Ελευθεροτυπία - «Θα ήθελα να γυρίσω τη ζωή του Τσιτσάνη»

«Στην πραγματικότητα, κανείς στον κόσμο δεν ξέρει πραγματικά το σινεμά. Αν το ήξερε, θα ήταν ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου» λέει ο διευθύνων σύμβουλος της Village, Χάρης Αντωνόπουλος.

«Στο εξής η έμφαση της Village θα δίνεται στο ελληνικό σινεμά», μας είχε πει πριν από λίγο καιρό ο Χάρης Αντωνόπουλος, ο διευθύνων σύμβουλος της αυστραλιανής πολυεθνικής που εδώ και δέκα χρόνια άλλαξε το κινηματογραφικό τοπίο στην Ελλάδα, δημιουργώνοντας την επονομαζόμενη «γενιά των μούλτιπλεξ»: πολυσινεμά, ποπ κορν και μπόουλινγκ στο «πακέτο» υπερσύγχρονων εμπορικών κέντρων τύπου Mall. Τελευταία άφιξη οι αίθουσες τρισδιάστατου σινεμά στα Village Φαλήρου.

Πού χωράει, αλήθεια, το «φτωχό» ελληνικό σινεμά σε όλ' αυτά;

«Στόχος μας είναι να γυρίζουμε 3-4 ελληνικές ταινίες το χρόνο», επιμένει ο Χ. Αντωνόπουλος. «Ψάχνουμε σενάρια και τα διαβάζουμε όλα».

Η Village Roadshow Productions, η εταιρεία παραγωγής ελληνικών ταινιών της Village, ξεκίνησε δυναμικά το 2003 με την ταινία-φαινόμενο «Πολίτικη κουζίνα» (1.300.000 εισιτήρια), και συνέχισε πέρυσι με τον Σάκη Ρουβά να πρωταγωνιστεί στο «Alter Ego», υποψήφιο τώρα και στα κρατικά βραβεία. Είχε ήδη προηγηθεί το «Κλάμα βγήκε από τον παράδεισο». Και να που τώρα ήρθε η ώρα για ένα «Φιλί της ζωής» (στις αίθουσες) από το Νίκο Ζαπατίνα, μια κωμωδία με την Κατερίνα Παπουτσάκη και τον Λαέρτη Μαλκότση.

Πρώην στέλεχος της Citibank, ομογενής της Ν. Αφρικής, μπον βιβέρ, ιστιοπλόος και λάτρης του πούρου, ο Χ. Αντωνόπουλος εμφανίζει ευπρόσδεκτες «ρωγμές» στο μοντέλο του αρχετυπικού παραγωγού. Ή μήπως όχι; Επιχειρήσαμε να το διαπιστώσουμε, σε μια κουβέντα γύρω από το «φιλί της ζωής» που η Village λέει ότι θα δώσει στο ελληνικό σινεμά.

«Η ελληνική κινηματογραφική αγορά είναι στάσιμη εδώ και χρόνια στα 14 εκατομμύρια», εξηγεί ο Χ. Αντωνόπουλος. «Αντίθετα, στις ευρωπαϊκές χώρες που έχουν δημιουργήσει έναν δυνατό τοπικό κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια παρατηρείται τεράστια αύξηση. Το 50% των ταινιών που βλέπουν είναι εγχώριες. Ομως στην Ελλάδα το 95% των ταινιών είναι ξένες. Κι όμως τα τελευταία χρόνια οι μόνες ταινίες που φτάνουν πραγματικά ψηλά είναι οι ελληνικές. Πάρτε για παράδειγμα τους «300». Οι Ελληνες αντιμετώπισαν την ταινία σαν ελληνική γι' αυτό και έσκισε. Αν δεν την είχαμε πέρυσι, η αγορά θα σημείωνε πτώση. Το ίδιο θα συνέβαινε και πρόπερσι με τις «Σειρήνες του Αιγαίου», και παλιότερα με τις «Νύφες», την «Πολίτικη Κουζίνα», το «Safe sex».

- Ναι αλλά οι περισσότερες ελληνικές που κάθε χρόνο προβάλλονται στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης «πατώνουν». Δεν σας προβληματίζει αυτό, εκπροσωπώντας μια πολυεθνική;

«Μα μόνο πέρυσι, βγήκαν αρκετές που έκαναν αξιόλογα νούμερα: "5 λεπτά ακόμα", "Μια μέλισσα τον Αύγουστο", "Straight story"...»

- Αναφέρεστε, όμως, σε μια νέα γενιά κωμωδιών, με τηλεοπτικούς ως επί το πλείστον ηθοποιούς.

«Σίγουρα η κωμωδία έχει μεγάλη πέραση στο ελληνικό κοινό και απευθύνεται σε ηλικιακά μεγαλύτερη γκάμα θεατών. Οι έρευνες τι δείχνουν: πως ο Ελληνας θέλει να περάσει καλά. Ως λαός έχουμε απίστευτο χιούμορ. Δεν βλέπετε ποιες σειρές πάνε πιο καλά στην τηλεόραση;»

- Να εικάσω λοιπόν πως σε τέτοιου είδους ταινίες θα ρίξετε το βάρος;

«Οχι. Αν κάνεις παραγωγή, πρέπει να είσαι πολύ αποφασισμένος. Πρέπει να γυρίζεις 3-4 ταινίες τη χρονιά. Να σκέφτεσαι σαν στούντιο. Να ανακαλύπτεις νέα ταλέντα ή να συνδυάζεις έναν παλιό σκηνοθέτη με ένα νέο οπερατέρ. Αρα δεν μπορείς να κάνεις μόνο κωμωδίες. Από κάποιες ταινίες λοιπόν θα έχεις λιγότερες προσδοκίες. Το δύσκολο είναι άλλο: όταν αποφασίσεις να γυρίσεις μια ταινία, πρέπει να γνωρίζεις καλά πως θα είναι έτοιμη σε 2-3 χρόνια. Θα είναι όμως ώριμη τότε η αγορά; Οσες έρευνες και να κάνεις δεν μπορείς να είσαι σίγουρος παρά μόνο κατά ένα 50-60%».

- Χωρίς έρευνες αγοράς δεν κάνετε ταινία;

«Κάνουμε πολλές ποιοτικές έρευνες ακόμα και για το concept. Το σημαντικότερο κομμάτι είναι το screen testing (δοκιμαστικές προβολές) -που μας βοηθά και στο marketing. Εχει συμβεί ν' αλλάξουμε το τέλος ταινίας ή και διάφορα κομμάτια ενός φιλμ. Στην περίπτωση της "Πολίτικης κουζίνας", μας εξέπληξε το ότι το κοινό των screen tests είδε μια κωμική διάσταση στην ταινία».

- Μα γίνεται τέχνη με έρευνες αγοράς; Λέτε πως θα γυρίζατε τα πάντα, αλλα πώς θα συνεργαζόσασταν με έναν δημιουργό, μ' έναν auteur;

«Με πολλή δυσκολία. Εμείς είμαστε μια πολυεθνική. Δεν είναι δικά μου τα χρήματα. Την ταινία πρέπει να την βλέπει ο κόσμος. Αλλιώς είναι χόμπι».

- Ετσι θα απαντούσατε φερ' ειπείν στον Αγγελόπουλο;

«Ασφαλώς και ο οποιοσδήποτε Αγγελόπουλος, με όλον τον σεβασμό, θα μπορούσε να έχει ένα concept που να μας αρέσει και ένα κοινό ώριμο για κάτι τέτοιο, αλλά θα ήθελα να είναι πρόθυμος για έναν διάλογο. Οπως τον ακούμε εμείς, να μας ακούει κι αυτός. Στην πραγματικότητα κανείς στον κόσμο δεν ξέρει πραγματικά τον κινηματογράφο. Αν ήξερε, θα ήταν ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου».

- Αυτό είναι το μοναδικό μέτρο; Η εμπορικότητα;

«Οχι. Επιτυχία είναι να ξεκαθαρίσεις εκ των προτέρων πώς ακριβώς την εννοείς. Ο πειραματισμός είναι σημαντικός. Τα studios γυρίζουν 10-15 ταινίες τον χρόνο και όχι μόνο μπλοκμπάστερ. Στην Ελλάδα πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία. Οι ταινίες δεν γυρίζονται πια μόνο για το σινεμά αλλά και για την τηλεόραση και το dvd, που έξω αποδίδει το 50% των συνολικών εισπράξεων».

- Μιλήσατε για πειραματισμό. Μέχρι πού θα φτάνατε; Ανέκαθεν οι πολυθνικές άκουγαν «κουλτούρα» κι έφευγαν πανικόβλητες...

«Ολα είναι σχετικά. Με κάποια συγκεκριμένη ταινία μπορεί να ήμασταν ευχαριστημένοι και με 50.000 εισιτήρια. Γιατί μπορεί και ν' ανοίξει μια νέα αγορά. Η στατιστική και οι έρευνες απλώς μας βοηθάνε. Η Ελλάδα αποτελεί μια απίστευτη πηγή ταλέντων -διότι οι νέοι ηθοποιοί βγαίνουν από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πάσχουμε όμως αφάνταστα στο σενάριο. Δεν υπάρχουν άτομα που να γράφουν γιατί δεν υπάρχει σχολή».

«Εδώ αποφασίζουν οι άντρες»

- Τη σχετική αποτυχία του «Alter Ego» πώς την εξηγείτε;

«Το φιλμ έκοψε 220.000 εισιτήρια. Και ο "Πληροφοριοδότης" του Σκορσέζε, που πήρε Οσκαρ, τόσα έκοψε».

- Οι προσδοκίες σας όμως ήταν μεγαλύτερες από τον Ρουβά...

«Στο dvd η ταινία είχε πολύ μεγαλύτερες εισπράξεις. Τον Ρουβά τον βάλαμε διότι θέλαμε να κάνουμε την πρώτη μοντέρνα ελληνική μουσική ταινία στην Ελλάδα. Αυτό το είδος έχει πολύ μέλλον εδώ. Είναι πάντως γεγονός πως ο Σάκης αρέσει κυρίως στις γυναίκες. Και στην Ελλάδα συμβαίνει το εξής παράδοξο: ενώ διεθνώς η γυναίκα κατευθύνει ως προς το ποια ταινία θα δει η οικογένεια, εδώ αποφασίζει ο άντρας».

- Προσωπικά μιλώντας, τι είδους ταινία θα θέλατε να γυρίσετε;

«Θα μου άρεσε πολύ να γυρίσω μια ταινία για το ρεμπέτικο, την ιστορία του Τσιτσάνη φερ' ειπείν».

- Πάντως, ένα σωρό νέοι έλληνες σκηνοθέτες με τους οποίους έχουμε συζητήσει λένε «σιγά μην πάρουν το σενάριό μου στη Village. Αυτοί θέλουν μια συγκεκριμένη συνταγή...».

«Η απόδειξη του πόσο λάθος κάνουν είναι η "Πολίτικη κουζίνα". Τόσον καιρό κυκλοφορούσε το σενάριο και δεν την έκανε κανείς. Ούτε τον Μπουλμέτη γνώριζα. Και μια μέρα μου τηλεφωνεί η Λίλυ Παπαδοπούλου: "Εχουμε την επιτυχία!" Της λέω: "Εχει σεξ;" "Οχι". "Βία;" "Οχι". "Αυτοκίνητα;" "Οχι". "Ε, τι έχει;" "Φαγητό!" μου λέει. Αυτή, λοιπόν, είναι μια παρανόηση που πρέπει να λυθεί».

- Πάντως η νέα σας ταινία, το «Φιλί της ζωής», και σεξ έχει, και καλλονές με πολυβόλο ανά χείρας και λίγο «visit Greece» είναι...

«Μπορεί, αλλά δεν έχουμε δώσει ένα εντελώς διαφορετικό στίγμα με τις προηγούμενες ταινίες μας; Είμαστε ανοιχτοί ακόμα και στη μικρού μήκους. Πάντως, σας πληροφορώ πως στα screen tests "Το φιλί της ζωής" είχε τεράστια επιτυχία. Στην πραγματικότητα ήθελα να γυρίσω μια ταινία τύπου Φίνου. Ξέρατε πως ο Φίνος επηρέασε μέχρι και το Μπόλιγουντ;»

- Τι ετοιμάζετε, λοιπόν;

«Εκτός από το τεράστιο εμπορικό κέντρο στον Βοτανικό, που θα είναι μεγαλύτερο και από το "Mall", με την υπογραφή του Βωβού, σύντομα θα ανακοινώσουμε τουλάχιστον άλλες δύο ελληνικές ταινίες. Τα σενάρια είναι έτοιμα. Η μια θα είναι πολύ μοντέρνα και νεανική και θα συνδυάζει τη δράση και το χιούμορ και η άλλη θα είναι μια μαύρη κωμωδία. Αυτό που μπορώ να σας αποκαλύψω είναι πως θα συνεργαστούμε με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη».