Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Η νύχτα θέλει μάρτυρες

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Εννιά (!) οι νέες, ανάμεσά τους και αρκετές πολύ καλές, ταινίες της κινηματογραφικής αυτής βδομάδας, με τους διανομείς να προσπαθούν να βγάλουν στις αίθουσες όσο το δυνατόν περισσότερες ταινίες πριν φτάσουμε στο Πάσχα και στο Φεστιβάλ των Κανών: «Η εξουσία της νύχτας», αστυνομικό θρίλερ του Ντέιβιντ Αγιερ, «Η δεύτερη πνοή» φιλμ-νουάρ του Αλέν Κορνό, «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», σε επανέκδοση η ταινία του Ζυλ Ντασσέν, «Το όνομά της είναι Σαμπίν», ντοκιμαντέρ της Σαντρίν Μπονέρ, «Περιουσιακά στοιχεία», ντοκιμαντέρ της Αθανασίας Δρακοπούλου, «Μάρτυρες», κοινωνικό δράμα του Αντρέ Τεσινέ, «Το παιδί και η αλεπού», οικολογική ταινία του Λικ Ζακέ, «Τη μέρα που άρχισα να ζω», κωμωδία του Μπαράτ Ναλιούρι και «Προσεχώς... ζάπλουτοι» του Αντι Τέναντ.

Η εξουσία της νύχτας

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Ο Κιάνου Ριβς στην «Εξουσία της νύχτας» του Ντέιβιντ Αγιερ

Street Kings.

Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Αγιερ. Σενάριο: Τζέιμς Ελρόι, Κερτ Γουίμερ, Τζέιμι Μος. Ηθοποιοί: Κιάνου Ριβς, Φόρεστ Γουίτακερ, Χίου Λόρι, Κρις Εβανς. 109 λεπτά.

*** ½

Ενας έντιμος μπάτσος αγωνίζεται ενάντια στο διεφθαρμένο αστυνομικό σώμα του Λος Αντζελες σ' ένα συναρπαστικό νεο-νουάρ βασισμένο σε βιβλίο του Τζέιμς Ελρόι.

Στους βρώμικους δρόμους του Λος Αντζελες, με οδηγό τον γνωστό συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Τζέιμς Ελρόι (ο ίδιος συνεργάστηκε στο σενάριο της ταινίας βασισμένης σε ιστορία του), κινείται το ατμοσφαιρικό αυτό αστυνομικό θρίλερ, δεύτερη ταινία του σκηνοθέτη, πρώην σεναριογράφου («Ημέρα εκπαίδευσης»), Ντέιβιντ Αγιερ, που είχε κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο του με την ταινία «Θάνατος στην πόλη των αγγέλων». Πρωταγωνιστής ο σκληροτράχηλος, μέλος μιας ελίτ ομάδας μπάτσων, Τομ Λάντλοου (ένας πολύ καλός Κιάνου Ριβς), που έχει χάσει με τρόπο τραγικό τη γυναίκα του και που αναγκάζεται να στραφεί ενάντια στους «δικούς» του διεφθαρμένους μπάτσους, για να αποδείξει την αθωότητά του όταν ενοχοποιείται για τη δολοφονία ενός συναδέλφου.

Από το «Σέρπικο» του Λουμέτ μέχρι τα πρόσφατα «Λος Αντζελες: Εμπιστευτικόν» του Κέρτις Χάνσον (και πάλιν από βιβλίο του Ελρόι) και «Ο πληροφοριοδότης» του Σκορσέζε οι Αμερικανοί σκηνοθέτες μάς έχουν δώσει αποκαλυπτικές εικόνες ασυνείδητων, διεφθαρμένων μπάτσων. Σ' αυτούς πρέπει να προσθέσουμε και τον Αγιερ, που δείχνει να γνωρίζει καλά το κινηματογραφικό αυτό είδος, μπολιάζοντας τη ταινία του με στοιχεία τού νεο-νουάρ.

«Με μισείτε, αλλά με χρειάζεστε» λέει σε μια στιγμή ο κακός μπάτσος τού Φόρεστ Γουίτακερ, αρχηγός που κρύβει τον κυνισμό του σ' ένα τμήμα όπου το σλόγκαν είναι «αστυνομία είμαστε - κάνουμε ό,τι θέλουμε» (αλήθεια, θα μπορούσε ποτέ ένας δικός μας σκηνοθέτης να δώσει μια παρόμοια εικόνα της Ελληνικής Αστυνομίας;). Αυτό το «κάνουμε ό,τι θέλουμε», που -όπως αφήνεται να εννοηθεί- απορρέει από τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, είναι στο στόχαστρο της ταινίας. Η παρανομία και η βία του κράτους δεν δικαιολογείται με τίποτα, μας λένε οι Ελρόι και Αγιερ. Η ταινία τους, με τη μεστή, σφιχτοδεμένη πλοκή της, τον εκπληκτικά γρήγορο ρυθμό της, την απειλητική ατμόσφαιρά της (που τόσο ωραία συλλαμβάνει η φωτογραφία του Γκάμπριελ Μπέρισταϊν), ακόμη και την υπερβολή της (στην ωμότητα, αλλά και στις καταστάσεις), καταφέρνει να σε κρατήσει στη θέση σου με κομμένη την ανάσα.

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Η Μελίνα στον ρόλο της χήρας στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Ζυλ Ντασσέν

Celui qui doit mourir. Γαλλία, 1957.

Σκηνοθεσία: Ζυλ Ντασσέν. Σενάριο: Μπεν Μπάρζμαν, Ζυλ Ντασσέν. Ηθοποιοί: Ζαν Σερβέ, Μελίνα Μερκούρη, Πιέρ Βανέκ, Μορίς Ρονέ, Γκερτ Φρέμπε, Δήμος Σταρένιος, Φερνάν Λεντού. 127 λεπτά.

*** ½

Σ' ένα υπό τουρκική κατοχή χωριό της Κρήτης η αναβίωση των παθών του Ιησού παίρνει μιαν άλλη, τραγική υπόσταση - επανέκδοση της κλασικής, βασισμένης στο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, ταινίας του Ντασσέν.

Σε επανέκδοση προβάλλεται η διασκευή του μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη, που γύρισε στην Ελλάδα, το 1957, σε μαυρόασπρο σινεμασκόπ και με γαλλική χρηματοδότηση ο Ζυλ Ντασσέν. Ιστορία που αναφέρεται σ' ένα ελληνικό, υπό τουρκική κατοχή, χωριό της Κρήτης, στα τέλη του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, το οποίο ετοιμάζεται, για τη Μεγάλη Βδομάδα, να αναβιώσει τα πάθη του Χριστού αναθέτοντας ρόλους σε διάφορους κατοίκους. Μόνο που η σύγκρουση του παπα-Γρηγόρη (Φερνάν Λεντού) του πλούσιου χωριού με τον φτωχό παπα-Φώτη (Ζαν Σερβέ) και τους ξεκληρισμένους κατοίκους ενός κατεστραμμένου από τους Τούρκους χωριού δίνει στα πάθη του Ιησού μιαν άλλη, πιο πραγματική υπόσταση.

Ο Ντασσέν ζωντανεύει με τρόπο συγκλονιστικό το μυθιστόρημα-αλληγορία του Καζαντζάκη, στήνοντας σκηνές αξέχαστες, όπως εκείνες της σύγκρουσης ανάμεσα στους κατοίκους των δύο χωριών ή εκείνες που οι «επίλεκτοι» του παπα-Γρηγόρη δολοφονούν τον Μανολιό-Ιησού (Πιερ Βανέκ) μέσα στην εκκλησία, με τον Τούρκο αγά (Γκρεγουάρ Ασλάν) να παίζει το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου, κινώντας ταυτόχρονα το πλήθος με εξαιρετική δεξιοτεχνία και δίνοντας στην ταινία μιαν επική μορφή τονίζοντας τη δική του, επαναστατική κατάληξη, με τον παπα-Φώτη και τους κατοίκους του ξεκληρισμένου χωριού να στήνουν «οδοφράγματα» για τη συνέχιση του αγώνα φέρνοντας στο νου την κομμούνα του Παρισιού. Θαυμάσια, στην πρώτη της συνάντηση με τον Ντασσέν, η Μελίνα, στο ρόλο της Κατερίνας-Μαρίας Μαγδαληνής.

Η δεύτερη πνοή

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Η Μόνικα Μπελούτσι και ο Ερίκ Καντονά στη «Δεύτερη πνοή» του Αλέν Κορνό

Le deuxieme souffle. Γαλλία, 2007.

Σκηνοθεσία: Αλέν Κορνό. Διασκευή: Αλέν Κορνό. Διάλογοι: Ζοζέ Τζιοβανί. Ηθοποιοί: Ντανιέλ Οτέιγ, Μόνικα Μπελούτσι, Μισέλ Μπλαν, Ζακ Ντιτρόνκ, Ερίκ Καντονά. 155 λεπτά.

***

Η πίστη και η προδοσία ανάμεσα σε κακοποιούς σε μια νέα, σκηνοθετικά στιλιζαρισμένη, εκδοχή ενός κλασικού φιλμ νουάρ.

Διασκευή, τη φορά αυτή πιο πιστή, του κλασικού μυθιστορήματος νουάρ του Ζοζέ Τζιοβανί, που είχε αρχικά μεταφέρει στην οθόνη το 1966, στο κλασικό φιλμ νουάρ, ο Ζαν-Πιερ Μελβίλ με πρωταγωνιστή τον Λίνο Βεντούρα, είναι η ταινία αυτή του Αλέν Κορνό. Θέμα της η τιμή και η πίστη ανάμεσα σε κλέφτες μέσα από την ιστορία του περιβόητου γκάνγκστερ Γκι (Ντανιέλ Οτέιγ), που δραπετεύει από τη φυλακή και, για να εξασφαλίσει τα χρήματα για να εγκαταλείψει τη χώρα μαζί με την αγαπημένη του, μπλέκει σε μια νέα ληστεία, γεγονός που οδηγεί σε αναπότρεπτα, τραγικά αποτελέσματα.

Ο Κορνό, ειδικευμένος κάποτε στο φιλμ νουάρ («Ο σκληρός νόμος του επιθεωρητή Φερό», «Η απειλή»), τοποθετεί την ιστορία του στη δεκαετία του '60, καταγράφοντας με ένα ηθελημένα αργό ρυθμό (θέλοντας να μείνει πιστός στο βιβλίο του Τζιοβανί) την πορεία του ήρωά του, δημιουργώντας μια στιλιζαρισμένη, με βαριά χρώματα, ατμόσφαιρα (η πολύ καλή φωτογραφία είναι του Ιβ Ανζελό). Εκείνο που ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη είναι η σχέση ανάμεσα στους κακοποιούς, με την προδοσία να ανατρέπει τους κώδικες τιμής που συνήθως (τουλάχιστον σε παλιότερες εποχές) κυριαρχούν ανάμεσά τους. Μπορεί η ταινία να κρατάει περισσότερο απ' όσο φαινομενικά απαιτείται, στο μεγαλύτερο όμως μέρος της ο Κορνό καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον ισορροπώντας, όταν χρειάζεται, το σασπένς (η σκηνή της ληστείας, για παράδειγμα, έχει τη σφραγίδα ενός μετρ του είδους) με την ωμότητα και το χιούμορ, αποσπώντας πολύ καλές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς του: ιδιαίτερα από τον Ντανιέλ Οτέιγ (σωστός τόσο από πλευράς ηλικίας όσο και από ερμηνείας) και τον Μισέλ Μπλαν στο ρόλο του ψύχραιμου, είρωνα αστυνόμου, ειδικού στην ψυχολογία των κακοποιών, αλλά και τη Μόνικα Μπελούτσι στο ρόλο της πιστής γυναίκας, έτοιμης να ακολουθήσει τον Γκι παντού. Στον μικρό, αλλά σημαντικό, ρόλο του παλιού, άσου κακοποιού Ορλόφ ξεχωρίζει ο Ζακ Ντιτρόνκ.

Το όνομά της είναι Σαμπίν

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Elle s'appelle Sabine. Γαλλία, 2007.

Ντοκιμαντέρ. Σκηνοθεσία: Σαντρίν Μπονέρ. Σενάριο: Σαντρίν Μπονέρ, Κατρίν Καμπρόλ. 85 λεπτά.

***

Το πορτρέτο της αυτιστικής αδερφής της απεικονίζει στο συγκινητικό, ταυτόχρονα αγωνιστικό, ντοκιμαντέρ της η ηθοποιός Σαντρίν Μπονέρ.

Τα αξεπέραστα προβλήματα των αυτιστικών προσώπων παρουσιάζει μέσα από το συγκινητικό, βραβευμένο ντοκιμαντέρ της η γνωστή ηθοποιός Σαντρίν Μπονέρ. Μέσα από φιλμικό υλικό -βασικά «οικογενειακές ταινίες»- τραβηγμένο στη διάρκεια των 20 χρόνων της ζωής της μικρότερης, αυτιστικής αδερφής της Σαμπίν και με ασύγχρονες σκηνές στο χώρο όπου σήμερα ζει η Σαμπίν έπειτα από μια τραγικά αποτυχημένη παραμονή σε «ειδικό άσυλο», η Σαντρίν Μπονέρ φτιάχνει ένα συνταρακτικό πορτρέτο αποκαλύπτοντάς μας ταυτόχρονα την αποτυχία των διάφορων οργανισμών που, αντί να αντιμετωπίσουν θετικά τα προβλήματα των ασθενών, τους οδηγούν, λόγω έλλειψης κατάλληλα εξοπλισμένων κέντρων, σε καταστροφικά αποτελέσματα. Σκηνές αντιπαράθεσης της έφηβης, όλο ενέργεια και ζωντάνια για τη ζωή Σαμπίν, που συνοδεύει την αδερφή της στην Αμερική, μ' εκείνη της χοντρής σήμερα, χωρίς αυτή τη δίψα για ζωή και που χρειάζεται συνεχή φροντίδα Σαμπίν, είναι αρκετά εύγλωττες για να τονίσουν τα αξεπέραστα -εξαιτίας της κοινωνικής αδιαφορίας- προβλήματα των αυτιστικών.

Περιουσιακά στοιχεία

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Νικηφόρος και Κώστας Βρεττάκος στα «Περιουσιακά στοιχεία» της Αθανασίας Δρακοπούλου

Ελλάδα, 2008.

Ντοκιμαντέρ. Σκηνοθεσία-σενάριο: Αθανασία Δρακοπούλου. 87 λεπτά.

***

Η ζωή του ποιητή Νικηφόρου Βρεττάκου μέσα από ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ.

Με τη ζωή του ποιητή της γενιάς του '30, Νικηφόρου Βρεττάκου, καταπιάνεται στο ντοκιμαντέρ αυτό η Αθανασία Δρακοπούλου συνδυάζοντας σκηνές από την προσωπική ζωή του ποιητή με την κοινωνική και πολιτική πορεία του στη διάρκεια του 20ού αιώνα. Με φωτογραφικό και κινηματογραφικό υλικό, με αυτοβιογραφικά και άλλα κείμενα η Δρακοπούλου ακολουθεί, επίμονα και εξονυχιστικά, τα βήματα του ποιητή από τα παιδικά του χρόνια στην Μπλούμιτσα μέχρι τη ζωή του στην Αθήνα, το ρόλο του στην Εθνική Αντίσταση, τον Εμφύλιο, τη διαφωνία του με το ΚΚΕ, την εξορία του, τα ταξίδια του σε Αμερική, Ελβετία και Παλέρμο, σχετίζοντας τη σχέση του Βρεττάκου με τον 20ό αιώνα και τις μεγάλες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές του. Στην ταινία μιλούν φίλοι του ποιητή και ο γιος του Κώστας Βρεττάκος.

Μάρτυρες

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

«Μάρτυρες» του Αντρέ Τεσινέ με τον Σαμί Μπουαζιλά

Temoins. Γαλλία, 2007.

Σκηνοθεσία: Αντρέ Τεσινέ. Σενάριο: Αντρέ Τεσινέ, Λοράν Γκιγιό.

Ηθοποιοί: Μισέλ Μπλαν, Εμανουέλ Μπεάρ, Σαμί Μπουαζιλά. 112 λεπτά.

***

Ο αντίκτυπος του AIDS στη Γαλλία της δεκαετίας του '80, μέσα από τη σχέση ανάμεσα σ' έναν νεαρό και μια ομάδα ανθρώπων με τους οποίους έρχεται σ' επαφή.

Ο αντίκτυπος του AIDS στη Γαλλία στη δεκαετία του '80 είναι το θέμα της ταινίας του Γάλλου Αντρέ Τεσινέ. Η ιστορία ξεκινά μ' ένα ευτυχισμένο ζευγάρι -έναν μαύρο μπάτσο και μια λευκή γυναίκα που μόλις αποκτούν παιδί- για να μας γνωρίσει και τα άλλα πρόσωπα που θα παίξουν σημαντικό ρόλο στη ζωή τους: ένα φίλο τους μεσήλικα γκέι γιατρό και τον νεαρό φίλο του. Η ξαφνική προσβολή του νεαρού από τον ιό του AIDS θα ανατρέψει τη ζωή όσων είχαν σχέση μαζί του. Ο Τεσινέ καταγράφει με αντικειμενικότητα την ατμόσφαιρα της εποχής, με τη σεξουαλική απελευθέρωση και την εισβολή του AIDS, χωρίς ποτέ να κρίνει τα πρόσωπά του, αφήνοντας τον ίδιο τον θεατή να βγάλει τα συμπεράσματά του. Η ταινία του έχει δύναμη και ρυθμό, μαζί με ωραία αναπτυγμένους χαρακτήρες και πολύ καλές ερμηνείες. *

Οι άλλες ταινίες

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Το παιδί και η αλεπού

(Le renard et l' enfant). Γαλλία, 2008.

Σκηνοθεσία-σενάριο: Λικ Ζακέ. Ηθοποιοί: Μπερτίλ Νοέλ Μπρουνό, Τομάς Λαλιμπερτέ. 92 λεπτά.

** 1/2

Μια όμορφη, με οικολογικά μηνύματα, ταινία από τον Λικ Ζακέ («Το ταξίδι του αυτοκράτορα») γύρω από τη σχέση ενός κοριτσιού με μια αλεπού. Ο Ζακέ κινηματογραφεί με αγάπη, παρατηρητικότητα και πείσμα (το γύρισμα κράτησε πάνω από δύο χρόνια) τη σχέση τους, κάνοντας ένα σχόλιο για μια φιλία, έστω και ουτοπική, που φέρνει στο φως την ομορφιά, τη δύναμη και την αναγκαιότητα της άγριας φύσης την οποία τόσο προσπαθούμε τις τελευταίες δεκαετίες να καταστρέψουμε.

Η μέρα που άρχισα να ζω

(Miss Pettigrew Lives for a Day). Βρετανία/ΗΠΑ, 2008.

Σκηνοθεσία: Μπαράτ Ναλιούρι. Σενάριο: Ντέβιντ Μαγκί, Σάιμον Μποφόι. Ηθοποιοί: Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, Εϊμι Ανταμς, Λι Πέις. 92 λεπτά.

**

Στο Λονδίνο του 1939, μια μεσήλικη νταντά, αναλαμβάνει με μεγάλη επιτυχία τη θέση της «κοινωνικής γραμματέα» κοντά σε μια φιλόδοξη Αμερικανίδα ηθοποιό-τραγουδίστρια, σε μια ταινία βασισμένη σε μυθιστόρημα του 1938. Βασικό ατού της διασκεδαστικής αυτής κωμωδίας είναι οι απολαυστικές ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστριών: της Εϊμι Ανταμς στον ρόλο της ηθοποιού που ξέρει να παίζει με τους άντρες, ιδιαίτερα όμως της Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, εξαίρετης στο ρόλο της έξυπνης, διορατικής Μις Πέτιγκρου που καταφέρνει σταδιακά να «κλέψει» την όλη παράσταση.

Προσεχώς... ζάπλουτοι

(Fool's Gold). ΗΠΑ, 2008.

Σκηνοθεσία: Αντι Τέναντ. Σενάριο: Αντρι Τέναντ, Ντάνιελ Ζέλμαν, Τζον Κλάφλιν. Ηθοποιοί: Μάθιου Μακόναχι, Κέιτ Χάντσον, Ντόναλντ Σάδερλαντ, Ρέι Γουίνστον. 113 λεπτά.

Ο (κακή). Το κυνήγι ενός χαμένου από ναυάγιο του 18ου αιώνα θησαυρού ξαναφέρνει κοντά έναν αποτυχημένο κυνηγό θησαυρών και την πρώην γυναίκα του σε μια αδιάφορη, γεμάτη κοινότοπες καταστάσεις, κωμωδία.