Αν βγάλεις απ' έξω Ημισκούμπρια, Νίκο Βουρλιώτη και κάποιους άλλους εμπορικούς συνοδοιπόρους τους, οι «Αρτέμης και Ευθύμης» (γνωστοί ως T.X.C. παλιότερα) πιθανότατα να αποτελούν την πιο αυθεντική εκδοχή του ελληνικού χιπ-χοπ. Οι δυο τους, βέβαια, νιώθουν πως κινούνται σε παράλληλους δρόμους με τους προαναφερθέντες.
«Ο Νίκος Βουρλιώτης έχει κερδίσει προβολή που την αξίζει γιατί έχει εργαστεί σκληρά πάνω από 10 χρόνια. Οσο δε για τα Ημισκούμπρια, είναι ελληνικό χιπ-χοπ και μάλιστα απολαυστικό», λέει ο Ευθύμης. «Εστω και αν πολλές φορές δεν ταυτιζόμαστε μαζί τους», συνηγορεί και ο Αρτέμης, «τα Ημισκούμπρια κατά μία έννοια θα μπορούσααν να είναι η σύγχρονη αριστοφάνεια εκδοχή του είδους».
Αυτοί βέβαια, είναι που μονοπωλούν τη δημοσιότητα. Τους επαναφέρω, ή έτσι νομίζω τουλάχιστον, μ' έναν δικό τους στίχο: «Το παιχνίδι δεν είναι ποιος θα μιλήσει πρώτος. Το παιχνίδι δεν είναι ποιον θα αγοράσει ο κόσμος». Τους ρωτώ αν, τελικά, έχει πράγματι να κάνει με ποιον θα αγοράσει ο κόσμος.
«Ναι, το παιχνίδι του χιπ-χοπ και γενικά το καλλιτεχνικό παιχνίδι, όπως και το πολιτικό, εκλογικό, τηλεοπτικό, δημοσιογραφικό παιχνίδι, έχει να κάνει πρωτίστως και κυρίως με το "ποιον θα αγοράσει ο κόσμος". Εμείς απλώς διαχωρίζουμε τη θέση μας από το ανηλεές κυνηγητό της δόξας και του πλούτου, που στοιχειώνει τη μουσική που ακούμε».
Οι «Αρτέμης και Ευθύμης» εμφανίζονται αύριο στο Fuzz club (Βουλιαγμένης 22). Θα παρουσιάσουν το καινούργιο τους άλμπουμ «Ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης». «Είναι ό,τι πιο δυνατό (στιχουργικά και μουσικά) έχουμε κυκλοφορήσει έως τώρα», εξηγούν. «Ο δίσκος ακολουθεί πάντα τα hardcore χιπ-χοπ πρότυπα, αλλά από εκεί και πέρα η επιρροή από άλλα μουσικά είδη, όπως nu metal, big beat, drum 'n' bass, electro, είναι έντονη». Το live θα ανοίξουν οι Στίχοιμα, ένα από τα πιο ανερχόμενα εγχώρια χιπ-χοπ συγκροτήματα.
- Πόσο κοντά βρίσκεται το χιπ-χοπ στην ελληνική κουλτούρα;
Αρτέμης: «Το βιβλιαράκι του Hans Eideneier "Οψεις της ιστορίας της ελληνικής γλώσσας" αναφέρει ότι "η σύνθεση μουσικής στην Αρχαία Ελλάδα αρχικά είχε στόχο να συνοδεύσει την προφορική απαγγελία ποιημάτων. Η μουσική, συνεπώς, ήταν θεραπαινίς του λόγου και όχι κυρία του". Δεν νομίζετε, λοιπόν, πως υπάρχουν αρκετά κοινά σημεία ανάμεσα στην έμφαση που δίνουν σήμερα οι ράπερ στον λόγο με την αντίστοιχη των αρχαίων μας ραψωδών;».
- Είχατε δεχτεί παλιότερα διάφορες απειλές. Ποιους μπορεί να ενοχλεί το ντουέτο σας;
Ευθύμης: «Στον πρώτο δίσκο υποτίθεται ότι μας κυνηγούσε η Χρυσή Αυγή επειδή "ήμασταν αναρχικοί". Στον δεύτερο, μας κυνηγούσαν οι αναρχικοί επειδή "δεν ήμασταν αληθινοί αναρχικοί". Στον τρίτο, μας κυνηγούσαν οι χιπ-χοπάδες γιατί "δεν ήμασταν αληθινό χιπ-χοπ" και στον τέταρτο, μας κυνήγησαν όλοι μαζί γιατί δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν το γεγονός ότι δεν ήμασταν με κανέναν απ' αυτούς. Αυτά είναι αστειότητες για να ασχολείται η πιτσιρικαρία που πιστεύει ότι υπάρχουν σοβαρές πολιτικές προεκτάσεις στο χιπ-χοπ ή το πανκ. Στην πραγματικότητα, όλα αυτά είναι μέρος του προαναφερθέντος παιχνιδιού».
- Δεν σας ενδιαφέρει η πολιτική δηλαδή;
Ευθύμης: «Θα απαντήσω με έναν στίχο του Τζίμη Πανούση που συνοψίζει πάνω από 50 χρόνια πολιτικών εξελίξεων: "Τσανακογλύφτες πιάσανε τα πόστα / Δέκα σόγια μια κομπόστα / Αλλαγή μόνο για μόστρα / Κάτσε Αντρέα, σήκω Κώστα"».