Ελευθεροτυπία - «Το θέατρο σε διδάσκει κατανόηση»

- Από τις προσωπικές επιλογές σας φαίνεται ότι θέλετε να προκαλείτε τα όριά σας. Αισθάνεστε ότι τα έχετε φτάσει ποτέ;

«Αλίμονο αν το έλεγα αυτό από τώρα! Τι θα έκανα τις υπόλοιπες δεκαετίες, που ελπίζω ότι με περιμένουν ακόμα στο θέατρο; Νομίζω ότι αυτό δεν τελειώνει και δεν εξαντλείται ποτέ. Σκέφτομαι με αδημονία πώς θα είναι έπειτα από 10-15 χρόνια όταν θα παίξω την Εκάβη. Θα υπάρχει ένα άλλο καταστάλαγμα ζωής. Χρόνο με το χρόνο αλλάζεις. Κάθε μέρα όλο και κάτι ανακαλύπτεις στο θέατρο. Αυτό είναι το ωραίο στην τέχνη μας. Οτι ποτίζεται πάρα πολύ από την ίδια τη ζωή, τα βιώματα και τις εμπειρίες μας».

- Με τέτοιους ρυθμούς πρόβας, όπως αυτούς με τον Στάιν, κατόπιν με τις παραστάσεις, την περιοδεία, υπάρχει περιθώριο για την αληθινή, την προσωπική ζωή;

«Φυσικά και υπάρχει ζωή. Η πρόβα αριθμεί πέντε ώς εφτά ώρες. Η ημέρα έχει 24 ώρες».

- Ομως οι ώρες της πρόβας συνεχίζονται και με τη μελέτη στο σπίτι.

«Φυσικά. Αλλά αλίμονο αν αποκλείει κανείς τη ζωή από τη ζωή του. Αυτή μας δίνει μαθήματα και μας προχωράει παραπέρα. Κι αν το στερηθείς αυτό, από πού θα αντλήσεις, ποια θα είναι η πηγή σου στο θέατρο; Η ζωή τροφοδοτεί την τέχνη μας. Μάλιστα, όσο πιο πλούσια είναι η ζωή σου τόσο πιο πλούσια είναι και η τέχνη σου τελικά».

- Το θέατρο τι σας έχει δώσει;

«Περισσότερη κατανόηση για τα ανθρώπινα και περισσότερη αντοχή ως προς τη ζωή και τις σχέσεις. Περνώντας μέσα από τόσους ρόλους καταλαβαίνεις καλύτερα τον ανθρώπινο ψυχισμό. Αντιλαμβάνεσαι ότι δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος σκέψης και αντιμετώπισης της ζωής. Λίγο το Εγώ σου μαθαίνεις να το παραμερίζεις, να στήνεις ευήκοον ους και προς την άλλη πλευρά».

- Εχετε μετανιώσει για πράγματα που κάνατε στο θέατρο;

«Ευτυχώς δεν έχω να καταλογίσω στον εαυτό μου ότι έκανα συμβιβασμό για κάποιους λόγους που ήτανε εντελώς αντίθετοι προς τα καλλιτεχνικά πιστεύω μου. Μεγαλώνοντας όμως οι απαιτήσεις της ζωής αυξάνονται, γιατί ξαφνικά δεν έχεις μόνο τον εαυτό σου να φροντίσεις -στην περίπτωσή μου, που δεν έχω δημιουργήσει οικογένεια, είναι οι ηλικιωμένοι γονείς. Αυτό μ' έχει αναγκάσει να στραφώ προς το ελεύθερο θέατρο. Ευτυχώς, με όρους καλλιτεχνικούς!»

- Κάνετε όνειρα ακόμα;

«Κάνω όνειρα. Αλλά όχι μακροπρόθεσμα, ούτε τρελά. Προσπαθώ να είναι γειωμένα και σε ρεαλιστικό πλαίσιο. Αυτό που εύχομαι και ονειρεύομαι είναι να διατηρώ την υγεία μου, γιατί με όλα όσα συμβαίνουν και μέσα στις συνθήκες που ζούμε -μολυσμένη ατμόσφαιρα, διοξίνες- είναι εξαιρετικά δύσκολο. Μαθαίναμε στη κτήμα του Στάιν για τις πυρκαγιές στην Ελλάδα. Είναι δυσβάσταχτο! Εχουμε καταφέρει να διαταράξουμε την ισορροπία του πλανήτη. Και, χωρίς να θέλω να κάνω τον καταστροφολόγο, πιστεύω ότι μόλις τώρα άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Ας αναλογιστούμε τι θα γίνει σε 50 χρόνια! Σίγουρα είναι θέμα των κυβερνήσεων, αλλά και καθένας μας ατομικά πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί».

-Μιλώντας για φόβους, έχετε βιώσει το φόβο της μοναξιάς; Πώς τον διαχειρίζεστε;

«Ποιος άνθρωπος δεν είναι μόνος; Σου εγγυάται μια οικογένεια ή μια συζυγική σχέση ότι δεν θα είσαι μόνος; Τα πράγματα πάντα είναι τρομακτικά ρευστά. Και αυτό που υπάρχει σήμερα ως καθεστώς, αύριο θα ανατραπεί. Από εκεί και πέρα, αυτό που με παρηγορεί είναι ότι πάντα θα έχω καταφύγιο την τέχνη μου. Εχω φιλίες πιστές και βαθιές, που έχουν αντισταθεί στο χρόνο. Επειτα, πάντα υπάρχει η ελπίδα ότι θα καταφέρεις να ισορροπήσεις σε μια ερωτική σχέση για πολύ μεγάλο διάστημα. Δεν θέλω να τη χάσω αυτή την ελπίδα, όσες απογοητεύσεις κι αν βιώσω. Ισως βεβαίως να είναι στοιχείο μιας εφηβικότητας».