Ελευθεροτυπία

Εύκολα θα τους χαρακτήριζε κανείς «Πύλες της αυτοέκθεσης». Είναι οι διαδικτυακοί τόποι, πεδία υποκατάστασης του ντιβανιού, του εξομολογητηρίου, του «αυστηρώς προσωπικού» ημερολογίου. Open Diary, diarist.net και DiaryLand, οι γνωστότεροι και οι πιο πολυσύχναστοι διαδικτυακοί «κύκλοι» (ημερολόγια συνδεμένα μεταξύ τους σε έναν αδιάσπαστο κύκλο) και burbs (άραγε εκ του burble, φλυαρώ, τιτιβίζω;), όπου μοναχικοί επισκέπτες με ειδικές εμμονές συνδέονται κατά βούληση με τους ημερολογιογράφους που αναγνωρίζουν ως «όμοιούς τους, αδελφούς τους». Επεσα πάνω σ' ένα τέτοιο burb τις προάλλες: Breasts of Doom, τιτλοφορούνταν, Στήθη της Καταστροφής δηλαδή, (πάλι καλά που υπάρχει και το χιούμορ) κι εκεί γυναίκες κάθε ηλικίας μοιράζονταν σκέψεις σχετικά με «τα μαστάρια που τις κυβερνάνε», το μεγάλο τους, ανοικονόμητο στήθος - τι καημός κι αυτός! Αργότερα, μέτρησα 64 (!) τόπους αφιερωμένους στο πλέξιμο, 19 στους καπνιστές, ακόμη και έναν («pure») για τις απανταχού Κατερίνες (εδώ, προφανώς, το ενδιαφέρον κορυφώνεται).

Οι διαδικτυακές αλυσίδες, τα burbs και οι «κύκλοι» καταφέρνουν να συνδέσουν τους πάντες με τους πάντες: ζωόφιλους με προτίμηση στους σκύλους, οπαδούς της Αϊν Ραντ, εργαζόμενες «στη βιομηχανία του σεξ», συλλέκτες, χομπίστες κάθε λογής: μια γειτονιά πρωτοφανούς οικειότητας και εξομολογητικής ειλικρίνειας. Σε μια έκρηξη αχαλίνωτης περιέργειας, μπήκα στον τόπο μιας παλιάς καραβάνας στο Internet, του Καλιφορνέζου Justin Hall (Justin's Links) - μια αυτοβιογραφική σάγκα που θα έκανε τον Προυστ να κοκκινίσει- και στο Ftrain του Paul Ford, κάτι ανάμεσα σε προσωπικό ημερολόγιο και πειραματική γραφή. Με παρέσυραν ώρες. Ας δυσκολεύομαι να συνηθίσω το υπερκείμενο, αυτή τη νέα, μη γραμμική γραφή του ψηφιακού μας πολιτισμού· ας σκοντάφτω κάθε τόσο σε σκουπίδια. Προσπερνώντας, διαγράφοντας, αφαιρώντας, φτάνει κανείς, καμιά φορά, στην καρδιά της γνήσιας ανάγκης, στον πυρήνα μιας οριακής επικοινωνιακής αφέλειας, που -ίσως και υπό την πίεση του επείγοντος- καταφέρνει να μεταστοιχειώνεται σε τέχνη.