ΔΗΜ. ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
Κατευθείαν στο εξομολογητικό «Tired of Runnin'» όπου κάτω από μια τζαζ σόουλ μελωδία ο Ακον κάνει έναν απολογισμό της παλιάς ζωής που αφήνει πίσω, τις κλοπές αυτοκινήτων και το κρυφτό με τους μπάτσους και δηλώνει αναγεννημένος. Στο δεύτερο άλμπουμ ο Σενεγαλέζος ράπερ, πιστός μουσουλμάνος τώρα, μοιάζει να απαξιώνει το ντεμπούτο του «Trouble». Γιατί εδώ παίρνει την κληρονομιά της τζαζ, άλλωστε ο πατέρας του είναι φημισμένος ντράμερ της τζαζ σκηνής, «κλέβει» ρέγκε και αφρικανικούς ρυθμούς, στολίζει με σόουλ και ραπάρει χαμηλότονα και μελωδικά, όπως ταιριάζει σε μια εξομολόγηση, με μια εμμονή να αποτινάξει το γκάνγκστα παρελθόν. Ετσι αναγκάζει ακόμα και τους Εμινεμ και Σνουπ Ντογκ που εισβάλλουν στο «Smack That» και το «Ι Wanna Love You» αντίστοιχα, οι οποίοι δεν έχουν τέτοιες ευαισθησίες, να τιθασεύσουν την ορμή τους και να ακολουθήσουν τον ρυθμό του.
Φυσικά, έχει γίνει ο αγαπημένος του αμερικανικού κοινού, το άλμπουμ του σκαρφαλώνει στην κορυφή των κατάλογων επιτυχιών, είναι μελωδικό και ανάλαφρο, θυμίζει πολύ τις παλιές δουλειές του Στίβι Γουόντερ και, άλλωστε, σε αυτούς τους καιρούς όλοι λατρεύουν τους μετανοούντες. Ακόμα κι αν μετατρέπονται από δαιμονισμένοι ράπερ σε ανώδυνους διασκεδαστές.
* «Press Play» - Puff Diddy (Warner): Σόουλ μελωδίες ξεθαμμένες από το εξήντα δίπλα σε πυρετώδη φανκ όπου ο Παφ Ντίντι προσθέτει το υπνωτικό του ραπάρισμα αλλά δίπλα του στέκεται στο μικρόφωνο ένας μικρός στρατός, από την Κριστίνα Αγκιλέρα και τη Μερί Τζέι Μπλετζ μέχρι τον Μπιγκ Μπόι και τον Σι Λο. Ετσι το «Tell Me» γίνεται ένα προκλητικό σέξι κάλεσμα προορισμένο για επιτυχία στα μοδάτα κλαμπ, το «Wanna Move» ισορροπεί ανάμεσα σε ένα σιροπιασμένο r'n'b και έναν παραληρηματικό ραπ τυφώνα. Αλλά οι αρετές του Ντίντι ως παραγωγού κρύβονται εκεί όπου λείπουν τα αστραφτερά ονόματα, όπως στο «We Gon' Make it» όπου ο Ντίντι ραπάρει σαν οργισμένος πιτσιρικάς πίσω από έναν εξοντωτικό ρυθμό ή στο καφτό φανκ του «Special Feeling». Αλλωστε, ο Ντίντι υπήρξε ο πρώτος επιχειρηματίας του χιπ χοπ. Οταν οι συνοδοιπόροι βγαλμένοι από τα γκέτο του επαίρονταν για τα χρήματα, τα μοντέλα και τα όπλα, αυτός ο κοστουμαρισμένος τύπος έκτιζε το μέλλον της σκηνής στο πολυτελές γραφείο της δισκογραφικής του. Τώρα με μια αυτοκρατορία πίσω του, από άλμπουμ, ρούχα και αρώματα νιώθει αρκετά σίγουρος για να κυκλοφορήσει νέο άλμπουμ. Οπου φυσικά συνθέτει τον πανηγυρικό του, έναν ύμνο στο εγώ, γοητευτικό ακόμα και μέσα στην αλαζονεία του. Στο κάτω κάτω ο Ντίντι χάραξε την πορεία του με τον δικό του τρόπο και δεν μετάνιωσε για τίποτα.
* «Heroes In The City of Dope» - Zion Ι & Grouch (Hitch Hyke): Μια ηχητική παλέτα από ρυθμούς και μελωδίες που πάνω της ραπάρουν οι Zion Ι και ο Grouch από τους Living Palets. Και ακολουθώντας μια ξεχασμένη πια παράδοση σύμφωνα με την οποία το ραπ ήταν η φωνή της μαύρης κοινότητας στη μητρόπολη, το τρίο στήνει ένα πολεμικό μανιφέστο ενάντια στη μεταμόρφωση του Οκλαντ σε ένα μέρος όπου οι ζωντανοί-νεκροί συρρέουν στα πεζοδρόμια ζητώντας τη δόση τους. Και δίπλα τους αυξάνονται οι συμμορίες που αλληλοσκοτώνονται για να πάρουν τον έλεγχο στα στέκια. Στο Οκλαντ ο Χιούι Νιούτον και ο Μπόμπι Σιλ το '66 ίδρυσαν το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων διεκδικώντας με τα όπλα τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών. Μια εικοσαετία μετά, αυτοί οι τρεις συντοπίτες τους παλεύουν με όπλα τους στίχους και τον ρυθμό ενάντια στην απόγνωση που σέρνει τους νέους των γκέτο στην πρέζα, τη φυλακή ή το νεκροτομείο.
