Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟ

Κορίτσια για φίλημα;

από το Βαγγέλη Χατζηβασιλείου

Το ιντερνετικό χάος, τα κορακίστικα των κομπιουτεράδων, καθώς και οι απέραντες δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας τροφοδοτούν όλο και συχνότερα τη φαντασία των νέων ελλήνων πεζογράφων, που εξοικειωμένοι με τη γλώσσα και τις τεχνικές των ηλεκτρονικών υπολογιστών μπορούν να δουλέψουν μάλλον με άνεση σε ένα τέτοιο πεδίο. Το πρώτο μυθιστόρημα της Εύης Λαμπροπούλου κυκλοφόρησε πριν από τέσσερα χρόνια, με τίτλο «Χάπι Λου». Θέμα του, η σκόρπια ζωή μιας ομάδας τριαντάρηδων οι οποίοι αρνούνται πεισματικά να μεγαλώσουν.

Στο τωρινό «Σχεδόν σούπερ» (εκδόσεις «Κέδρος») οι ηλικίες των ηρώων δεν έχουν μεταβληθεί σημαντικά, αλλά οι επιλογές τους εμφανίζονται τελείως διαφορετικές. Παρακολουθούμε πλέον εδώ κάποιους οι οποίοι μολονότι έχουν αγγίξει την κορυφή της καριέρας τους και βγάζουν χοντρά λεφτά δεν έχουν πάψει να παραδίδονται με ηδονή στα αρπακτικά τους όνειρα.

Η Βέρα είναι τριάντα τριών ετών, ταξιδεύει με το αεροπλάνο ανά την υδρόγειο και ειδικεύεται στο λογισμικό των μεγάλων εμπορικών εταιρειών. Η Βέρα είναι ένας άσος των κομπιούτερ, αλλά και το χρυσό παιδί της εταιρικής κουλτούρας: ταξίδια σε όλο τον πλανήτη, ικανότητες που οδηγούν πάντα σε εντυπωσιακά αποτελέσματα, καθώς και δεδηλωμένη συναισθηματική απόσταση από ερωτικούς δεσμούς ή επαγγελματικές φιλίες και επαφές. Ξαφνικά, ωστόσο, το ιδανικό αυτό παιδί, το κορίτσι που θα ήθελε να προσλάβει κάθε σοβαρός και αξιόπιστος μάνατζερ απανταχού της γης, η ελπίδα και η προοπτική κάθε νεαρού γιάπη, καταρρέει αβοήθητο ενώπιον όλων. Οι φιλοδοξίες της πηγαίνουν περίπατο, η δεινότητά της με τους υπολογιστές εξαφανίζεται, ο ερωτισμός της (όσο μπορεί να ονομάσει κανείς ερωτισμό τις εκ πεποιθήσεως αρπακολλατζίδικες γνωριμίες) γίνεται κομμάτια και οι μνήμες των παιδικών της χρόνων έρχονται να κάψουν το παρόν της.

Κοιτάζοντας λοξά προς το κυβερνοπάνκ, παίζοντας ειρωνικά με τα ιερά ονόματα των νέων τεχνολογιών (από τον Μπιλ Γκέιτς και τη Σίλικον Βάλεϊ μέχρι το Λίνουξ), περνώντας από την εικονογραφία και τα ηχοποίητα των κόμικς και ενισχύοντας κάθε τόσο την αφήγησή της με σήματα από διάφορα τηλεοπτικά υλικά, η Λαμπροπούλου πετυχαίνει κατά βάσιν δύο πράγματα:

Πρώτον, δεν πνίγεται από τις αναφορές της και δεν καθηλώνεται από τη ρευστότητα ή τη μαγεία (μπορούμε να την ονομάσουμε όπως θέλουμε) του ψηφιακού της σύμπαντος: το βιβλίο της δεν αντιγράφει πρότυπα - αντίθετα, επαναδημιουργεί μέσω της γραφής του την πραγματικότητα, αντιμετωπίζοντάς την με έναν μελαγχολικό σκεπτικισμό. Δεύτερο, και σπουδαιότερο, τα πρόσωπα της δράσης παρουσιάζονται με ψαγμένη ψυχολογία και πολύ ζωντανές και πειστικές αντιδράσεις. Μένω με την εντύπωση πως η συγγραφέας έχει ξεκινήσει μια πορεία που μας βάζει σε αδημονία για τη συνέχειά της.

Το φεστιβάλ των... παλιών

του Δημήτρη Γκιώνη

Για πολλούς απ' αυτούς που παρακολούθησαν το Φεστιβάλ Τραγουδιού, την αναβίωση του οποίου στηρίζει πλουσιοπάροχα η δημόσια ραδιοτηλεόραση, οι καλύτερες στιγμές του ήταν εκείνες με τα παλιά, δοκιμασμένα και ανθεκτικά τραγούδια και τους σημερινούς -ελάχιστους- συνεχιστές του.

Τι είχαν αυτά τα τραγούδια; Κατ' αρχάς ήταν λίγα, σε καιρούς άλλωστε που οποιοσδήποτε δεν δήλωνε αβασάνιστα συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής. Δεν υπήρχε η αγωνία δημιουργού και ερμηνευτή, υπό την πίεση της εταιρείας, για νέα σουξέ (τα των ημερών μας, ως γνωστόν, κατασκευάζονται να αντέχουν μία μόνο σεζόν). Το πιο βασικό: τα περισσότερα ήταν βιωματικά, έκφραζαν πραγματικά συναισθήματα και καταστάσεις, σε αντίθεση με τα σημερινά τα οποία, στην πλειονότητά τους, αναφέρονται σε συφοριασμένες ερωτικές σχέσεις (με τους ερμηνευτές, ωστόσο, να τα αποδίδουν μέσα σε μια σχιζοφρενική ατμόσφαιρα ύψιστης οπτικής ευφορίας). Αυτή είναι η ζωή μας;

Και για να επανέλθουμε στο Φεστιβάλ: Επεσήμανε πριν από τρεις εβδομάδες, απ' τις σελίδες του παρόντος ενθέτου, ο Γιώργος Τσάμπρας, ο οποίος συμμετείχε στην επιτροπή πρόκρισης των τραγουδιών του Φεστιβάλ: «Κάτι που νομίζω οφείλω να καταθέσω, έχοντας "αντιμετωπίσει" το σύνολο των τραγουδιών, είναι η έκπληξή μου σχετικά με το πόσο δύσκολη είναι η έκφραση, μέσω των τραγουδιών, του καιρού μας. Θαρρείς και ελάχιστοι απ' τους δημιουργούς ήθελαν να υπερασπιστούν τον καθημερινό τους λόγο, τα θέματα που τους απασχολούν καθημερινά, τις μελωδίες που τους κάνουν να τραγουδάνε... Τα περισσότερα τραγούδια ήταν γραμμένα "σαν κάποια" απ' αυτά που κυκλοφορούν και ακούγονται γύρω, και μάλιστα από συγκεκριμένους φορείς...»

Υπάρχουν, ωστόσο, κι αυτοί που δηλώνουν ότι κάτι θετικό θα προκύψει απ' αυτή την «αναβίωση». Ας οπλιστούμε λοιπόν με υπομονή, κι ας μην επιμείνουμε στην άρνηση.

ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

«Marginalia. Αφορισμοί και αποφθέγματα»

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΟΑ
Μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός, Μαρία Παπαδήμα.
Εκδόσεις: «Εξάντας»

Ο διάσημος πορτογάλος δημιουργός μιλάει για τα πάντα: για την τέχνη και την ποίηση, για τη φιλία και τον έρωτα, για την πολιτική και την ηθική. Και είναι όπως πάντα ερεθιστικός και οξύνους, ένα μυαλό που αποσπά αμέσως την προσοχή μας.

«Αλλες φωνές, άλλοι τόποι»

ΤΡΟΥΜΑΝ ΚΑΠΟΤΕ Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης. Εκδόσεις: «Μεταίχμιο»

Ο δωδεκάχρονος Τζόελ Νοξ ταξιδεύει στον αμερικανικό νότο, όπου συναντά τη μητριά του και έναν παράξενο εξάδελφο. Ενα μυθιστόρημα για τις δυσκολίες, αλλά και τις δυνατότητες των οικογενειακών σχέσεων από έναν συγγραφέα που ξέρει να δικαιώνει τη φήμη του.

«Πένες με μελάνι»

ΑΠΙΚΙΟΣ Εκδόσεις: «Μελάνι»

Οδηγός γαστρονομικής συμπεριφοράς από έναν ρέκτη των γεύσεων και του καλού γούστου. Πώς να μάθουμε να τρώμε με ενδιαφέρον και, το κυριότερο, χωρίς ξιπασιά ό,τι βρίσκεται στο πιάτο μας.