Ελευθεροτυπία - Εις το όνομα του πατρός

Δεν έπρεπε να μας το κάνει αυτό ο Αυστραλός πατέρας και να μας τιμωρεί «εις τους αιώνας των αιώνων». Εμείς ζούσαμε μια χαρά με τον ΟΤΕ μας, τον ΟΣΕ μας, τη ΔΕΗ μας, τη Βουλή μας, τα αρπαχτικά μας, τους κομπιναδόρους μας, τις μίζες μας, τις Ζίμενς μας, δεν πήγαμε στην Αυστραλία να κλέψουμε κανέναν. Κλέβαμε ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί τον πιο φτωχό και τον πλέον ανήμπορο· άλλωστε το ξέρουν και οι ίδιοι, γι' αυτό και δουλεύουν τώρα είκοσι ώρες αντί για οχτώ, επειδή πληρώνουν με ευρώ. Χρόνια ολόκληρα γίνεται αυτή η δουλειά, το χρήμα πάει από το ένα χρυσό χέρι στο άλλο χρυσό, σαν μαλαματένια σκυταλοδρομία· οι μόνοι που δεν πιάνουν λεφτά στα χέρια είναι αυτοί που τα έχουν απασχολημένα στην παραγωγή και πληρώνουν τα σπασμένα. Δικαίωμά μας είναι να πορευόμαστε μέσα στο ψέμα, στην κλεψιά και στην ατιμία τι τους νοιάζει τους άλλους; Και μάλιστα όταν ζούνε στην άλλη άκρη του πλανήτη; «Αγγελος, εξάγγελος μας ήρθε από μακριά», όμως αυτός δεν ήταν γερμένος πάνω σε δεκανίκι, ήταν πάνω στον ώμο του αδερφού του, τόσο βαρύς ήταν ο πόνος του. Πριν από λίγες ώρες τέσσερις νεαροί άντρες είχαν σακατέψει στο ξύλο τον 20άχρονο γιο του και οι ελπίδες να επιζήσει ήταν ελάχιστες. Και πού; Στη Μύκονο, όπου οι τουρίστες που συρρέουν κατά χιλιάδες απ' όλο τον κόσμο γίνονται στην πατρίδα τους ο καθείς κι ένας ανταποκριτής. Ομως στους πρώτους που γίναμε ρεζίλι δεν ήταν οι ξένοι, ήμασταν εμείς οι ίδιοι. Γιατί ο πατέρας δεν ανέβηκε στην Ακρόπολη να βρίσει εμάς και τη χώρα μας, αλλά βουρκωμένος είπε μπρος στα μικρόφωνα πόσο ωραίος λαός είμαστε, πόσο καλοί άνθρωποι, πόσα μας χρωστάει η ανθρωπότητα...

Πόσα χρωστάμε εμείς σ' αυτόν δεν το ανέφερε, δάκρυζε μόνο. Και γιατί ο γιος του δεν θα ζούσε και γιατί δεν είχε προλάβει να γνωρίσει αυτό τον τόπο. Δυνατός ο ίδιος, μιλούσε στηριγμένος πάντα στον δυνατό ώμο του αδερφού του κι έβλεπες ότι θα μπορούσαν να δείρουν το ίδιο άγρια άμα θέλανε. Ομως αυτοί δεν ήταν σαν κι εμάς, είχαν έρθει από άλλον πλανήτη, προφανώς από κάποιον όπου τα ανθρώπινα όντα δεν αλληλοσκοτώνονταν ούτε και αλληλομισιούνταν. Από έναν πλανήτη ίσως του οποίου οι κάτοικοι χάριζαν ο ένας στον άλλο ό,τι πολυτιμότερο είχαν. Το πιο πολύτιμο που είχε αυτός ο πατέρας ήταν ο γιος του που ξεψυχούσε. Και που δεν πρόλαβε να γνωρίσει τη χώρα που ήρθε για να δει, έπρεπε λοιπόν να τη γνωρίσει από πάνω μέχρι κάτω. Θα τον έσπερνε σε όλη την Ελλάδα, ώστε να βλέπει όλα τα μέρη και να βλασταίνει σε όλα τα μέρη. Από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κοζάνη, μέχρι την Αθήνα κι όπου φτάσει. Η καρδιά, τα νεφρά κι όλα του τα όργανα να φυτευτούν μέσα στους Ελληνες, να βγάλουν καρπούς και να πάρουν το όνομά του. Να γεννηθούν παιδιά εξαιτίας του. Ο πατέρας του το δήλωσε: «Φάγετε εξ αυτού πάντες, τούτο εστί το σώμα του. Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο εστί το αίμα του».

Τις τελευταίες μέρες στη γειτονιά μου πολλά πράγματα έχουν αλλάξει, όχι επειδή έχουν φύγει οι περισσότεροι στη θάλασσα και τα πεζοδρόμια είναι άδεια από οχήματα, αλλά γιατί οι κάτοικοι είναι γεμάτοι από έννοιες. Και γι' αυτούς τους ίδιους και για τους άλλους. Σε σταματούν στο δρόμο για να σε ρωτήσουν αν είσαι καλά, κι άμα πεις «όχι» σου φέρνουν παράδειγμα τον Αυστραλό πατέρα για να σε θεραπεύσουν. Παραπονιέσαι ότι δεν σου επέστρεψαν ακόμη τα δανεικά και σου λένε: «Πες ότι του τα χάρισες, για να χαρείς κιόλας. Εδώ ο Αυστραλός χάρισε τα όργανα του παιδιού του...».

Κάθε τόσα χρόνια εμφανίζεται και κάποιος από το πουθενά για να μας δείξει πού βρισκόμαστε και πού πάμε. Ποιος ξέρει, μπορεί αυτή τη φορά να είναι ο πατέρας του σκοτωμένου παλικαριού. Και μπορεί μετά πολλά χρόνια, όταν θα πηγαίνουν και στη χώρα μας καλά τα πράγματα, να βρεθεί κάποιος και να μουρμουρίσει: «Μπράβο στον μπράβο». *