Ελευθεροτυπία - Ονειρεύομαι μια εξέγερση ενάντια στον καπιταλισμό

«Είχα ένα σκυλί που το φώναζα "Αργο", από τον σκύλο του Οδυσσέα. Ηταν η αφορμή για να σκεφτώ όλη αυτή τη μυθολογία γύρω από τον Αργο. Ενιωθα λίγο σαν τον Οδυσσέα, σαν να ψάχνω να βρω το σπίτι μου, τη θέση μου σ' αυτόν τον κόσμο, είχα χιλιάδες ερωτήματα, σαν να βρισκόμουν στη μέση του πελάγους. Ο Αργος έμοιαζε το τέλος της περιπέτειας, είχε όλα τα χαρακτηριστικά που έχουν χάσει οι άνθρωποι σήμερα. Είχε καρτερικότητα, υπομονή, ελπίδα, πίστη, ήταν αυτός που με περίμενε χωρίς καμία ιδιοτέλεια, κάτι σαν επαναπροσδιορισμός της αγάπης».

Ο Κωνσταντίνος Βήτα κυκλοφορεί το νέο του διπλό άλμπουμ με τίτλο «Αργος». Και με αφορμή την κυκλοφορία του μιλάει στην «Ε» για τη δουλειά του, την εποχή μας, την επιτυχία του περσινού σάουντρακ για την παράσταση «2» και το Ιντερνετ.

**Για το νέο άλμπουμ: «Χρειάστηκα τέσσερα χρόνια για να γράψω και να μαζέψω όλα αυτά τα κομμάτια και βέβαια να πετάξω αρκετά. Στο πρώτο cd είναι τα τραγούδια, τα ραπ, και τρία breakbeat που δίνουν όλα μαζί κάτι από το τρίχωμα του Αργου, από τη φευγαλέα κίνησή του, τις διαδρομές του που είναι και δικές μου, μια περιπλάνηση σ' αυτόν τον κόσμο. Στο δεύτερο θα βρει κανείς το βάθος πεδίου, μια απέραντη έκταση όπου όλα χάνονται, έρχονται μπροστά ή βυθίζονται, κι άλλες φορές γίνονται σχήματα στον μεγάλο ουρανό. Είναι ένα καθαρά άμπιεντ έργο με ηλεκτροακουστικά όργανα και κιθάρες. Πάντα παίρνω ρίσκο στη μουσική, γιατί όταν γράφω δεν σκέφτομαι κανέναν εκτός απ' τον εαυτό μου. Θέλω το αποτέλεσμα να είναι του γούστου μου. Δεν με νοιάζει αν με ακούνε 10 άνθρωποι ή 10.000».

**Για τη δουλειά του: «Ποτέ δεν θυμάμαι πώς γράφω τα τραγούδια μου. Ξέρω μόνο ότι έχω ένα μικρό κασετόφωνο, παίρνω την κιθάρα μου, αυτοσχεδιάζω, σημειώνω ακόρντα και στίχους σ' ένα τετράδιο, τα ξανακούω, ξαναγράφω και κάποια από αυτά τα μετατρέπω σε μίντι στον υπολογιστή μου. Μετά ξεχαρβαλώνω κυριολεκτικά τα σινθεσάιζερ και, κάπως έτσι, γίνονται όλα μουσική. Κάποιες φορές νομίζω πως η περιπλάνησή μου έχει μια εικαστική μορφή που έχει την ανάγκη από ψιθύρους, θορύβους, κιθάρες, αναλογικούς ήχους και μπάσα. Ετσι αντιλαμβάνομαι την περιπλάνηση που κάνω κατά καιρούς, φτιάχνοντας τραγούδια ή μουσικά κομμάτια. Ποτέ δεν ολοκληρώνω και δεν κλείνω τίποτα σε κανένα άλμπουμ που φτιάχνω. Αφήνω πάντα στον κύκλο μια χαραμάδα, να υπάρχει χώρος για ερωτήματα και σκέψη. Μέσα από τη μουσική μού αρέσει να θέτω πάντα ερωτήματα».

**Για τους σημερινούς καιρούς: «Συνεχίζω να βλέπω τον κόσμο να στέκεται στις ουρές, στα λεωφορεία, στους σταθμούς, στο ΙΚΑ, να παρακολουθεί ατέλειωτες ώρες τηλεόραση στον καναπέ. Υπάρχει όλη αυτή η επιδειξιμανία, οι άνθρωποι που σπαταλούν χρήματα, με θλίβει που τόσος φτωχός κόσμος συντηρεί με την ψήφο του τον συντηρητισμό. Συναντάω στο κέντρο ανθρώπους που ζητούν ελεημοσύνη, οι άστεγοι είναι περισσότεροι τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν όλοι αυτοί που θέλουν να εκμεταλλευτούν το οτιδήποτε, υπάρχει ο κόσμος που τρέχει παντού για να προλάβει, όλο αυτό είναι η πόλη, κι όλο αυτό είναι όλες οι πόλεις του κόσμου. Το όνειρό μου είναι να ζήσω μια μεγάλη εξέγερση ενάντια στον καπιταλισμό. Κάθε εποχή από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήταν πολύ σκληρή. Απλά σήμερα είναι πιο έντονα καπιταλιστική, αντιπεριβαλλοντική και χαοτική. Αυτά είναι πράγματα που με απασχολούν καθημερινά και κάποιες φορές κάποια από αυτά χώνονται στα τραγούδια μου».

**Για την επιτυχία του «2»: «Μου άρεσε που δούλεψα με όλους αυτούς τους ανθρώπους και ακόμα πιο πολύ με τον Δημήτρη (Παπαϊωάννου) που εκτιμώ την καλλιτεχνική του πορεία από τις πρώτες μέρες της Ομάδας Εδάφους μέχρι σήμερα. Μου άρεσε που μπήκα στον κόσμο των χορευτών και είδα πώς δουλεύουν αυτά τα παιδιά, τον κόπο τους. Ακόμα, μου άρεσε η εμπειρία τού να στηθεί μπροστά μου σιγά σιγά ένα τέτοιο θέαμα, από τα κοστούμια μέχρι τα σκηνικά και τα φώτα. Απλά όλο το μετέπειτα για μένα ήταν λίγο περίεργο, όλη αυτή η μεγάλη ανταπόκριση, ίσως απλά γιατί είμαι αγοραφοβικός με τον κόσμο. Κατά βάθος δεν άλλαξε η ζωή μου, συνεχίζω να αγωνίζομαι όπως όλοι για τα καθημερινά. Απλά, χωρίς να το θέλω, νιώθω περισσότερο εκτεθειμένος. Κι αυτό είναι ένα σκληρό συναίσθημα που δεν το ήξερα πιο πριν. Χαίρομαι για την ανταπόκριση του κόσμου, αν και κάποιοι από αυτούς μπορεί να μην αντέξουν τη συνέχειά μου στη μουσική ή τη φωνή μου πάνω στα τραγούδια που λέω».

**Για τους Στέρεο Νόβα: «Ηταν το πιο όμορφο πράγμα στη ζωή μου και το φυλάω σαν Βίβλο στην καρδιά μου. Ηταν τα πρώτα μας βήματα στη μουσική, παίζαμε σε μικρά κλαμπ, μετά σε μεγάλα, ήταν ωραία χρόνια, είχαμε την ποίηση με το μέρος μας κι ένα φανατικό κοινό που στις συναυλίες μοιραζόμασταν τα ίδια συναισθήματα, τη μοναξιά, την αγάπη, τον φόβο για το μέλλον, την αίσθηση της απώλειας. Αν ενωθούμε ξανά, θα συμβούν τραγελαφικά πράγματα, θα βγει όλη η κακία και η αγάπη του κόσμου και όλο αυτό το διάχυτο συναίσθημα θα καταλήξει σε μια ασάφεια καταστροφική. Ούτε εγώ ούτε ο Μιχάλης θέλουμε να ενωθούμε γιατί ξέρουμε πολύ καλά τι ήταν οι Στέρεο Νόβα. Τώρα ανήκουν στα παιδιά αυτά εκεί έξω, όχι σε μας. Εχω δει διάφορους στίχους μου στους τοίχους της Αθήνας σαν συνθήματα. Ηταν πράγματα που τα πίστευα και τα πιστεύω ακόμη. Ετσι, όταν νιώθω ότι μπορεί να βοηθήσουν κάποιον να σηκωθεί από την καρέκλα του, χαίρομαι για αυτόν κι όχι για μένα».

**Για το Ιντερνετ: «Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας και ανταλλαγής ιδεών αλλά θα ήθελα αυτό που συμβαίνει εκεί να μπορούσε να μεταφερθεί έξω στο δρόμο και οι αγωνίες να γίνουν πορείες και διαδηλώσεις ακόμα πιο ισχυρές. Να δείξει όλη η κοινότητα την πραγματική της δύναμη και την οργή απέναντι στα προβλήματα που μας αφορούν. Εχει μια επαναστατική φόρα και δύναμη που δεν έχει μεταφερθεί ακόμα στον δρόμο. Και αυτό είναι το ζητούμενο. Εχουν γίνει κάποιες κινήσεις που δείχνουν ότι πραγματικά ο κόσμος έχει τη δύναμη. Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, αφού μέσα στα χρόνια της αποβλάκωσης μάς το έχουν σβήσει - ότι η δύναμη ανήκει στον κόσμο και όχι σε αυτούς που νομίζουν ότι την έχουν. Οσο για το μέλλον της μουσικής, έτσι όπως μας το επιβάλλουν σιγά σιγά, είναι το Ιντερνετ, γιατί κάποιοι θέλουν το μέλλον να είναι έτσι. Οσο για τη διακίνηση των μουσικών άλμπουμ στο Ιντερνετ, έχουμε φάει όλοι τόσο free download, που τι να αγοραστεί πια;

Γέμισαν οι σκληροί δίσκοι».