Ελευθεροτυπία - «Αν δεν βγεις στα πανηγύρια δεν μαθαίνεις να παίζεις»

«Ο μάγος των πνευστών» Μάνος Αχαλινωτόπουλος και «ο γκουρού των κρουστών» Μισιρλί Αχμέτ θα μοιραστούν τη σκηνή για πρώτη φορά αύριο στον Λόφο της Σάνης

Ακολούθησε η υπόσχεση για μια μελλοντική συνεργασία. Και τον κράτησαν το λόγο τους. Θα τους δούμε για πρώτη φορά μαζί στη σκηνή του Sani Festival, στον Λόφο της Σάνης, σε μια συναυλία με τίτλο «Φύσα ψυχή μου», αύριο στις 9.30 μ.μ.

Στη δίωρη περιπλάνησή τους στις δημοτικές και έντεχνες μελωδίες και στους πολίτικους και ανατολίτικους ρυθμούς, θα τους συντροφεύσει η Ελένη Τσαλιγοπούλου. Γνωστές της επιτυχίες, μάλιστα, θα διασκευάσουν οι δύο μουσικοί. Το πρόγραμμα είναι μια αποκλειστική παραγωγή του Sani Festival με αφορμή τον εορτασμό των 15 χρόνων του.

Η συνεργασία τους στηρίχτηκε στον αμοιβαίο σεβασμό που έχει ο ένας για τον άλλον. Ο Αχαλινωτόπουλος δεν «τσιγγουνεύεται» κολακευτικά λόγια για τον «γκουρού των κρουστών», όπως αποκαλούν τον Μισιρλί Αχμέτ. «Εχει πετύχει σπουδαία πράγματα στην τέχνη του. Εχει κάνει επανάσταση στο παίξιμο τής darbuka», λέει, αφού ο Μισιρλί Αχμέτ έχει γίνει γνωστός για τις προσωπικές τεχνικές που ανέπτυξε και ανανέωσαν τον παραδοσιακό ήχο της darbuka και του dohola.

Τους ενώνει όμως και κάτι βαθύτερο. Και οι δύο έχουν μια «εμμονή» με το ρόλο της ανάσας στο παίξιμο ενός οργάνου. «Η μουσική χρειάζεται την αναπνοή και τις παύσεις. Η ανάσα είναι το πνεύμα, η πνοή, η φωτιά που μπαίνει στα πράγματα και τα φωτίζει», λέει ο Αχαλινωτόπουλος. Δεν είναι τυχαία «Φύσα ψυχή μου» ο τίτλος τής συναυλίας.

«Είμαστε κατά της επίδειξης της τεχνικής. Αυτή πρέπει να κρύβεται. Αφήνουμε το περιθώριο να αλλάζουμε πράγματα στην καθορισμένη δομή ενός προγράμματος», εξηγεί ο Αχαλινωτόπουλος. Και οι δύο άλλωστε στηρίζουν το παίξιμό τους σε αυτοσχεδιασμούς. «Είναι ωραία η αταξία μετά την τάξη», προσθέτει. Ο ίδιος δεν ήταν ποτέ «υπέρ της τήρησης των τυπικών κανόνων. Κυνηγούσα την ουσία, όχι τις μουσικές αναπαραγωγές».

Από 9 χρονώ τον γοήτευσε το κλαρίνο. Τότε που το πρωτοάκουγε σε δίσκους αλλά και στα πανηγύρια στην Ελατόβρυση της Ορεινής Ναυπακτίας, απ' όπου κατάγεται. Μεγάλωσε, βέβαια, και σε φιλόμουση οικογένεια με γονείς «μερακλήδες», όπως λέει. Ετσι, ενώ έζησε στην Αθήνα, έχει «θητεύσει» στα πανηγύρια. «Αυτό ήταν το πραγματικό σχολείο για μένα», εξομολογείται. Αν και έχει σπουδάσει βυζαντινή μουσική, το «σχολείο του βιώματος και της καρδιάς είναι τα πανηγύρια». Και δεν παραλείπει να το λέει και στους μαθητές του: «Αν δεν βγεις στη μάχη, δηλαδή στα πανηγύρια και το δρόμο, δεν μαθαίνεις να παίζεις».

Αν και μουσικός «πρώτης γραμμής» και πλέον καταξιωμένος, η προσωπική του δισκογραφία είναι πολύ περιορισμένη. «Είμαι στριφνός με τους προσωπικούς δίσκους και παραπάνω απαιτητικός από όσο θα έπρεπε. Κάνω τόσες πολλές συναυλίες και συμμετέχω σε δίσκους φίλων που είναι αρκετό», λέει. Και συμπληρώνει: «Μουσική έμαθα στη λαϊκή εκδοχή της, στα πανηγύρια. Μου αρέσει ο γιορτινός της χαρακτήρας, όχι να την ακούω σε ένα μπαράκι».

Πολλά είδη πνευστών περνούν από τα χέρια του: φλογέρα, καβάλ και ζουρνάς. Το κλαρίνο όμως παραμένει η αγάπη του. «Οταν παίζεις κλαρίνο είναι σαν να τραγουδάς. Το όργανο αυτό μιμείται την ανθρώπινη φωνή και βγαίνει από την ψυχή», λέει. Αλλά σπεύδει να συμπληρώσει: «Παίζει ρόλο και ο άνθρωπος που το παίζει». Υπάρχει άραγε κάποιο μυστικό για την επιτυχία; «Ναι», απαντά ο Μάνος Αχαλινωτόπουλος. «Πρέπει να αγαπάς τη μουσική και να αφιερώνεσαι στο όργανο που παίζεις. Επιπλέον, να είσαι θερμός και ερωτικός άνθρωπος, με την ουσιαστική έννοια. Δεν φτάνει ένας μουσικός να είναι βιρτουόζος. Πρέπει και να ζει τη ζωή του και να τη βάζει στη μουσική».