Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Νέες ταινίες

Στο βασίλειο ενός αγέραστου Ιντιάνα Τζόουνς

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Η επιστροφή του δημοφιλή κινηματογραφικού ήρωα, στη νέα του περιπέτεια, «Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το βασίλειο των κρυστάλλινων νεκροκεφαλών», σε σκηνοθεσία του Στίβεν Σπίλμπεργκ επισκιάζει τη βδομάδα αυτή το υπόλοιπο κινηματογραφικό πρόγραμμα, παρ' όλο που η λίστα προσφέρει μερικές το ίδιο ή και περισσότερο ενδιαφέρουσες ταινίες: πρώτη και καλύτερη, η επανέκδοση της ταινίας «Ζαμπρίσκι Πόιντ» του Μικελάντζελο Αντονιόνι, που την ακολουθούν το αργεντίνικο ντοκιμαντέρ «Cocalero» του Αλεχάντρο Λάντες, το γαλλικό φιλμ νουάρ Το κλειδί» του Γκιγιόμ Νικλό και η αμερικανική κωμωδία «Ο βασιλιάς της Καλιφόρνια» του Μάικ Κάχιλ.

Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το βασίλειο του κρυστάλλινου κρανίου

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull. ΗΠΑ, 2008. Σκηνοθεσία: Στίβεν Σπίλμπεργκ. Σενάριο: Ντέιβιντ Κεπ. Ηθοποιοί: Χάρισον Φορντ, Κάρεν Αλέν, Σία Λαμπούφ, Κέιτ Μπλάνσετ, Ρέι Γουίνστοουν, Τζον Χερτ. 123 λεπτά.

Ο Χάρισον Φορντ με τον Σία Λαμπούφ στην ταινία του Σπίλμπεργκ «Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το βασίλειο του κρυστάλλινου κρανίου»

*** Επιστροφή του δημοφιλή ήρωα σε μια νέα, καλογυρισμένη, με σασπένς και δράση, αν και χωρίς εκπλήξεις περιπέτεια, που τον φέρνει αντιμέτωπο με Σοβιετικούς κατασκόπους.

Η νέα περιπέτεια του Ιντιάνα Τζόουνς μπορεί να μην προσφέρει τίποτα από τις εκπλήξεις και την πρωτοτυπία της πρώτης (και καλύτερης) ταινίας της σειράς, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ όμως, ένας από τους πιο έξυπνους και δεξιοτέχνες στο είδος, σκηνοθέτες του Χόλιγουντ κατάφερε, 19 χρόνια μετά την τελευταία περιπέτεια του ήρωά του, να της δώσει την αναγκαία, με τον γρήγορο ρυθμό και το συνεχές σασπένς, που απαιτεί μια τέτοια ταινία, δράση, χωρίς να παραμελεί την ικανοποιητική σκιαγράφηση των προσώπων του, προσφέροντας δύο ώρες απόλυτης και, πάνω απ' όλα, καλόγουστης περιπέτειας.

Τη φορά αυτή βρισκόμαστε στην Αμερική του 1957, περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, με έναν εξηντάρη Ιντιάνα Τζόουνς να μπλέκει με μια Ρωσίδα κατάσκοπο (απολαυστική στον ρόλο η Κέιτ Μπλάνσετ, ντυμένη σ' ένα στιλ αλά-Νινότσκα) που μαζί με Σοβιετικούς στρατιώτες έχουν διεισδύσει σε μυστική βάση των Αμερικανών στη Νεβάδα για να κλέψουν σχέδια που θα τους οδηγήσουν στην ανακάλυψη των κρυστάλλινων νεκροκεφαλών που θα τους δώσουν την υπερφυσική δύναμη για να ελέγχουν τον κόσμο. Από τη Νεβάδα μεταφερόμαστε στο Περού, όπου βρίσκονται ο ναός μιας αρχαίας (ίσως εξωγήινης) φυλής, στην οποία ανήκουν οι περιζήτητες νεκροκεφαλές. Στην περιπέτεια μπλέκουν τόσο ο, άγνωστος μέχρι τότε στον πατέρα, γιος του Ιντιάνα (με τον Σία Λαμπούφ να τον ερμηνεύει αρκετά πειστικά) και η παλιά του αγάπη (στον ρόλο και πάλιν η Κάρεν Αλέν).

Φανταστική, σίγουρα, θα μου πείτε, περιπέτεια που δίνει όμως την ευκαιρία για δράση και μερικά εκπληκτικά κυνηγητά με αυτοκίνητα, το πρώτο στη Νεβάδα -όπου έχουμε και μια ατομική έκρηξη!- και το δεύτερο στη ζούγκλα του Αμαζονίου, με τον Σπίλμπεργκ να αποφεύγει τα ψηφιακά εφέ για άλλα πιο παλιομοδίτικα, στην πραγματικότητα πιο ωραία, ειδικά εφέ. Παρά τα 66 του τόσα χρόνια, ο Χάρισον Φορντ παραμένει αρκετά αρρενωπός και ευκίνητος, δίνοντας στον ήρωά του το σωστό, γοητευτικό ίματζ. Μια ταινία που προσφέρει την απόλαυση για τις δυο ώρες που διαρκεί.

Cocalero

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Αργεντινή/Βολιβία, 2006. Σκηνοθεσία-σενάριο: Αλεχάντρο Λάντες. Ντοκιμαντέρ. 94 λεπτά.

«Co calero» του Αλεχάντρο Λάντες, ένα ντοκιμαντέρ για την προεκλογική εκστρατεία του Εβο Μοράλες

***Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, δοσμένη με φρεσκάδα και χιούμορ, ματιά στον προεκλογικό αγώνα του Βολιβιανού προέδρου Εβο Μοράλες

Το πορτρέτο, συμπαθητικό αν και αμφιλεγόμενο, του Βολιβιανού προέδρου Εβο Μοράλες, στην περίοδο της προεκλογικής καμπάνιας του, το 2005, μας δίνει στο πολύ ωραίο ντοκιμαντέρ του ο Αλεχάντρο Λάντες. Ο σκηνοθέτης μιλά με τους ιθαγενείς και γενικά τους απλούς ανθρώπους, που υποστήριξαν τον Μοράλες, πολλοί απ' αυτούς καλλιεργητές της κόκας, που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις ΗΠΑ όταν η τελευταία επιχείρησε να απαγορεύσει τις καλλιέργειές τους.

Ο Λάντες φτιάχνει το εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό μωσαϊκό του Μοράλες, προσεγγίζοντάς τον τόσο μέσα από τις συναντήσεις του με τους καλλιεργητές της κόκας, που τον υποστήριξαν και ήταν και στη βάση του κινήματός του (Movimento al Socialismo), αλλά και μέσα από μια μεγάλη, αποκαλυπτική συνέντευξη με τον ίδιο, παρουσιάζοντάς τον όπως ακριβώς είναι, ιθαγενής, άνθρωπος του λαού, σοσιαλιστής ταυτόχρονα και υποστηρικτής της κόκας, ασυνήθιστος για πρόεδρος, που περιφέρεται με τζιν και αθλητικά παπούτσια, πίνει μπύρα και είναι έτοιμος να βουτήξει για μπάνιο με τους φίλους του σε ποτάμια της ζούγκλας, μιλά με την γλώσσα των ιθαγενών σε εντυπωσιακά προεκλογικά συλλαλητήρια όπου κυριαρχεί το σύνθημα, «Ζήτω τα φύλλα της κόκας! Θάνατος στους Γιάνκηδες!».

Ζαμπρίσκι Πόιντ

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Zabriskie Point. ΗΠΑ, 1970. Σκηνοθεσία-σενάριο: Μικελάντζελο Αντονιόνι. Ηθοποιοί: Μαρκ Φρεσέτ, Ντάρια Χάλπριν. 110 λεπτά.

Μαρκ Φρεσέτ, Ντάρια Χάλπριν στην ταινία του Μικελάντζελο Αντονιόνι «Ζαμπρίσκι Πόιντ»

**** ½ - Σε επανέκδοση, μια «άλλη», διαφορετική, ποιητική ματιά πάνω στην Αμερική της επαναστατημένης νεολαίας, από έναν Ευρωπαίο σκηνοθέτη.

Ο Μικελάντζελο Αντονιόνι επισκέπτεται την Αμερική, στην περίοδο των κινημάτων της νεολαίας, της αντίδρασής της ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, των φοιτητικών διαδηλώσεων και των καταλήψεων των πανεπιστημίων, την Αμερική της σεξουαλικής απελευθέρωσης, των «χίπηδων και των παιδιών των λουλουδιών», για να μας δώσει τη δική του ερμηνεία μιας περιόδου σημαντικών κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων.

Η ιστορία επικεντρώνεται σ' έναν φοιτητή που, στη διάρκεια μιας διαδήλωσης σκοτώνει ένα μπάτσο, κλέβει ένα αεροπλάνο και φτάνει στην περιβόητη Κοιλάδα του Θανάτου, όπου σ' ένα εκπληκτικό, υπέροχο ερωτικό σμίξιμο των φοιτητών, κάνει έρωτα με μια νεαρή κοπέλα που συναντά στην πορεία του, πριν τελικά επιστρέψει και παραδοθεί στην αστυνομία. Ταινία υποβαθμισμένη την εποχή της από την επίσημη αγγλοσαξωνική κριτική, που παραμένει, όπως και όταν πρωτοεμφανίστηκε, μια όμορφη, δυνατή, ποιητική ταινία. Ανεπανάληπτη, άξια ανθολογίας, η εκπληκτική, εικαστικά λαμπρή, σκηνή στο φινάλε, με την έκρηξη, σε ρελαντί, που διαλύει ένα σπίτι και τα περιεχόμενά του - σύμβολο των ονείρων της νεολαίας για καταστροφή της κοινωνίας της ευημερίας.

Το κλειδί

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

La clef. Γαλλία, 2008. Σκηνοθεσία: Γκιγιόμ Νικλό. Σενάριο: Πιέρ Τραβιντίκ. Ηθοποιοί: Γκιγιόμ Κανέ, Βανέσα Παραντί, Μαρί Ζιλέν, Τιερί Λερμίτ, Ζαν Ροσφόρ, Ζοσιάν Μπαλασκό. 115 λεπτά.

Η Βανέσα Παραντί στην ταινία του Γκιγιόμ Νικλό «Το κλειδί»

** ½ - Τρεις παράλληλες ιστορίες, με έναν άντρα που μπλέκει με εμπόρους ναρκωτικών, έναν άλλο που ψάχνει τη χαμένη κόρη του και μιαν αστυνομικίνα που ερευνά ένα παράξενο έγκλημα, σ' ένα ατμοσφαιρικό, με καλές ερμηνείες, φιλμ νουάρ.

Ανάμεσα στο φιλμ νουάρ και το αστυνομικό θρίλερ κινείται η ταινία αυτή του Γκιγιόμ Νικλό («Μια ιδιωτική υπόθεση», «Cette femme-la») με τον ηθοποιό-σκηνοθέτη Γκιγιόμ Κανέ να δίνει μια συγκρατημένη, εσωτερική ερμηνεία στον ρόλο του Ερίκ, ενός τριαντάρη, παντρεμένου άντρα, που ξαφνικά πληροφορείται, από ένα μυστηριώδη άντρα, τον θάνατο ενός πατέρα που δεν είχε γνωρίσει ποτέ και ο οποίος του προσφέρει τις στάχτες του νεκρού. Γεγονός που τον οδηγεί σε μια απρόσμενη περιπέτεια, με εμπόρους ναρκωτικών και μια μυστηριώδη, επικίνδυνη γυναίκα. Παράλληλα, παρακολουθούμε τις ιστορίες δυο άλλων ανθρώπων, μιας αστυνομικίνας που ερευνά τον παράξενο φόνο ενός άντρα και ενός πατέρα που ψάχνει, με τη βοήθεια ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ, την εξαφανισμένη κόρη του. Ιστορίες που δένονται απροσδόκητα, με δεξιοτεχνία, με τα γεγονότα και τις σχέσεις, με τις διάφορες πολύπλοκες (με βάση ένα πολύ καλογραμμένο σενάριο) καταστάσεις να μας αποκαλύπτονται σταδιακά, μέσα από στημένες με φροντίδα και εξαιρετική, σκοτεινή, βουτηγμένη σ' ένα κλίμα απαισιοδοξίας, ατμόσφαιρα, σκηνές που τονίζει η ωραία φωτογραφία του Κριστόφ Οφενστάιν.

Εκτός από τον Κανέ, από τις υπόλοιπες ερμηνείες ξεχωρίζουν η Βανέσα Παραντί, στον ρόλο της εύθραυστης ναρκομανούς κοπέλας, η Μαρί Ζιλέν, στον ρόλο της συζύγου του Ερίκ, που θέλει απελπισμένα ν' αποκτήσει παιδί και η Ζοσιάν Μπαλασκό στον ρόλο της αστυνομικίνας.

Ο βασιλιάς της Καλιφόρνια

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

The King of California. ΗΠΑ, 2007. Σκηνοθεσία-σενάριο: Μάικλ Κάχιλ. Ηθοποιοί: Μάικλ Ντάγκλας, Ιβάν Ρέιτσελ Γουντ, Γουίλις Μπερκς ΙΙ. 93 λεπτά.

** ½ - Με ωραίες καταστάσεις και έξυπνα ευρήματα, κάπως τρελή, κωμωδία, με τον Μάικλ Ντάγκλας απολαυστικό στον ρόλο του «καταθλιπτικού» πατέρα που, μαζί με την έφηβη κόρη του, ψάχνει για ένα κρυμμένο θησαυρό στην Καλιφόρνια.

Διαφορετική και αρκετά ενδιαφέρουσα είναι η κωμωδία αυτή, που έγραψε και σκηνοθέτησε ο πρωτοεμφανιζόμενος Μάικλ Κάχιλ, που αξίζει να τη δείτε, έστω και μόνο για την απολαυστική παρουσία του Μάικλ Ντάγκλας, στον ρόλο του Τσάρλι, ενός κάπως τρελού, καταθλιπτικού άντρα, που μόλις βγαίνει από το ψυχιατρείο αρχίζει να ψάχνει για ένα κρυμμένο, όπως πιστεύει, χρυσό των Ισπανών κονκισταδόρων στη σημερινή Καλιφόρνια. Αναζήτηση στην οποία ανακατεύει και τη 16χρονη κόρη του Μιράντα (πολύ συμπαθητική στον ρόλο η Ιβάν Ρέιτσελ Γουντ), η οποία, αν και αρχικά δεν τον πιστεύει, τον ακολουθεί, παίρνοντας μέρος στις τρελές αναζητήσεις του, ακόμη κι όταν διεισδύει, νύχτα, σ'ένα σούπερ-μάρκετ για να το σκάψει, εκεί που ακριβώς, βρίσκεται, όπως πιστεύει, ο θαμμένος θησαυρός!

Είναι ευχάριστο το ότι μια διαφορετική από τις άλλες κωμωδίες καταφέρνει κάθε τόσο να βγαίνει από το Χόλιγουντ, αποκαλύπτοντάς μας πόσο αναγκαία είναι τα φρέσκα και έξυπνα ευρήματα, σε μια περίοδο που ο παραδοσιακός κινηματογράφος αναμασάει τα ίδια και τα ίδια, πίσω όμως από κομψότερα και πιο εντυπωσιακά κοστούμια. Τόσο το σενάριο όσο και η σκηνοθεσία έχουν κάτι από την τρέλα των ταινιών του Τσάρλι Κάουφμαν και ο Ντάγκλας, σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες του, μας προσφέρει έναν τρελό που, τελικά, είναι πιο συνετός από τους περισσότερους δήθεν λογικούς που περιφέρονται γύρω μας.