Ελευθεροτυπία - «Εθνος... ανίκατε μάχαν»

Το 1955, που γεννήθηκε η κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου, ετοιμαζόμουν να μπω στα βάσανα της τρίτης Δημοτικού γνωρίζοντας ήδη αρκετούς χολιγουντιανούς αστέρες και απολύτως τη ροή των δακρύων της μακαρίτισσας Ιταλίδας Υβόν Σανσόν. Είχα, τέλος πάντων, εντοπίσει τις ευαισθησίες μου, είχα ενταχθεί στον σουρεαλισμό της οικογένειάς μας κι αναρωτιόμουν με ποιο τρόπο θα φτάσω σε δόξα και φήμη τους αστέρες της Παλαιάς Διαθήκης που θαύμαζα ιδιαιτέρως μέσω Σεσίλ ντε Μιλ.

Στο μεταξύ το σχέδιο Μάρσαλ βοηθούσε στην «ανασυγκρότηση» της πληγωμένης από τους πολέμους χώρας μας, που ακόμη βρισκόταν περίπου στη θέση των σημερινών μελαχρινών χωρών που εμπνέουν τους φωτογράφους της «Γιούνισεφ». Ούτε καν μου περνούσε βέβαια απ' το μυαλό -παρά τη μάλλον καλπάζουσα φαντασία- ότι κάπου στη μακρινή μεγαλόνησο Κρήτη εκείνη τη χρονιά θα γεννιόταν ένα μωρό με διαπιστευτήρια Σταχτοπούτας προς... Σίσσυ. Η κινηματογραφική τριλογία τής «Σίσσυ» με τη Ρόμι Σνάιντερ και τον γιο του μαέστρου Μπεμ, Καρλ Χάιντς Μπεμ, δεν είχε ακόμη ξετσουμίσει... αλλά οι οθόνες ήταν γεμάτες από πριγκιπικά ειδύλλια αλλά και κωμειδύλλια με αμνοερίφια και κλαρίνα ντόπιας παραγωγής.

ΟΚωνσταντίνος Καραμανλής (ο θείος) ήταν ο πλέον διάσημος πολιτικός άντρας της ηρωικής, φτωχής πλην βασιλευομένης Ελλαδίτσας και οι κομμουνιστές μια ανησυχητική μειονότητα «επιρρεπέστατοι στα κονσερβοκούτια», όπως τόνιζε και μια θεία μου.

ΟΛΑ αυτά δεν εμπόδισαν τη μικρή Κρητικοπούλα να ανοίξει τα ματάκια της σ' έναν κόσμο μυστηριώδη, γεμάτο ανισότητες, πετρέλαια, εφοπλιστές, πληβείους, ιερωμένους, πρίγκιπες και πολλά άλλα. Και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, αγαπητοί αναγνώστες, προσπαθώ να καταλάβω τι πήγε στραβά μ' εμένα και είδα τον κόσμο εντελώς ανάποδα το 1955 που στην Κρήτη η Γιαννούλα του Δασκαλάκη ατένιζε τα άστρα και τον Ψηλορείτη υπό ειδική γωνία. Την ίδια εποχή τα πριγκιπόπουλα των Αγγελοπουλαίων έπαιζαν κυνηγητό και άλλα εφηβικά παιχνίδια αντάξια του κύρους μιας αυτοκρατορίας γνωστής σε κλειστό κύκλο. Τους πλούσιους εκείνης της εποχής τούς ονομάζαμε «Ωνάσηδες» και λιγότερο «Νιάρχους» ή «Λιβανούς». Τον Λάτση δεν τον ξέραμε καθόλου αλλά ποιος έδινε σημασία εκείνη τη μακάρια εποχή που επενδύαμε σε λαχεία, σε «έξω φτώχεια και καλή καρδιά» και φυσικά στη «μεταθανάτιο χριστιανική ζωή».

Το 1955 έγιναν και τα Σεπτεμβριανά στην Κωνσταντινούπολη, ο Ελληνισμός δοκιμάστηκε άγρια αλλά πού να υποθέσουμε ότι η «Βασιλεύουσα», τριαντατόσα χρόνια αργότερα, θα σημάδευε την Κρητικοπούλα μπέμπα που ζήτημα είναι αν άρθρωνε τη λέξη «μαμά», «λεφτά» και όλα αυτά που ψελλίζουν τα βρέφη (εκτός του Θείου, που φώναζε «αγαπάτε αλλήλους» και οι γονείς του τα 'χαν παίξει).

Με συγκριτικούς λοιπόν συλλογισμούς συνεχίζω... Το φιλμ του Αλέκου Σακελλάριου «Η ΘΕΙΑ ΑΠ' ΤΟ ΣΙΚΑΓΟ» με τη Γεωργία Βασιλειάδου προβλήθηκε λίγο αργότερα από τη γέννηση της παιδίσκης Γιάννας στην Κρήτη, ενώ η «Στέλλα» του Κακογιάννη με τη Μελίνα περίπου τη χρονιά που ακούστηκε το πρώτο της κλάμα. ΟΜΩΣ η «Στέλλα» -πέρα από τον τσαμπουκά- δεν έγραψε, αν κατάλαβα καλά, στη μικρούλα όσο η θεία απ' το Σικάγο. ΓΙΑΤΙ; Οι ψυχολόγοι-κοινωνιολόγοι σταμάτησαν στην περίπτωση «κανάτια» και «γαμπρός». Θα θυμάστε, φαντάζομαι τη Βασιλειάδου να πετά κανάτια από το μπαλκόνι σε διάφορους κυρίους για να παντρέψει τις ανιψιές της, κόρες του «παλιομοδίτη» Ορέστη Μακρή. Και, ω του θαύματος, τα κανάτια έφεραν το ποθούμενο αποτέλεσμα, ώσπου στο τέλος παντρεύτηκε και η ίδια η θεία απ' το Σικάγο...

Ποια λοιπόν η σχέση των κεραμικών με τη μικρή Κρητικοπούλα; ΠΟΤΕ πρωτόδε το εν λόγω φιλμ; ΠΟΤΕ της μπήκε η ιδέα του κανατιού ΑΝ κι ΕΦΟΣΟΝ; ΟΛΑ αυτά ξανάρθαν με περίεργους συνειρμούς στο φως αυτές τις μέρες που ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλά για τη θρυλούμενη αγορά του «Πήγασου» (άλλο σύμβολο έμπνευσης) από τον κ. Θόδωρο Αγγελόπουλο. Στην περίπτωση Γιάννας - Θόδωρου το «κανάτι» της θείας απ' το Σικάγο είχε άλλη αίγλη κι άλλη ποιότητα. Ηταν ένα «κανάτι-λιποθυμία». Θες η συγκίνηση του Φαναρίου, θες η πατριαρχική ατμόσφαιρα, το βρέφος του 1955, ώριμη και πετυχημένη και όμορφη (στον τόπο της) γυναίκα σωριάστηκε στον σωστό χρόνο, στον σωστό τόπο, στον σωστό άνθρωπο και στο σωστό δόγμα. Με τόσες «σωστές» συναστρίες (που λένε και οι αστρολόγοι) το θαύμα έγινε και ακολούθησαν όσα ακολούθησαν.

Αν κάθομαι και γράφω τούτο το κείμενο είναι κυρίως για να θυμηθώ το 1955 και πόσα διαφορετικά πράγματα μπορούν να συμβούν... Καμιά φορά τα παιδιά πιστεύουν πως οι μικρότεροι θα περιμένουν στην ουρά της επετηρίδας για να ξεχωρίσουν. Σαν τα κορίτσια του παλιού καιρού που παντρεύονταν στις μεγάλες οικογένειες με τη σειρά. Πρώτα η μεγάλη, μετά η δεύτερη και τελευταίος ο δύστυχος ο αδερφός... ΑΛΛΑ ας μη φύγω από το θέμα. Η κυρία Γιάννα Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου σπούδασε, εκλέχθηκε, διαλέχθηκε, συνδιαλέχθηκε με πολιτικούς και πολιτικάντηδες για την Ολυμπιάδα, ξεπέρασε τη θολή μυθολογία του ελληνικού 1955 με το δικό της σενάριο. Στο διάστημα αυτό η «Σταχτοπούτα» ήταν ήδη ένα «καλτ» παραμύθι, όπως και η «Θεία απ' το Σικάγο» έγινε «καλτ» ταινία της μαυρόασπρης τηλεοπτικής ψυχαγωγίας...

Πάντως για μια ακόμη φορά θυμοσοφώ ενθυμούμενος εκείνο που λένε «Τι σου είναι αυτός ο κόσμος! Οταν ο ένας πεθαίνει, ο άλλος κάνει έρωτα και η ζωή συνεχίζεται». Πιο παλιά ο λαός έλεγε: «Ο Θεός άλλους έπλασε κι άλλους έκλασε». Κι αυτό σωστό κι αυτό λάθος. Εξαρτάται...