Ελευθεροτυπία - Ενας Depeche Mode βιάζεται να προλάβει τον χρόνο

«Νιώθω σαν ένας εικοσιπεντάχρονος πιτσιρικάς παγιδευμένος στο σώμα ενός σαρανταπεντάχρονου μεσήλικα», λέει ο ίδιος. «Εδώ και χρόνια μου φαίνεται ότι τρέχω σε μια κούρσα ενάντια στον χρόνο». Ετσι, μακριά από τους συνοδοιπόρους του στη σκηνή, τους υπόλοιπους Depeche Mode, μπήκε σε ένα στούντιο στη Νέα Υόρκη «με μερικές σκόρπιες ιδέες» και σε οκτώ εβδομάδες το άλμπουμ του ήταν έτοιμο.

Οι Ελληνες φαν των Depeche Mode γιορτάζουν σήμερα με πάρτι το «Hourglass» του Ντέιβ Γκάχαν

Τέσσερα χρόνια πριν είχε κάνει το ντεμπούτο του ως τραγουδοποιός με το «Paper Monsters». Ηταν η εποχή που οργίαζαν οι φήμες για τη διάλυση της μπάντας. Αλλά ήταν και η εποχή που ο Ντέιβ Γκάχαν είχε αποφασίσει να αντιμετωπίσει τις καταχρήσεις και το κόλλημά του με την πρέζα, που τον είχαν εξαντλήσει σωματικά και ψυχικά. Κάπως έτσι το «Paper Monsters» ήταν ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών κάτω από έναν μουντό ροκ ήχο, που απογοήτευσε τους θαυμαστές του.

Ηταν όμως «μια ευκαιρία για να ξαναβρώ τη χαμένη μου αυτοπεποίθηση», ομολογεί. Υστερα ακολούθησε το άλμπουμ των Depeche Mode «Playing The Angel», το πρώτο που περιείχε και τρία δικά του τραγούδια, με πάνω από δύο εκατομμύρια πωλήσεις και μια παγκόσμια περιοδεία. Στο πλαίσιο αυτής πέρασαν και το περσινό καλοκαίρι από εδώ για μια εκπληκτική συναυλία στη Μαλακάσα.

Στο «Hourglass» ο ήχος του Γκάχαν δεν είναι ο παλιομοδίτικος ροκ ήχος του ντεμπούτου του. Αντίθετα είναι ένα μελαγχολικό και σκληρό ηλεκτρονικό παραπέτασμα, που θυμίζει τις παλιές δουλειές των Depeche Mode και φτιάχτηκε με τη συμμετοχή του ντράμερ Κρίστιαν Ιγκνερ και του κιθαρίστα Αντριου Φίλποτ, των δύο μουσικών που συνοδεύουν τους Depeche Mode στις περιοδείες. «Η χρήση της τεχνολογίας», λέει ο Γκάχαν, «είναι το κλειδί που σου λύνει τα χέρια. Οι περισσότεροι μουσικοί τη χρησιμοποιούν για να λειαίνουν τον ήχο. Εγώ το κάνω ανάποδα: τη χρησιμοποιώ για να δημιουργήσω την ατμόσφαιρα που θέλω, έναν ωμό, επίφοβο και ακατέργαστο ήχο».

Είναι το ιδανικό σάουντρακ για να διηγηθεί ο Γκάχαν την προσωπική του αγωνία και τους φόβους του. «Ισως έχει σχέση με το γεγονός ότι γερνάω και ακόμα παλεύω να αποδεχτώ τον εαυτό μου», εξηγεί. «Αλλά δεν έχω πια την πολυτέλεια να πίνω μέχρι αναισθησίας, κάθε νύχτα, πνίγοντας τους φόβους μου σε ένα μπουκάλι. Φοβάμαι ότι πέρασα πολύ καιρό ζώντας μέσα στον φόβο. Και ότι δεν έχω πια τον χρόνο που απαιτείται για να κάνω όλα αυτά που επιθυμώ. Γι' αυτό και με τρομάζει το μέλλον».

Ετσι τα τραγούδια μοιάζουν με ένα ημερολόγιο αποκαλύψεων. Οπως το «Kingdom», το πρώτο σινγκλ, «η ιδέα ότι το βασίλειο των ουρανών βρίσκεται δίπλα σου». Ή το «Down», «το συναίσθημα ότι γερνάς και δεν μπορείς να κανεις κάτι γι' αυτό». Ή το «Deeeper And Deeper», «μια βουτιά στους πιο άγριους φόβους μου». Και όπως καταλήγει ο Γκάχαν χωρίς να πανηγυρίζει, «ήταν το καλύτερο άλμπουμ που μπόρεσα να γράψω τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή».

Οσο για το μέλλον των Depeche Mode, είναι σίγουρος ότι δεν θα υπάρξουν ξανά φήμες περί διάλυσης. «Τους χρωστάω τα πάντα αλλά θέλω να έχω πια τη δική μου φωνή», λέει. Ενώ αυτή τη φορά δεν θα δοκιμάσει ούτε καν να παίξει σε συναυλίες μόνος του, αφού «θα είναι σίγουρη αποτυχία» όπως προβλέπει. Αντίθετα, συνεργάζεται ξανά με τον Μάρτιν Γκορ για το νέο άλμπουμ των Depeche Mode, που «σχεδιάζουμε να κυκλοφορήσει τον επόμενο χρόνο».

* Το Ελληνικό Fun Club των Depeche Mode, το Hysterica, διοργανώνει σήμερα πάρτι στο Fuzz (Βουλιαγμένης 22) με αφορμή την κυκλοφορία του «Hourglass».