Ενα κορίτσι που μεγαλώνει με τη γιαγιά του σε αθηναϊκό διαμέρισμα τη δεκαετία του '70. Τα χρόνια και των δύο κυλάνε μέσα από τον «φωταγωγό» της μνήμης, όπου αναδύονται τραγούδια, μεταμορφώσεις, προσωπικά συμβάντα, ιστορικά γεγονότα με έναν τρόπο ανάλαφρο, παιγνιώδη και... στιχοπλόκο.
Είναι η Μάνια Παπαδημητρίου, που τα Δευτερότριτα στο πατάρι-φουαγέ του θεάτρου «Πορεία» (Τρικόρφων και 3ης Σεπτεμβρίου) παρουσιάζει μόνη της το 75λεπτο πρόγραμμα «Το χαμόγελο της γιαγιάς» σε κείμενα δικά της, με τον Διονύση Μαλλούχο να τη συνοδεύει στο πιάνο.
Με έντονα ρομαντική διάθεση λόγω... γιαγιάς στο πρώτο μέρος ερμηνεύει ελαφρά ερωτικά τραγούδια των Αττίκ, Γιαννίδη, Σουγιούλ, Σπάρτακου, Μπιάνκο («Κάτι με τραβάει κοντά σου», «Ασε τον παλιόκοσμο να λέει», «Μοναξιά είσαι η πιο σκληρή παρέα», «Χτες το βράδυ ονειρεύτηκα» κ.ά.). Αεικίνητη και μπριόζα στη λιλιπούτεια σκηνή της, μεταμορφώνεται με ένα καπέλο, μια περούκα ή ένα σακάκι είτε ως γιαγιά είτε ως νεαρή εγγονή, κάνοντας αναφορές στις δεκαετίες του '50 και '60. Τα ξέφτια της χούντας, η τσιμεντούπολη, ο εφησυχασμός, η γκρίνια των γονιών, χαμένες μυρωδιές, αλλά και οι... ΗΠΑ και το Ιράκ έχουν το μερτικό τους στο δεύτερο μέρος μέσα από τις σατιρικές ρίμες της, τις οποίες διανθίζει με τραγούδια των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκου, Πλέσσα, αλλά και με μιούζικαλ γεύση «Καμπαρέ». Στο γοργά εναλλασσόμενο τραγουδιστικό ρεπερτόριό της, επιδέξιος συνεργός της ο Διονύσης Μαλλούχος στο πιάνο.
Νοσταλγία με φινετσάτο τρόπο, γι' αυτό που «συνέβη στην Αθήνα» τα χρόνια εκείνα. Με τραγούδι, παρλάτες, περιπαικτική διάθεση, με τον αέρα και την πείρα που έχει πλέον η Μάνια Παπαδημητρίου. Ο γράφων τη θυμάται ν'ανοίγει τα φτερά της με γοητευτικό τρόπο στο γαλλικό έργο «Ζουβέ-Ελβίρα» με τον Βασίλη Παπαβασιλείου πριν από 17 και πλέον χρόνια στο θέατρο «Κνωσσός». Λες και ήταν χθες...