Βερντιανό Οθέλλο πρόσφερε εφέτος η ΕΛΣ στο Φεστιβάλ Αθηνών (14/6/2006) αφήνοντας αναμενόμενα μέτριες εντυπώσεις. Επρόκειτο για την έτοιμη, περυσινή παραγωγή που δεν παρουσιάστηκε λόγω απεργίας των χορωδών. Το τελείως συμβατικό θέαμα στηρίχτηκε στον δήθεν εντυπωσιασμό και χαρακτηρίστηκε από απλοϊκότητα και έλλειψη αισθητικής συνοχής.
 Από την παράσταση του «Οθέλλου» στο Ηρώδειο |
Η Τότα Πρίτσα επέλεξε ετερόκλητα, βαριά ψευδοϊστορικά κοστούμια από γνωστό ιταλικό βεστιάριο. Αβοήθητο από τους επίπεδους φωτισμούς το αναιμικό σκηνικό του Γιώργου Πάτσα -ένα δάσος λίθινων πεσσών με κιγκλιδώματα- κυριάρχησε με τη φλυαρία του δίχως να υποβάλλει. Τέλος, η συνήθης συμβατική σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου εξαντλήθηκε σε μετωπική ανάπτυξη μονωδών και χορωδών και σχηματική καθοδήγηση στην υποκριτική.
Παρά κάποιες καλές στιγμές, το όλον υπήρξε και μουσικά άνισο με κύριο πρόβλημα την προσεγγιστική επάρκεια φωνητικών μεγεθών στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Εκ των τριών μόνον ο Αλεξάντρου Αγκάκε έδειξε να διαθέτει -κι ούτε καν εξ αρχής- τη δέουσα φωνητική έκταση και ένταση. Ατυχώς, στερημένος βάθους υποκριτικής, ο Ιάγος του πρόβαλε ελάχιστα επικίνδυνος... Παρά το καλαίσθητο, ακριβές τραγούδι ο τενόρος Μάριο Μαλανίνι (Οθέλλος) ήχησε καταφανώς «λίγος»: ουδέν το ηρωικό ή επιβλητικό εμψύχωνε την παρουσία του.
Ομοίως, παρά το καλοχτισμένο τραγούδι της και τον ευγενή λυρισμό της, ούτε η Δήμητρα Θεοδοσίου (Δυσδαιμόνα) είχε τη φωνή του ρόλου: τα ντουέτι με τον Οθέλλο και το μεγάλο σύνολο της γ' πράξης απαιτούν άλλο ηχόχρωμα και διαφορετική δύναμη. Μόνον η διάφανη ενορχήστρωση της τελευταίας πράξης επέτρεψε στα χαρίσματά της να αξιοποιηθούν πλήρως. Σχηματικά έως μετριότατα αποδόθηκαν οι λοιποί υποστηρικτικοί ρόλοι.
Ο Λουκάς Καρυτινός προσπάθησε αρκετά ώσπου να «ζεστάνει» και να φέρει την Ορχήστρα της ΕΛΣ στο σωστό επίπεδο ετοιμότητας, ενώ στα μεγάλα σύνολα η Χορωδία της ΕΛΣ έπασχε αισθητά από έλλειψη συντονισμού.