Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

ΝΤΕΜΠΟΡΑ ΚΕΡ (1921-2007)

Μ' ένα φιλί στην αιωνιότητα

Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Η Ντέμπορα Κερ, η Βρετανίδα ηθοποιός που μοιράστηκε με τον Μπαρτ Λάνκαστερ ένα από τα πιο διάσημα κινηματογραφικά φιλιά στην ταινία «Οσο υπάρχουν άνθρωποι» του Φρεντ Τσίνεμαν, έσβησε την Τρίτη σε ηλικία 86 χρόνων. Εδώ και πολλά χρόνια πάλευε με τη νόσο του Πάρκινσον. Πέθανε στο σπίτι της στο Σάφοκ στο ανατολικό τμήμα της Βρετανίας, όπου είχε αποτραβηχτεί τα τελευταία χρόνια.

Με τον Μπαρτ Λάνκαστερ στην ταινία «Οσο υπάρχουν άνθρωποι»

Με σπάνια ομορφιά, ίσως λίγο ψυχρή, βρετανική κομψότητα και λεπτές αποχρώσεις στην ερμηνεία της, η Κερ ταυτίστηκε με ένα τύπο ηθοποιού που συνδύαζε το ταλέντο με την ευφυΐα. Αν και ξεκίνησε από βρετανικές ταινίες, κατέκτησε και τον λαμπερό κόσμο του Χόλιγουντ. Γκουβερνάντα στους «Αθώους» του Τζακ Κλέιτον, θρησκευόμενη στο «Σάρκα και Ψυχή» του Τζον Χιούστον, κοσμοπολίτισσα στο «Καλημέρα θλίψη» του Οτο Πρέμινγκερ, συντετριμμένη σύζυγος στον «Συμβιβασμό» του Καζάν, η Κερ ήταν εξίσου πειστική και γοητευτική σε όλους τους ρόλους.

Η Ντέμπορα Τζέιν Κερ-Τρίμερ, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στο Ελενσμπουργκ της Σκωτίας το 1921. Η κλίση της στην υποκριτική και στο θέαμα φάνηκε από νωρίς. Από πολύ μικρή σκάρωνε αυτοσχέδια σκετσάκια στο σπίτι της. Συμπρωταγωνιστής της ήταν ο μικρός της αδερφός, Τέντι. Για τις ανάγκες των παραστάσεων τον ανάγκαζε συχνά να φοράει φουστάνια.

Στο σχολείο δεν έχανε πολιτιστική δραστηριότητα. Επαιζε, τραγουδούσε, χόρευε, ζωγράφιζε και έπαιζε πιάνο. Φυσικό επακόλουθο ήταν να γραφτεί σε δραματική σχολή, όπου πήρε μαθήματα μπαλέτου και τραγουδιού. Αλλωστε χορεύτρια μπαλέτου ήθελε να γίνει. Πολύ γρήγορα όμως συνειδητοποίησε ότι το ύψος της δεν την βοηθούσε. Παραήταν ψηλή. Και τα παράτησε.

Τότε ήταν που στράφηκε στην υποκριτική. Σε μια σεξπιρική παράσταση στο Ανοιχτό Θέατρο του Ρίτζεντ Παρκ την ψάρεψαν ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Ατκινς και ο κυνηγός ταλέντων Τζον Γκλίντον. Εντυπωσιάστηκαν από την κομψότητα, την ομορφιά και, φυσικά, τις υποκριτικές της ικανότητες. Αυτά άλλωστε ήταν αργότερα το εισιτήριό της για το Χόλιγουντ.

Σε ηλικία 18 χρόνων είχε ήδη υπογράψει το πρώτο της πενταετές συμβόλαιο. Αρχισε να εμφανίζεται σε βρετανικά θέατρα και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ψυχαγωγούσε τους στρατιώτες.

Στην πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο μάλλον στάθηκε άτυχη. Εκανε ένα μικρό πέρασμα από το «Contraband» του Μάικλ Πάουελ (1940). Τελικά όμως η σκηνή κόπηκε. Την επόμενη χρονιά έπαιξε στο «Major Barbara» που σκηνοθέτησε ο Γκάμπριελ Πασκάλ. Για τις ανάγκες του ρόλου της ως Τζένι Χιλ μπήκε εθελόντρια στον Στρατό της Σωτηρίας. Η ερμηνεία της απέσπασε καλές κριτικές και το όνομά της άρχισε να συζητιέται στα γραφεία των παραγωγών.

Ακολούθησαν το «Hatter's castle» (1942) με τον Πολ Νιούμαν και τον Τζέιμς Μέισον. Την επόμενη χρονιά το «The Life and death of Colonel Blimp» των Μάικλ Πάουελ και Εμερικ Πρεσμπούργκερ. Αλλά ο ρόλος που την ξεχώρισε ήταν η καλόγρια στον «Μαύρο Νάρκισσο» του Πάουελ (1947). Από εκείνη τη στιγμή οι προτάσεις για ρόλους έπεφταν βροχή.

Η ταινία που την εκτόξευσε στην κορυφή ήταν το «Οσο υπάρχουν άνθρωποι» (1953). Η περιβόητη σκηνή στην οποία φιλιέται παθιασμένα με τον Λάνκαστερ στην παραλία ενώ σκάνε πάνω τους κύματα, θεωρήθηκε προχωρημένη για την εποχή. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε ανάμεσα στις εκατό πιο ρομαντικές ταινίες. Ηταν η πρώτη φορά που η Κερ προτάθηκε για Οσκαρ, χωρίς όμως καμία τύχη.

Με τον Γιούλ Μπρίνερ στο «Ο βασιλιάς και εγώ»

Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της, που μετρά παραπάνω από 50 ρόλους στο σινεμά, πολλούς στην τηλεόραση και αρκετές θεατρικές ερμηνείες, παρέμεινε περιζήτητη και ακριβοπληρωμένη. Επαιξε πλάι στους σπουδαιότερους ηθοποιούς του Χόλιγουντ, όπως τους Φρανκ Σινάτρα, Γιούλ Μπρίνερ, Ρόμπερτ Μίτσαμ, Κάρι Γκραντ. Στο βιογραφικό της έχει ταινίες-σταθμούς, όπως «Κβο Βάντις» του Μέρβιν Λιρόι και «Ο Βασιλιάς και εγώ» του Γουόλτερ Λανγκ. Ο δικός της, όμως, αγαπημένος ρόλος ήταν της Λόρα Ρέινολντς στο θεατρικό «Τσάι και Συμπάθεια», που ανέβασε ο Ρόμπερτ Αντερσον το 1953 στο Μπρόντγουεϊ. Τον επανέλαβε και στην οθόνη.

Υπήρξε κι ένα από τα κορίτσια του Μποντ στο «Casino Royale». Το 1969, η πίεση και ο ανταγωνισμός από τις νέες ηθοποιούς που ξεπετάγονταν την ανάγκασαν να γυρίσει την πρώτη και μοναδική γυμνή σκηνή στους «Δαίμονες των ουρανών» του Τζον Φρανκενχάιμερ.

Προτάθηκε έξι φορές για Οσκαρ. Δεν κέρδισε ποτέ. Επρεπε να περιμένει μέχρι το 1993, όταν η υγεία της ήταν ήδη βεβαρημένη, για να πάρει ένα τιμητικό Οσκαρ για «την απαράμιλλη χάρη και ομορφιά μιας αφοσιωμένης ηθοποιού που η κινηματογραφική της καριέρα ήταν πάντοτε σύμβολο τελειότητας, πειθαρχίας και κομψότητας».