Ελευθεροτυπία - Τα τραγούδια μου είναι σαν μισοτελειωμένα έργα του δήμου

Οι εμφανίσεις του Κωνσταντίνου Βήτα στον «Σταυρό του Νότου» σηματοδοτούν μια πρωτιά: πρώτη φορά σε μουσική σκηνή

Αυτές οι αντιστροφές χαρακτηρίζουν την πορεία του Κωνσταντίνου Βήτα. Πορεία που παραμένει ανεξάρτητη εδώ και 12 χρόνια, από τότε δηλαδή που οι «Στέρεο Νόβα» διαλύθηκαν οριστικά, καθώς η μία και μοναδική πρόσφατη συναυλία τους ήταν μια εκδήλωση άπαξ.

Δίνετε την αίσθηση ενός ανθρώπου μάλλον μοναχικού. Πώς μπόρεσε αυτή η μοναχικότητα να «συντροφευτεί» την περίοδο των «Στέρεο Νόβα»;

«Σε όλη μου τη ζωή ήμουν ένα μοναχικό άτομο, εκτός από δυο-τρεις φορές που έτυχε να ερωτευτώ. Τα τελευταία χρόνια μού αρκεί που νιώθω αγάπη για τον εαυτό μου και από αυτή την αγάπη μπορώ να προσφέρω και στους άλλους. Ξέρετε, πέρασα μια εποχή που έλεγα να έρθει κάποιος στη ζωή μου να με αγαπήσει για να μην είμαι μόνος μου. Αργότερα κατάλαβα πως αφού εγώ δεν μπορούσα να δώσω λίγη αγάπη στον εαυτό μου, δεν θα μπορούσα να δώσω και σε κάποιον άλλον. Και η αλήθεια είναι ότι τότε εμφάνισα τον χειρότερο εαυτό μου. Πιστεύω πως πρέπει να δίνουμε αγάπη απλόχερα στον εαυτό μας και τους άλλους και να μην περιμένουμε κάποιον να μας αγαπήσει για να ξεκινήσουμε από εκεί. Και φυσικά εννοώ ότι δεν χρειάζεται να κάνουμε έρωτα, για να καταλάβουμε αν πρέπει να δώσουμε αγάπη. Με αυτή τη σκέψη ολόκληρος ο πλανήτης μένει πολύ πίσω. Υπάρχει πολλή αγάπη μέσα μας και είναι τόσο κρίμα να μην τη βλέπουμε. Οσο για την περίοδο των "Στέρεο Νόβα" ήταν πολύ δύσκολη αλλά και πολύ ωραία για μας, γιατί προσπαθούσαμε στην κυριολεξία να επιβιώσουμε μιας και ήμασταν όλοι μας πολύ φτωχοί. Ημασταν κάπως σαν τους "Πατατοφάγους" του Βαν Γκογκ».

Σας έχουμε συνδέσει με μια ελληνική ηλεκτρονική μουσική πρωτοπορία. Εχω την αίσθηση ότι αυτό αδικεί μια πιο ποιητική πλευρά σας. Κι ύστερα από τον Χατζιδάκι στην Πλάτωνος κι από εκεί στο θέατρο, ό,τι κάνατε δεν ήταν όσο μονοδιάστατη έχουμε συνηθίσει να είναι η ηλεκτρονική μουσική...

«Ουφ, τι να πω κι εγώ ο καημένος για όλο αυτό; Είμαι μόνο ένας μουσικός. Δεν νομίζω ωστόσο πως αδικείται κανείς εδώ, ούτε η μουσική ούτε η ποίηση. Μέσα στη μουσική μού τυχαίνει να κολλάω μερικά ποιήματα ή σκέψεις που γράφω. Για μένα είναι απλό, γιατί αυτή είναι η ζωή μου. Είμαι έτσι από μικρό παιδί, ένα μπουρδούκλωμα δυσλεξίας, εικαστικών, μουσικής. Είμαι ένα σύμπλεγμα και όλα αυτά που κάνω είναι ένα σύμπλεγμα. Τα τραγούδια μου δεν τελειώνουν. Είναι μισοτελειωμένα ποιήματα. Δεν ολοκληρώνω τίποτε ποτέ. Είναι σαν σκόρπιες προσπάθειες που τις μαζεύω και κάνω κάτι, για να είμαι κάτι σ' αυτή τη ζωή. Το κάνω για τον εαυτό μου ουσιαστικά. Είναι βιολογικό όλο αυτό το σύμπλεγμα. Αυτό είμαι και δεν με απασχολεί καθόλου. Γιατί ξέρω πως είναι χάσιμο χρόνου. Υπάρχουν πιο σημαντικά θέματα από τον εαυτό μου».

Το ποιητικό σας περιβάλλον πάντως έχει σημείο εκκίνησης το αστικό τοπίο, αλλά ένα αστικό τοπίο μοναξιάς.

«Η ποίηση έχει να κάνει με το DNA του ανθρώπου: είναι το πρίσμα που κοιτάς, οι γωνίες που παρατηρείς. Είναι βιολογική κατάσταση, η υπομονή που έχεις να περιμένεις να ανοίξει μια πόρτα για να μπει το φως ή το να περπατάς σε ένα διάδρομο νοσοκομείου πού δεν τελειώνει ποτέ κι εσύ να παρατηρείς τα πρόσωπα που βρίσκονται στα δωμάτια. Κι έτσι καθώς περνάς, να κοιτάς τα μάτια τους και ν' αναρωτιέσαι αν είναι τα δικά σου. Είναι ένας παράλληλος χρόνος. Το γνωρίζουν αυτοί που γράφουν».

Για εσάς είναι μοναχική πόλη η Αθήνα;

«Ολες οι πόλεις είναι μοναχικές -πείτε μου και μία που να μην είναι. Η Αθήνα είναι η πόλη που με έφεραν οι γονείς μου να ζήσω. Οπου κι αν είχα μείνει ή όπου και να με πήγαιναν, θα έκανα το ίδιο πράγμα. Το Περιστέρι όπου μεγάλωσα είναι ένα φτωχό εργατικό προάστιο που, όσο πέρναγαν τα χρόνια, τόσο το έσκαβαν για να γίνει κάτι άλλο. Σε όλη μου τη ζωή έμενα σε σπίτια που απ'έξω έσκαβαν τεράστιους λάκκους. Ποτέ δεν κατάλαβα τι έβαζαν εκεί μέσα. Στο Περιστέρι έχω γράψει σχεδόν όλα μου τα τραγούδια. Τώρα που το συνειδητοποιώ μάλλον γι' αυτό τα τραγούδια μου είναι έτσι, σαν έργα του δήμου...»

Τα τελευταία χρόνια συνηθίσαμε τις συνθέσεις του συνδυασμένες με κάποιο θέαμα. Δική του δεν ήταν π.χ. η μουσική για το «2» του Παπαϊωάννου;

Πιο πριν, όταν ήσασταν μικρός, η έννοια «μουσική» τι συνειρμούς ανακαλούσε;

«Οταν ήμουν 15 χρόνων, είχα μια πλαστική κιθάρα στο σπίτι. Πήγαινα στον καθρέφτη και τον ένα χρόνο έκανα τους Beatles, τον επόμενο ήθελα να μοιάσω στον Johny Rotten, μετά στον Bob Dylan, ύστερα ήθελα να είμαι σαν τον Leonard Cohen ή σαν τον Rory Galagher. Ημουν όλα τα άσχετα μαζί, γι' αυτό και δεν ήξερα ποτέ ποιος είμαι -αν και την ίδια ώρα συνειδητοποιούσα ότι ήταν πολύ σημαντικό σε εκείνη την ηλικία της εφηβείας να είμαι κάποιος, να έχω κι εγώ μία ταυτότητα. Μετά το έριξα στην ντίσκο: λαμέ πλαστικό πουκάμισο με γιακά, μαλλί μακρύ φιλαριστό. Μετά έγινα electro pop. Με είχαν διαλύσει όλα αυτά τα σύμβολα. Οταν έφυγα για να σπουδάσω, ο καλύτερός μου φίλος ήταν ένας Γερμανός που σπούδαζε στο Τμήμα Σύγχρονης Μουσικής. Τότε άρχισα να βάζω τα πράγματα σε μια σειρά. Κι όταν άκουσα τους Public Enemy, θυμάμαι ότι του είπα ,"δεν ξέρω τι λες, αλλά εγώ θα γίνω σαν αυτούς". Κι έγινα. Γιατί αυτό το συγκρότημα ήταν η αφορμή για να φτιάξω τους "Στέρεο Νόβα"».

Η λιτότητα μιας ακουστικής κιθάρας είναι απαραίτητη μουσική αφετηρία για να φτάσει κανείς και στο πιο περίπλοκο ηλεκτρονικό περιβάλλον;

«Πού να ξέρω; Μπορεί... Τη δεκαετία του '80 δεν υπήρχαν πουθενά συνθεσάιζερ στα μαγαζιά, τότε ήταν οι κιθάρες. Απέκτησα κι εγώ μία κάποτε. Μέχρι και τους "Στέρεο Νόβα" δεν είχα συνθετητή. Μου δάνεισαν στο στούντιο που πήγαμε να γράψουμε κι έτσι έβαλα ηλεκτρονικά στο άλμπουμ. Στο σπίτι είχαμε ένα casiotone, ένα παιδικό αρμόνιο από σούπερ μάρκετ. Μ' αυτό έγραφα τη μουσική μου. Αυτό ακούγεται και στην "Ευδοκία", στο πρώτο μας άλμπουμ. Εκανα μουσική χωρίς να έχω καμιά σχέση με κανένα ηλεκτρονικό περιβάλλον. Ολα αυτά ήρθαν μετά».

Εκτοτε το δικό σας τοπίο, ο δικός σας «χάρτης» από πρόσωπα και διαδρομές ποιος ήταν;

«Τα βιβλία που διάβασα, οι αρχαίοι φιλόσοφοι, ο Χριστός, ο γερμανικός ρομαντισμός, ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός, η ποπ αρτ, οι κλασικοί, το να διανύω την Ευρώπη με λεωφορεία, τρένα και οτοστόπ, το τοπίο της Αυστραλίας, η επιβίωση, η προσπάθεια για αυτογνωσία».

Τελικά με τι μοιάζει «όταν έχεις χαθεί με το ποδήλατο ένα βροχερό απόγευμα στο κέντρο μιας πόλης»;

«Οταν δεν υπάρχεις εσύ, υπάρχει η απώλεια... Είναι η ιστορία του βοσκού που τον πλάνεψε ο ψηφιακός κόσμος και χάθηκε, αφήνοντας πίσω του το κοπάδι να διαλύεται, για να εξυπηρετήσει τα σκοτεινά του πάθη. Ο βοσκός είναι το αγαπημένο μου τραγούδι...»

Πολλά νέα ελληνικά συγκροτήματα ή μουσικοί με καινούργιες δουλειές συστήνονται κατ' αρχήν απ'ευθείας μέσω του Ιντερνετ. Πώς το βλέπετε αυτό;

«Νομίζω ότι είναι πολύ φυσική κίνηση. Κάπως έτσι δεν γίνονται όλα σήμερα; Ανοίγουμε τον υπολογιστή μας και μαθαίνουμε».

Ζήσαμε πρόσφατα το ξέσπασμα της νέας γενιάς....

«Ο Θεός μάς έδωσε την ελεύθερη βούληση. Το θέμα είναι πώς τη χειριζόμαστε. Για μένα επανάσταση πάντα ήταν η συνεργασία, η αδελφοσύνη, η δύναμη της αγάπης, η προσφορά, ο εθελοντισμός».

Και η δική σας γενιά; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της;

«Μάλλον ανήκω στην generation x, αν και δεν μου άρεσε να ανήκω πουθενά, ή μου άρεσε να ανήκω περισσότερο στη folk generation. Αλλά αυτό δεν λέει και τίποτε, γιατί δεν μου αρέσουν αυτοί οι διαχωρισμοί. Κάθε γενιά έχει μια απίστευτη δική της ομορφιά κι αυτό είναι μια εικόνα της αγάπης». *