Η καταγωγή της κολοκύθας είναι αμφιλεγόμενη. Ορισμένες ποικιλίες προέρχονται αναμφίβολα από τη Νότια Αμερική και έγιναν γνωστές στους Ευρωπαίους μετά την ανακάλυψη της Αμερικής. Αλλες ποικιλίες, πάλι, ήταν ήδη γνωστές στους αρχαίους Ελληνες και τους Ρωμαίους, ποικιλίες που πιθανότατα να προέρχονται από τη Νότια Ασία. Ωστόσο οι αρχαιότεροι σπόροι κολοκύθας έχουν βρεθεί στο Μεξικό και χρονολογούνται από το 7000-6000 π.Χ..
Στη Βόρειο Αμερική η κολοκύθα ήταν από τις βασικές τροφές των Ινδιάνων. Οι πρώτοι αποικείς έμαθαν από τους Ινδιάνους να καλλιεργούν την κολοκύθα η οποία, μαζί με την πατάτα και την ντομάτα, ήταν από τα πρώτα σημαντικά λαχανικά μετά την ανακάλυψη της Αμερικής. Σύμφωνα με άλλες πηγές, οι πρώτοι που καλλιέργησαν την κολοκύθα ήταν οι Ετρούσκοι ή ακόμα νωρίτερα οι Φοίνικες θαλασσοπόροι. Τόσο ο Διοσκουρίδης όσο και ο Πλίνιος θεωρούσαν την κολοκύθα φρεσκάδα της ανθρώπινης ζωής, κάτι σα βάλσαμο, δηλαδή.
Οι αγρότες συνήθιζαν να έχουν στο σπίτι τους μια κολοκύθα ως διακοσμητική καθώς η παράδοση έλεγε ότι έφερνε ευτυχία και πλούτο. Η σάρκα της κολοκύθας έχει λίγες θερμίδες. Περιέχει βιταμίνη Α, φώσφορο και ασβέστιο. 100 γρ. κολοκύθας έχουν μόνο 30 θερμίδες.
Το λαχανικό αυτό δεν ήταν σε ιδιαίτερη εκτίμηση και για αιώνες το θεωρούσαν κατάλληλο μόνο για τις κατώτερες τάξεις. Οταν έγινε γνωστή στην Ευρώπη έκανε εντύπωση περισσότερο για τη μορφή της παρά για τη χρήση της σάρκας της. Μονάχα σε δύσκολες περιόδους, όπως λιμοί και πόλεμοι, η κατανάλωσή της έφτασε στα ύψη. Στη συνέχεια άρχισαν να μελετούν, από επιστημονικής άποψης, τις φαρμακευτικές της χρήσεις. Τη χρησιμοποιούσαν ως αντιφλεγμονώδες ενώ παράλληλα θεωρούσαν ότι οι σπόροι της κολοκύθας είχαν αναφροδισιακές ιδιότητες και μπορούσαν να κατευνάσουν κάθε σεξουαλική υπερβολή... Επίσης συνιστούσαν την κολοκύθα για τις πανάδες αλλά και για τα τσιμπήματα φιδιών.
Το αμερικανικό pumpkin (από το ελληνικό «πεπόνι»), το γαλλικό pompon ή σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα, το σίγουρο είναι ότι η κολοκύθα τροφοδοτεί όλους τους λαούς με μύθους και δοξασίες. Δικαίως κατέκτησε και τη δική της θέση στην παγκοσμίου εμβέλειας Σταχτοπούτα. Και ποιος είπε ότι τα παραμύθια δεν έχουν θέση στην κουζίνα;