτου, ψυχοπαθή δολοφόνου.

Ανάμεσα στο αστυνομικό θρίλερ, το φιλμ νουάρ και το γουέστερν, κινείται η βραβευμένη με 4 Οσκαρ (ανάμεσά τους και καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας) νέα ταινία των Ιθαν και Τζόελ Κοέν, με σενάριο που έγραψαν οι ίδιοι, με βάση το ομότιτλο μυθιστόρημα του Κόρμαν ΜακΚάρθι. Η ταινία αφηγείται την περιπέτεια ενός ανθρωπάκου, του Λιγουέλιν Μος (Τζος Μπρόλιν), που ζει με τη γυναίκα του σ' ένα τρέιλερ και ο οποίος μια μέρα, ενώ κυνηγά στην έρημο, βρίσκει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, κοντά στα σκορπισμένα πτώματα αντρών γύρω από εγκαταλειμμένα αυτοκίνητα, αποτέλεσμα ενός μακελειού ύστερα από αποτυχημένο λαθρεμπόριο ναρκωτικών. Για να αποκτήσει το ποσό αυτό, τον κυνηγά ο Αντον Τσίγκερ (Χαβιέ Μπαρδέμ), ένας αδίστακτος, ψυχοπαθής δολοφόνος, με κατάμαυρα μαλλιά, ψυχρό χαμόγελο κι ένα περίεργο όπλο μέσα σε ντεπόζιτο από πεπιεσμένο αέρα, ενώ ο Τομ Μπελ (Τόμι Λι Τζόουνς), ένας με λαϊκή φιλοσοφία σερίφης της περιοχής, τον κυνηγά για να τον συλλάβει.

Η καλύτερη ίσως ταινία της χρονιάς, βουτηγμένη σε μια μαύρη ατμόσφαιρα, με τους Κοέν να επιστρέφουν σ' ένα στιλ που θυμίζει την καλύτερη εποχή τους (εκείνη των «Μόνο αίμα», «Το πέρασμα του Μίλερ» και «Φάργκο»), με ένα σφιχτοδεμένο σενάριο, διανθισμένο με μπόλικο (συχνά μαύρο) χιούμορ και καλοφτιαγμένους χαρακτήρες, με ακριβή αίσθηση του χώρου και της ατμόσφαιρας και σκηνές έντονης ωμότητας, εικαστικά επεξεργασμένες στην τελειότητα. Αναφέρω χαρακτηριστικά μία με απολαυστικούς διαλόγους σκηνή, όπου ο Τσίγκερ μπαίνει σ' ένα απόμερο, ερημωμένο βενζινάδικο κι αρχίζει να συνομιλεί με τον γέρο ιδιοκτήτη, σχεδιάζοντας να τον σκοτώσει, σκηνή που όχι μόνο σκιτσάρει με τον καλύτερο τρόπο τον (συχνά κωμικό) χαρακτήρα του ψυχοπαθή δολοφόνου, αλλά και μας αποκαλύπτει το ιδιόμορφο χιούμορ τόσο των Κοέν όσο και του ΜακΚάρθι. Ταινία δοσμένη με ξεχωριστή ομορφιά, που τονίζεται με την υποβλητική μουσική του Κάρτελ Μπέργουελ και τη θαυμάσια, δοσμένη με ωραία χρώματα, φωτογραφία του Ρότζερ Ντίκινς (οι σκηνές στην έρημο, ανάμεσα στο Τέξας και το Ρίο Γκράντε, έχουν κάτι από τη γεύση των καλύτερων γουέστερν του Τζον Φορντ). Στις πάμπολλες αρετές της ταινίας (που με κάθε νέα προβολή της ο θεατής ανακαλύπτει ολοένα και περισσότερες) συμβάλλουν και οι εξαιρετικές ερμηνείες όλων των ηθοποιών, με επικεφαλής εκείνη του Χαβιέ Μπαρδέμ, απολαυστικού στον ρόλο του ασυνήθιστου, με ιδιότυπο χιούμορ, ψυχοπαθή δολοφόνου, ερμηνεία που δίκαια του χάρισε το Οσκαρ β' ρόλου.