Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Στου Μπενάκη «Με τον αέρα του Βορρά»

Τη νέα της καλλιτεχνική περίοδο εγκαινίασε και η Ορχήστρα των Χρωμάτων στην αίθουσα εκδηλώσεων του φιλόξενου Μουσείου Μπενάκη της Πειραιώς. Το περιορισμένο ακροατήριο παρακολούθησε τον Μίλτο Λογιάδη να διευθύνει ένα δύσκολο πρόγραμμα με έξι νέα ή ελάχιστα γνωστά έργα συνθετών στενά σχετιζόμενων με τη Βόρεια Ελλάδα.

Η βραδιά ξεκίνησε με μια ευπρεπή απόδοση των εθνικοσχολικού στίγματος Βυζαντινών σκίτσων για έγχορδα (1934) του Κύπριου συνθέτη Σόλωνα Μιχαηλίδη. Ακολούθησαν οι Παραισθήσεις για τρομπέτα, κλαρινέτο μπάσο, πιάνο και έγχορδα (1985) του πρόωρα χαμένου Θεσσαλονικιού Κώστα Νικήτα. Ηταν μια ενδιαφέρουσα, τριμερής σύνθεση χαρακτηριζόμενη από συγκρατημένα πολυσυλλεκτικό μοντερνιστικό στίγμα, ατμοσφαιρική γραφή, ενότητα διάθεσης και οικονομία εκφραστικών μέσων. Τα σολιστικά μέρη απέδωσαν με προσήλωση οι Σωκράτης Ανθης (τρομπέτα) και Χρήστος Γκίνος (κλαρινέτο μπάσο). Ευανάγνωστα αναφορική (αλλά επί το ρομαντικότερο) προς το προηγούμενο έργο υπήρξε η Ελεγεία στην μνήμη του Κώστα Νικήτα για κλαρινέτο σόλο, κρουστά και έγχορδα (1989) του επίσης Θεσσαλονικιού Χρήστου Σαμαρά. Υποβλητικά ατμοσφαιρικό έργο, με χειμαρρώδη, συναισθηματικά φορτισμένη ρητορική για το σόλο όργανο (άθλος για τη θαυμάσια κλαρινετίστα Μαρί-Σεσίλ Μπουλάρ!) και συνειδητά «ομιχλώδη» γραφή στα έγχορδα, υποστηρίχθηκε ικανοποιητικά από το σύνολο. Το πρώτο μέρος ολοκληρώθηκε με το σύντομο, συγκρατημένα μοντερνιστικό Επιτύμβιο για συμφωνική ορχήστρα (2007) της 22χρονης Λίνα Τόνια.

Η κλαρινετίστα Μαρί-Σεσίλ Μπουλάρ παίζει την Ελεγεία στη μνήμη του Κώστα Νικήτα του Χρήστου Σαμαρά συνοδευόμενη από την Ορχήστρα των Χρωμάτων υπό τον Μίλτο Λογιάδη

Το δεύτερο μέρος ξεκίνησε με τον τριμερή κύκλο τραγουδιών του Ριάδη Γιασεμιά και Μιναρέδες (1913). Τον απέδωσαν η πιανίστρια Βίκυ Στυλιανού και ο Γιάννης Ιδομενέως. Ο δεύτερος τραγούδησε με υπερβολικά ελαφριά φωνή βαρυτόνου, στο όριο του «φαλτσέτο» και επιπλέον με ηδυπάθεια και μανιερισμούς που ταίριαζαν καταφανώς σε τραγούδια του Χατζιδάκι αλλ' όχι σε τραγούδια γαλλικής αισθητικής των αρχών του 20ού αιώνα. Η συναυλία ολοκληρώθηκε με την τριμερή Συμφωνιέτα για έγχορδα (1938) του ελληνικής καταγωγής Κροάτη συνθέτη Μπόρις Παπαντόπουλο, έργο σύγχρονο του μπαρτοκικού Ντιβερτιμέντου. Η ακρόαση αποκάλυψε μια σύνθεση διατυπωμένη με ιδιαίτερα συνωστισμένη γραφή, συχνά φλύαρη και μεγαλόστομη, υφολογικά εγγεγραμμένη στην κεντροευρωπαϊκή παράδοση του '30, ωστόσο δίχως άμεσα αναγνωρίσιμη προσωπική υπογραφή. Επιπλέον, λόγω υψηλότατων απαιτήσεων βιρτουοζίστικης απόδοσης, αποδόθηκε με αισθητή προσπάθεια. Τη Συμφωνιέτα προλόγισε με ελληνοκεντρική εμμονή ο Θωμάς Ταμβάκος (Αρχείο Ελλήνων Μουσουργών). Οσοι γνωρίζουμε τα απολύτως αντίστοιχα έργα Ελλήνων συνθετών (Κοντσέρτο για έγχορδα του Νεζερίτη, Μικρή Συμφωνία για έγχορδα του Καρυωτάκη, Σονάτα για ορχήστρα εγχόρδων του Ξένου) και τα βρίσκουμε δικαίως πιο ενδιαφέροντα, αναρωτιόμαστε γιατί δεν προηγήθηκαν...