Ελευθεροτυπία - Δεν φταίει ο Κωστάκης, αλλά ο Βουλγαράκης

Δεν φταίει ο Κωστάκης που θα προκηρύξει εκλογές μέσα στον Σεπτέμβριο. Φταίει ο Βουλγαράκης. Ο υπουργός Πολιτισμού έπαιξε χοντρή καθυστέρηση και, απ' ό,τι φαίνεται, θα αφήσει πίσω του άλυτα τα υπερώριμα και πανεύκολα στην αντιμετώπισή τους κινηματογραφικά θέματα.

Το φωναζαν οι πιο ξύπνιοι. Το Κινηματογραφικό Συνέδριο, που έγινε τον Μάιο στο Μέγαρο Μουσικής δήθεν για να προτείνει λύσεις στον υπουργό, στην ουσία αποτελούσε το τέλειο άλλοθι για τη δική του απραξία. Δεν θέλει και πολλή σοφία για να συλλάβει ένας υπουργός, πόσω μάλλον ο συνήθως γρήγορος Βουλγαράκης, τι πρέπει να γίνει άμεσα στον ελληνικό κινηματογράφο. Ενας καλός σύμβουλος χρειάζεται και κύκλος συζητήσεων με τους φορείς. Γιατί δεν έχω στο μυαλό μου τίποτα μεγαλόπνοες, εκσυγχρονιστικές θεσμικές κινήσεις. Αφελής δεν είμαι, αυτές συνήθως συρρικνώνονται στα παχιά και άδεια λόγια που λένε οι Ελληνες υπουργοί Πολιτισμού στους πιο προχωρημένους κινηματογραφικά ομολόγους τους στην Ε.Ε., για να μη νιώθουν κομπλεξικοί. Εννοώ κάποια μερεμετάκια, που αφήνουν ανέγγιχτο τον βαθιά προβληματικό πυρήνα του ελληνικού σινεμά και εξωραΐζουν την επιφάνειά του. Χρειάζονται, όμως, κι αυτά.

Τι έγινε, λοιπόν, μετά το Κινηματογραφικό Συνέδριο; Συνεστήθη επιτροπή από τους Γιώργο Παπαλιό, Δέσποινα Μουζάκη, Χάρη Παπαδόπουλο, Γιώργο Σγουράκη και τους συμβούλους του υπουργού, Κ. Κυριόπουλο και Ελ. Σουράνη, για να επεξεργαστεί τα συμπεράσματά του και να προτείνει στον Βουλγαράκη τα μέτρα, που απαιτούν απλώς υπουργικές αποφάσεις. Η επιτροπή συναντήθηκε μία φορά και θα ξανασυναντηθεί στις 23 Αυγούστου για να καταλήξει στις προτάσεις της.

Ξέρετε ποιες είναι αυτές; Οι γνωστές εδώ και αιώνες. Απλώς λίγο πιο επεξεργασμένες από το συνέδριο: ο αποχωρισμός των Κρατικών Βραβείων από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η αλλαγή του τρόπου απονομής τους και η μεταφορά τους στην Αθήνα. Το δικαίωμα να συμμετέχουν στα Κρατικά Βραβεία και οι ψηφιακές ταινίες. Η δυνατότητα κάθε ντοκιμαντέρ να θέτει υποψηφιότητα για τα Κρατικά και όχι μόνο όσων περνάνε πρώτα από το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (σουρεαλιστικό, αλλά ισχύει!). Η επιστροφή των βραβείων στο ελληνικό τμήμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (δυστυχώς, υπάρχει αυτή η πρόταση).

Τις απλές αυτές κινήσεις ο Γιώργος Βουλγαράκης κατασπατάλησε σχεδόν δύο χρόνια μέχρι να τις «ακουμπήσει». Και τώρα, που δήθεν ξεκουνήθηκε, πέφτει πάνω σε εκλογές. Αν η ιστορία δεν ήταν για κλάματα, θα ήταν για γέλια.