Ελευθεροτυπία - Αλβεδον και Μαραμπού

Ισχύει και το αντίστροφο. Αν τέτοιοι χώροι επιβιώνουν κι ακόμα καλύτερα ευημερούν, είναι γιατί είναι αντιπροσωπευτικοί μιας μουσικής τάσης, αισθητικής κι επιλογής του ντόπιου κοινού.

Το κάποτε δυσφημισμένο ως μία από τις άσχημες ελληνικές πόλεις Αγρίνιο, που διαψεύδει πια την αρνητική φήμη του (με προάστιες συνοικίες άψογης ρυμοτομίας, μεγάλες «μεσογειακές» πλατείες και, σοφά, πεζοδρομημένα τμήματα) διέθετε, ως προορισμός τριήμερης απόδρασης απ' την Αθήνα, εκτός από τοποθεσίες μεγάλου φυσικού κάλλους λίγα χιλιόμετρα έξω απ' την πόλη, 2-3 πολύ ενδιαφέρουσες νυχτερινές προτάσεις ακριβώς στο κέντρο της. Κι αυτές αντίστοιχα διαψεύδουν την άλλη φήμη, που ήθελε την πόλη παραδομένη μόνο στα σκυλάδικα και στην καλύτερη περίπτωση στα ντόπια κλαρίνα.

Το μπαρ-καφέ «Αλβεδον» (από το λατινικό «Albedo», που ορίζει το ποσοστό της ακτινοβολίας που αντανακλά ή απορροφά ένα σώμα) στην πλατεία Παναγοπούλου είναι ένα από τα αγρινιώτικα στέκια για τα οποία θα μπορούσε να ζηλέψει η Αθήνα. Ανοιχτό από το μεσημέρι για καφέ, με το μεγάλο πλεονέκτημα της μπάρας, λιτή αισθητική ωραίου ποτάδικου με καθαρά ποτά και με λίγα τραπέζια πίσω από τις μεγάλες του τζαμαρίες, θα ήταν ένα αξιοπρεπές, αλλά όχι και τόσο ασυνήθιστο μπαρ, αν δεν έκανε τις μουσικές επιλογές που κάνει. Γιατί ο Νίκος που βάζει μουσική επιλέγει από νωρίς ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η ελληνική τραγουδοποιία των τελευταίων χρόνων: από Θάνο Μικρούτσικο (κι επιλογές από διάφορους δίσκους), μέχρι Βασίλη Δημητρίου (με έμφαση στο «Πεπρωμένο», ένα από τα τελευταία πολύ σπουδαία τραγούδια που είπε ο Γιώργος Νταλάρας), Σταμάτη Κραουνάκη («Αυτή η νύχτα μένει», «Χρόνια σαν τριαντάφυλλα»), Θανάση Παπακωνσταντίνου, Νίκο Ξυδάκη, Σωκράτη Μάλαμα, Μιλτιάδη Πασχαλίδη, Ορφέα Περίδη, Αλκίνοο Ιωαννίδη, σε ένα πολύ προσωπικό play-list, που συγκεντρώνει βέβαια τις επιτυχίες τους, αλλά δεν αποκλείει καθόλου και τα λιγότερο γνωστά τους.

Τις προχωρημένες ώρες της νύχτας, όταν το μπαρ έχει γεμίσει μέχρι και τη μικρή σκαλίτσα που οδηγεί στο μπάνιο, από κόσμο τελείως διαφορετικών ηλικιών με σημείο συνάντησης τα κοινά τους ακούσματα και ο Κρίτωνας δεν προλαβαίνει να σερβίρει ποτά στην μπάρα, το ρεπερτόριο κλίνει προς το λαϊκότερο, χωρίς να αλλάζει «στρατόπεδο»: από το κοίτασμα των ίδιων τραγουδοποιών ή και των παλαιότερων (Καλδάρας, Λοΐζος, τα παλαιότερα του Κραουνάκη, τα μεγάλα της Μοσχολιού, Πλέσσας, Κορακάκης, αλλά και η πανταχού παρούσα «Πριγκιπέσσα» του Μάλαμα ή το «Στα είπα όλα» του Πασχαλίδη, κ.ά.) ακούγονται όσα έχουν καταχωριστεί στις νεο-λαϊκές μας αγάπες. Και τότε ανάμεσα στα τραπέζια, στα λίγα εκατοστά μπροστά από την μπάρα, πέφτουν κι οι απαραίτητοι χοροί από παρέες που γλεντάνε φυσιολογικά και αβίαστα. Αλλά υπάρχουν κι άλλα βράδια, που το πρόγραμμα αναλαμβάνουν μικρές ντόπιες κομπανίες.

Σε άλλο σημείο της πόλης ψηλότερα, σε ένα παραδοσιακό αγρινιώτικο σπίτι με αυλή, έχει εγκατασταθεί το «Μαραμπού». Μέσα έχει διατηρήσει τη λογική της μεγάλης σάλας με το αναμμένο τζάκι, έχει προσθέσει όμως μερικές εξωτικές διακοσμητικές πινελιές (όπως λατινοαμερικάνικες μάσκες από ξύλο), μια μεγάλη μπάρα και τραπεζάκια που διατηρούν όμως το αίσθημα της οικειότητας.

Στέκι κι αυτό, αλλά με λαϊκότερες επιλογές στα πικάπ του, παίζει ό,τι εκλεκτότερο από Ζαμπέτα έως Πάνου, από Καζαντζίδη έως Διονυσίου, από Τσιτσάνη έως Καλδάρα και Κουγιουμτζή, από Πόλυ Πάνου έως Μοσχολιού, το «Μαραμπού» δεν αποκλείει στα μεγάλα κέφια και 1-2 λαϊκά τελευταίας εσοδείας. Αλλά κι αυτά κάνουν ένα σύντομο πέρασμα και το γλέντι επιστρέφει στα παλιά.

Εξίσου πλουραλιστικός ως προς τις ηλικίες ο κόσμος, αλλά με κοινή έφεση στο χορό. Και αναφερόμαστε σε ωραίους χορούς, αντρικά ζεϊμπέκικα παλαιάς κοπής και χασαποσέρβικα και λίγα τσιφτετέλια, με αυθεντικό μεράκι.

Εννοείται πως όπως και οι μουσικές επιλογές διαφοροποιούνται από τον αθηναϊκό κανόνα, έτσι διαφοροποιούνται και οι τιμές. Αυτές μάλιστα ίσως να είναι οι... μόνες κατώτερες των περιστάσεων!