Ελευθεροτυπία - Ο διάβολος στο κορμί του

Ο Νόρμαν Μέιλερ στα 84 χρόνια του μπορεί να μην είναι τόσο πρωτότυπος: στο νέο του, πολυαναμενόμενο, βιβλίο, «Το κάστρο στο δάσος», που σε ένα δεκαήμερο θα κυκλοφορήσει και στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Καστανιώτη» (μετάφρ. Ιλάειρα Διονυσοπούλου) δαιμονοποιεί, όπως και τόσοι άλλοι συγγραφείς, τον Αδόλφο Χίτλερ, καθώς αφηγείται, συνδυάζοντας την ιστορία με τη μυθοπλασία, τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, προσπαθώντας να βρει τα πρόσωπα και τις αιτίες που διαμόρφωσαν έναν διαστροφικό, γεμάτο μίσος χαρακτήρα.

Δεν έχει, όμως, χάσει τη διάθεση να προκαλεί: ούτε λίγο ούτε πολύ ο Μέιλερ γράφει ότι ο Χίτλερ έγινε αυτό που έγινε γιατί είχε τη θεία, τη διαβολική μάλλον, χάρη από τη στιγμή που ενώθηκαν τα χρωμοσώματα των γονιών του. Ο Σατανάς διείσδυσε μέσα στον Αδόλφο τη στιγμή της σύλληψής του! Στο μυθιστόρημά του ο βραβευμένος με Πούλιτζερ αμερικανός συγγραφέας δεν παύει να υπογραμμίζει, με γκροτέσκο ύφος, την αέναη πάλη ανάμεσα στις δύο υπέρτατες δυνάμεις, το Καλό και το Κακό, ενώ ανάμεσά τους βρίσκεται ο «αδύναμος» άνθρωπος.

«Εάν πιστεύουμε ότι ο Θεός ή ο αρχάγγελος Γαβριήλ ήταν παρόντες στη σύλληψη του Ιησού, τότε νομίζω ότι μπορούμε να πιστέψουμε ότι ο διάβολος ήταν παρών κατά τη σύλληψη του Αδόλφου Χίτλερ», έχει δηλώσει ο Μέιλερ, χωρίς να χάσει την προβοκατόρικη διάθεσή του. Και όταν τον ρωτάνε αν «τρελάθηκε» και ασχολείται με τέτοια θέματα, απαντάει με διφορούμενο χαμόγελο: «Οταν μιλάς για τον Θεό και τον διάβολο τότε σε νομίζουν τρελό. Εάν κάποιος δεν πιστεύει στο Θεό και στο διάβολο δεν λέω ότι είναι τρελός, αλλά διανοητικά καθυστερημένος, και τον προκαλώ να μας δώσει μια πειστική εξήγηση για το πώς βρισκόμαστε εδώ».

Ο Νόρμαν Μέιλερ στο παρελθόν έχει ασχοληθεί με τον βίο της Μέριλιν Μονρόε, του Χάρβεϊ Οσβαλντ, του Πάμπλο Πικάσο, του Μοχάμετ Αλι, ενώ σε πρώτο πρόσωπο αφηγήθηκε τη ζωή του Ιησού. Στο νέο του μυθιστόρημα τα νεανικά χρόνια του δικτάτορα αφηγείται ο Ντίτερ, ένας δαίμονας που έχει πάρει το σώμα ενός μέλους της υπηρεσίας των Ες Ες, τα οποία βρίσκονταν υπό την εποπτεία του Χάινριχ Χίμλερ.

Παιδί αιμομεικτικής σχέσης

Ο Ντίτερ έχει πάρει εντολή από τον ίδιο τον Σατανά να εποπτεύει και να συνδράμει με τη μέθοδο των ονείρων και με άλλα κόλπα ώστε ο μικρός Αδόλφος να πάρει τον στραβό δρόμο. Και μας «αποκαλύπτει» πράγματα που έχουν γράψει και οι βιογράφοι του Χίτλερ, δηλαδή ότι ήταν παιδί αιμομεικτικής σχέσης μεταξύ θείου και ανιψιάς, ότι πιθανότατα είχε εβραϊκές ρίζες, ότι βασανιζόταν από ανικανότητα, ότι είχε έναν όρχι...Τον βάζει όμως να αναδίδει μια αφόρητη μυρωδιά από το κορμί του και να κάνει και πράξεις κοπρολαγνίας, όταν για παράδειγμα πασαλείβει με τις ακαθαρσίες του το απολυτήριο του γυμνασίου με τους κάκιστους βαθμούς.

Οσες σελίδες γεμίζει ο Μέιλερ για τον μικρό Αδόλφο -ή Αντι, όπως αμερικανιστί προτιμάει- τις διπλάσιες αφιερώνει στο οικογενειακό του περιβάλλον. Στον πατέρα Αλόις, τελωνειακό υπάλληλο, ο οποίος διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του με τη μέθοδο του ξυλοδαρμού και έχει για πρότυπο την κοινωνία των μελισσών που τυφλά υπακούουν και υπηρετούν μέχρι θανάτου τη βασίλισσά τους. Στην προστατευτική μητέρα Κλάρα, η οποία κυριεύεται από τις τύψεις της αιμομειξίας όταν βλέπει το ένα μετά το άλλο τα παιδιά της να πεθαίνουν.

Στον επαναστάτη αδελφό Αλόις τον Νεότερο, στον μικρό όμορφο και έξυπνο Εντμουντ, που ήταν και το πρώτο θύμα του μελλοντικού δικτάτορα: Ο Αδόλφος τον τρόμαζε -σύμφωνα με τον συγγραφέα- με το να του διηγείται ζοφερά παραμύθια των αδελφών Γκριμ, ενώ στο τέλος τού μετέδωσε με ένα απαγορευμένο φιλί ιλαρά, που υποτροπίασε και τον έστειλε στον τάφο.

Εδώ και μισόν αιώνα ήθελε ο Μέιλερ να γράψει ένα βιβλίο για τον Χίτλερ. Τώρα που τα κατάφερε θεωρεί «Το κάστρο στο δάσος» το καλύτερό του; «Εχω εννέα παιδιά και δεν μπορώ να πω ότι δείχνω μεγαλύτερη αδυναμία σε κάποιο. Ετσι δεν μπορώ να ξεχωρίσω και τα βιβλία μου. Θα ήθελα όμως να γράψω ένα ακόμα για να συνεχίσω να αφηγούμαι τη ζωή του Χίτλερ», τονίζει ο συγγραφέας, που θεωρεί ότι βρίσκεται στην πιο «κουλ» φάση του:

«Υπάρχει ένα καλό με τα γηρατειά, που οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν. Εάν έχεις μετριοπαθή γηρατειά, όπως εγώ, όταν δεν υποφέρεις από πόνο και δεν έχεις πρόβλημα συναισθηματικό με τα παιδιά και τον σύντροφό σου, τότε είσαι ψύχραιμος. Με έναν τρόπο που δεν ήσουν στο παρελθόν. Συνειδητοποιείς τις νίκες και τις απώλειες, όπως όλοι. Και αν κάτι δεν κατάφερες να το κάνεις, πάρ' το απόφαση και γ... το»!