Ελευθεροτυπία - «Αγαπάτε τον Μπραμς;»

Βρίσκομαι σ' ένα νησί στις Κυκλάδες και για να φτάσω στο σπίτι που μένω έκανα μία ώρα με το λεωφορείο από το λιμάνι. Με το που πάτησα το πόδι μου στο μόλο, βγήκε το απαγορευτικό που όλοι περιμέναμε. Αλλοι με φόβο, άλλοι με προσμονή. Θεώρησα τον εαυτό μου τυχερό κι έφτυσα τον κόρφο μου. Αυτό ευχόμουν σ' όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, να προλάβω να φτάσω. Να φτάσω, για να τριγυρνώ στις άδειες παραλίες κι όποτε μου 'ρχεται να βουτάω στη θάλασσα, να περπατώ στο δάσος και να μιλώ με τ' άλογα, να κατεβαίνω στο κέντρο για εφημερίδα και να μην τη διαβάζω ποτέ.

Ομως σήμερα είναι η τέταρτη μέρα που βρίσκομαι εδώ και η βροχή δεν λέει να σταματήσει. Βρέχει, βρέχει ασταμάτητα -με το τουλούμι, που λένε. Μέρα - νύχτα. Δεν ακούς τίποτα, δεν βλέπεις τίποτα, μόνο τον ήχο της βροχής και του αέρα. Τουλάχιστον να σταματούσε για λίγο, να κόπαζε μια στάλα για να πάρει ανάσα, ώστε να πάρω κι εγώ. Ισα ίσα για να κάνω μια βόλτα πλάι στη θάλασσα, που την έχω κάτω απ' τα πόδια μου, ή στο βουνό, που το έχω πάνω απ' το κεφάλι μου. Εξάλλου γι' αυτό ήρθα εδώ, όχι για να κάθομαι στον καναπέ και να κοιτώ από το παράθυρο τα κλειδαμπαρωμένα σπίτια. Ολόκληρος ο τόπος φαίνεται εγκαταλειμμένος, εκτός από δυο - τρία παράθυρα που φωτίζονται ψηλά στον λόφο.

Η παλιά τηλεόραση που βρίσκεται πάνω σ' ένα παλιό στρόγγυλο τραπέζι πιάνει μόνο ένα κανάλι που αναβοσβήνει συνέχεια, σα να προσπαθεί να μου πει με σήματα μορς τις ειδήσεις από την πρωτεύουσα, αλλά εγώ αδυνατώ να τα ερμηνεύσω. Την πρώτη κιόλας μέρα της βροχής έψαξα το σπίτι να βρω κάτι για συντροφιά, ώσπου πάνω σε μια μικρή εταζέρα ανακάλυψα ένα βιβλίο. «Αγαπάτε τον Μπραμς;» της Φρανσουάζ Σαγκάν. Το είχα διαβάσει πολύ νεαρός και θαύμαζα πιο πολύ αυτήν που ήταν επίσης νεαρή, παρά το βιβλίο. Το ξαναδιάβασα κι όταν τελείωσα, ξανάψαξα το σπίτι. Ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σ' έναν θησαυρό. Στο μεγάλο ράφι ενός ντουλαπιού - αντίκα βρίσκονταν ένα μάτσο από τις πιο ωραίες γυναίκες του κόσμου. Υπήρχαν δεκάδες γυναικεία περιοδικά στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο, που αφορούσαν τη μόδα -γι' αυτό και δεν τα πρόσεξα στην αρχή. Θεώρησα πως θα' ναι παλιά οικογενειακά άλμπουμ ή τίποτε διακοσμητικά του ντουλαπιού και δεν τα πλησίασα.

Τα πήρα αγκαλιά και κάθισα μαζί τους στο πάτωμα. Ξαφνικά όλος ο χώρος γύρω μου γέμισε από γυμνές και ημίγυμνες γυναίκες που με κοιτούσαν, χαμογελούσαν, προκαλούσαν κι έλαμπαν με το βλέμμα τους και την ομορφιά τους. Ακουγα τη βροχή να χτυπάει το ταβάνι κι αισθάνθηκα σαν έγκλειστος σ' ένα ωραίο κελί με όλες αυτές τις ωραίες γυναίκες τριγύρω, που από δω και πέρα θα με συντροφεύουν στη μοναξιά μου.

Μια που θα μέναμε καιρό μαζί, έψαξα τα εξώφυλλα και διαπίστωσα, ότι όλα τους, εκτός από τις ωραίες γυναίκες στο εξώφυλλο, είχαν και κάτι ακόμα κοινό, τις ημερομηνίες κυκλοφορίας τους. Τα μισά είχαν φτάσει στα χέρια του αναγνώστη το καλοκαίρι του 1994 και τ' άλλα μισά το καλοκαίρι του 1996. Και όλα από τον Μάιο μέχρι τον Αύγουστο. Δεν βρήκα ούτε ένα περιοδικό για άντρες. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς και τη φαντασία μου λοιπόν, εδώ θα πρέπει να ζούσε τα συγκεκριμένα καλοκαίρια μια γυναίκα όμορφη, κοκέτα, ευφυής, ευγενική και γενναία.

Η αδάμαστη φαντασία μου την τοποθετούσε μεταξύ σαράντα και πενήντα χρόνων, ηλικία στην οποία παίρνονται από τις γυναίκες μεγάλες αποφάσεις, που αφορούν τον μετέπειτα βίο τους. Γι' αυτό κι έκανε τις διακοπές της ολομόναχη τα δύο αυτά χρόνια, διακόπτοντας κάθε επαφή με τους γύρω της κι έχοντας παρέα μόνο τα περιοδικά της.

Σ' ένα απ' αυτά, με ημερομηνία «Μάιος 1996», έχει μουντζουρώσει το κάπως πικρόχολο ρεπορτάζ του δημοσιογράφου που αναφέρεται στο Παρίσι κι έχει σημειώσει από κάτω η ίδια: «Αγαπάτε τον Μπραμς;» Πήρα το μολύβι και σημείωσα πλάι της: «Ναι». *