Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Αντίδοτο στα μπλοκ μπάστερ από Ιαπωνία και Ισπανία

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Ενας «Λάκκος» 46 χρόνων από τον Ιάπωνα Χιρόσι Τεσιγκαχάρα και η κοινωνική «Ιδιωτική ζώνη» του Ροντρίγκο Πλα, μαζί με την κωμωδία «Αναζητώντας ένα φιλί τα μεσάνυχτα» του Αλεξ Χόλντριτζ και τη γαλλική «Κυνηγώντας το κόκκινο μπαλόνι» του Ταϊβανέζου Χου Χσιάο Χσιέν, είναι ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες της νέας εβδομάδας, αντίδοτο στα διάφορα μπλοκ μπάστερ που έχουν κατακλύσει τις οθόνες. Στο υπόλοιπο πρόγραμμα και οι ταινίες: «Σαλβαδόρ» του Μανουέλ Χουέργκα, «The X-Files: Θέλω να πιστέψω» του Κρις Κάρτερ, «Οταν με παράτησε η Σάρα» του Νίκολας Στόλερ και «Ιδανικός εραστής» του Μπέιλι Γουόλς.

Ο λάκκος

«Ο λάκκος» του Ιάπωνα Χιρόσι Τεσιγκαχάρα

Pitfall/Otoshiana. Ιαπωνία, 1962. Σκηνοθεσία: Χιρόσι Τεσιγκαχάρα. Σενάριο: Αμπε Κόμπο. Ηθοποιοί: Χισάσι Ιγκάουα, Κούνιε Τανάκα, Χιντέο Κάνζε, Καζούο Μιγιαχάρα, Σούμι Σασάκι. 97 λεπτά.

**** Συναρπαστική, δοσμένη με λυρισμό και φαντασία, με σουρεαλιστικές συχνά εικόνες, ταινία, σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη, μέσα από την περιπλάνηση ενός ανθρακωρύχου στον κόσμο των ζωντανών και, στη συνέχεια, των νεκρών.

Με την αποξένωση, την ανθρώπινη απληστία αλλά και τα υπαρξιακά προβλήματα του ατόμου, με βάση το πειραματικό θεατρικό έργο του μυθιστοριογράφου/θεατρικού συγγραφέα Αμπε Κόμπο (με τον οποίο θα συνεργαστεί και στις επόμενες δύο ταινίες του), καταπιάνεται ο Ιάπωνας καλλιτέχνης της κεραμικής και σκηνοθέτης Χιρόσι Τεσιγκαχάρα (δημιουργός του «Μια γυναίκα στους αμμόλοφους» που είδαμε πρόσφατα) στην πρώτη του χρονολογικά ταινία, «Ο λάκκος».

Η ιστορία της ταινίας, που προβάλλεται για πρώτη φορά στη χώρα μας (ύστερα από 46 χρόνων καθυστέρηση) παρακολουθεί έναν κακομοίρη ανθρακωρύχο και το μικρό του γιο, στις περιπλανήσεις τους σε διάφορα ανθρακωρυχεία, ώσπου οι δυο τους, με τον πατέρα ν' αναζητά μια υποτιθέμενη καλύτερη δουλειά, να φτάνουν σε μια πόλη-φάντασμα, με μοναδικό κάτοικο μια μοναχική γυναίκα που περιμένει τον εραστή της. Περίπου μισή ώρα μετά την έναρξη της ταινίας, ένας παράξενος, ντυμένος στα κάτασπρα, άντρας μαχαιρώνει την ανθρακωρύχο, ενώ, στη συνέχεια, το φάντασμα του ανθρακωρύχου αρχίζει να περιφέρεται αόρατο και καταδικασμένο ανάμεσα στους ζωντανούς.

Με μαυρόασπρες, στιλιζαρισμένες, εκπληκτικές σε ομορφιά, συχνά σουρεαλιστικές, εικόνες, με την κάμερα να περιφέρεται σε άγονα, αλλόκοτα, σαν από άλλο πλανήτη τοπία (η εξαίρετη, ατμοσφαιρική φωτογραφία είναι του Χιρόσι Σεγκάουα) και την ηλεκτρονική, πειραματική μουσική του Τόρου Τακεμίτσου (συνεργάτη του σκηνοθέτη στις περισσότερες ταινίες του), που τονίζει την αλλόκοτη ατμόσφαιρα της ταινίας, ο Τεσιγκαχάρα παρεμβάλλει τους δύο διαφορετικούς κόσμους -εκείνο των νεκρών κι εκείνο των ζωντανών- χωρίς ποτέ ο ένας να έρχεται σ' επαφή με τον άλλο, αν και τόσο ο ένας όσο και ο άλλος μοιάζουν να είναι παρόμοιοι: η ίδια μοναξιά, η ίδια απομόνωση, τα ίδια βάσανα. Από τη μια οι ανθρακωρύχοι που προσπαθούν να επιβιώσουν σ' έναν κόσμο που έχει εξαντλήσει τον πλούτο του (σε μια σειρά εικόνες από επίκαιρα, αρκετά νωρίς στην ταινία, βλέπουμε άλλοτε θλιβερούς, αδύναμους ανθρακωρύχους κι άλλοτε τραυματίες να σέρνονται από ορυχεία που έχουν καταρρεύσει), κι από την άλλη τα φαντάσματα των νεκρών να ζουν ένα ατελείωτο βάσανο που έχει σχέση με τις τελευταίες στιγμές της ζωής τους: ο νεκρός ήρωας που πεινούσε και που τώρα είναι διαρκώς πεινασμένος ή ένας άλλος που είχε σκοτωθεί όταν το ορυχείο κατέρρευσε και που περπατά με διπλωμένο το σπασμένο λαιμό του.

Είδος κοινωνικής αλληγορίας, με τον Τεσιγκαχάρα να βάζει, παράλληλα, κι ένα άλλο, μεταφυσικό θέμα, εκείνο της διπλής ταυτότητας, μέσα από τον ιθύνοντα του σωματείου των ανθρακωρύχων που ανακαλύπτει πως είναι ολόιδιος με το νεκρό και αποφασίζει να επισκεφτεί το χώρο του εγκλήματος με τραγικά γι' αυτόν αποτελέσματα. Το ερώτημα βέβαια που παραμένει είναι: Ποιος είναι ο παράξενος, με μια τσάντα και ντυμένος στα άσπρα, που κινείται πάνω σε βέσπα, άντρας; Ο Θεός, ο Θάνατος ή απλά ένας μοναχικός, σε μιαν αποξενωμένη κοινωνία, εκτελεστής, που σκορπά το φόβο και τη σύγχυση; Ερώτημα που παραμένει μετέωρο, ακολουθώντας το θεατή και μετά το τέλος της συγκλονιστικής αυτής, λυρικής φαντασίας.

Ιδιωτική ζώνη

«Ιδιωτική ζώνη» του Ροντρίγκο Πλα

La zona. Ισπανία/Μεξικό, 2007. Σκηνοθεσία: Ροντρίγκο Πλα. Σενάριο: Λάουρα Σαντούγιο. Ηθοποιοί: Ντανιέλ Χιμένεζ Κάτσο, Μαριμπέλ Βερντού, Κάρλος Μπαρντέμ. 97 λεπτά.

****Η αντιπαράθεση δύο κοινωνικά διαφορετικών τάξεων, μέσα από μια ιστορία ιδιωτικής απονομής του νόμου, σε μια βραβευμένη κοινωνική περιπέτεια, σκηνοθετημένη με νεύρο και καλές ερμηνείες.

Με την τρέλα που κυριαρχεί όταν ο όχλος παίρνει το νόμο στα χέρια του, καταπιάνεται η συγκλονιστική αυτή, βραβευμένη στο Φεστιβάλ Βενετίας (Χρυσό Λιοντάρι καλύτερης πρώτης ταινίας) «Ιδιωτική ζώνη» του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Ροντρίγκο Πλα.

Η ταινία αρχίζει με τρεις φτωχούς νεαρούς, από τις παραγκουπόλεις του Μεξικού, να προσπαθούν να διεισδύσουν στην προστατευμένη από ιδιωτική αστυνομία Ζώνη στο κέντρο της πόλης, όπου ζουν οι πλούσιοι πολίτες, για να κλέψουν ένα από τα σπίτια. Μια φαινομενικά απλή ληστεία που πάει στραβά, μετατρέπεται σε ανελέητο ανθρωποκυνηγητό και αδικαιολόγητο αιματοκύλισμα, όταν οι προνομιούχοι της Ζώνης αποφασίζουν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους.

Με βάση ένα καλογραμμένο σενάριο, με ορισμένους αρκετά ολοκληρωμένους χαρακτήρες, και με μια προσεγμένη στις λεπτομέρειές της σκηνοθεσία, ο Ουρουγουανός Ροντρίγκο Πλα αφηγείται με τόλμη και ειλικρίνεια την ιστορία του, αντιπαραθέτοντας τους δύο διαφορετικούς κόσμους, από τη μια εκείνον των άπορων κατοίκων της πόλης κι από την άλλη εκείνο των «φυλακισμένων» στα τείχη της Ζώνης λιγοστών προνομιούχων, που η αίσθηση της εξουσίας αλλά και ο φόβος και η απομόνωση οδηγούν στη δημιουργία δικών τους κανόνων και νόμων, καταπατώντας την ελευθερία του ατόμου. Ενας κόσμο στον οποίο δεν καταφέρνει να διεισδύσει ή να ελέγξει ούτε η αστυνομία - σε μια σκηνή, ενώ ο αστυνόμος της περιοχής αρχικά καταφέρνει να μπει στη Ζώνη για να βοηθήσει τον κυνηγημένο νεαρό, αναγκάζεται, ύστερα από επέμβαση των ανωτέρων του, να αποχωρήσει.

Αναζητώντας ένα φιλί τα μεσάνυχτα

In Search of a Midnight Kiss. ΗΠΑ, 2007. Σκηνοθεσία-σενάριο: Αλεξ Χόλντριτζ. Ηθοποιοί: Σκοτ ΜακΝέιρι, Σάρα Σίμοντς, Μπράιαν Μάθιου ΜακΓκουάιαρ. 97 λεπτά.

****Δύο νέοι περιφέρονται, παραμονή Πρωτοχρονιάς, σ' ένα τυφλό ραντεβού, στο Λος Αντζελες, σε μια γλυκιά, διανθισμένη με χιούμορ, ρομαντική κωμωδία.

Μια γεμάτη ωραία επεισόδια περιπλάνηση στο Λος Αντζελες παραμονές Πρωτοχρονιάς, με αφορμή το τυφλό ραντεβού ανάμεσα σ' ένα μοναχικό νεαρό και μια χαριτωμένη ξανθιά κοπέλα, είναι η ανεξάρτητη, χαμηλού κόστους, γεμάτη φρεσκάδα και λεπτό χιούμορ, ρομαντική ταινία του Αλεξ Χόλντριτζ, θυμίζοντας τις ταινίες περιπλάνησης του Ιθαν Χοκ («Πριν το ξημέρωμα» και «Πριν το ηλιοβασίλεμα»).

Η απρόσμενη συνάντηση ανάμεσα στον αποτυχημένο συγγραφέα και απογοητευμένο από την ερωτική ζωή του Ουίλσον (ΜακΝέιρι) και την εντυπωσιακή ξανθιά Βίβιαν (Σίμοντς), οδηγεί αρχικά σε παρεξηγήσεις και συγκρούσεις, για να καταλήξει σε μια ευχάριστη, με πρωτότυπες καταστάσεις και διανθισμένη με λεπτό χιούμορ, ρομαντική περιπέτεια, με ωραία φωτογραφημένα σε μαυρόασπρο φιλμ, από τον Ρόμπερτ Μέρφι, ασυνήθιστα εξωτερικά του Λος Αντζελες, με τον Αλεξ Χόλντριτζ να φτιάχνει μιαν από τις πιο φρέσκες και ευχάριστες ταινίες του καλοκαιριού - ευπρόσδεκτο αντίδοτο στα διάφορα μπλοκ μπάστερ.

Κυνηγώντας το κόκκινο μπαλόνι

«Κυνηγώντας το κόκκινο μπαλόνι» του Ταϊβανέζου Χου Χσιάο Χσιέν

Le voyage du ballon rouge. Γαλλία, 2007. Σκηνοθεσία-σενάριο: Χου Χσιάο Χσιέν. Ηθοποιοί: Ζιλιέτ Μπινός, Σιμόν Ιτεάνου, Φανγκ Σονγκ. 114 λεπτά.

** ½ - Μια όμορφη, νοσταλγική ματιά στο σύγχρονο Παρίσι μέσα από τη σχέση ενός αγοριού με τη Γαλλίδα μητέρα του και την Ταϊβανέζα μπέιμπι σίτερ του.

Εμπνευσμένη από την κλασική, μεσαίου μήκους, ταινία «Το κόκκινο μπαλόνι» του Αλμπέρ Λαμορίς (στα πρώτα πλάνα παρακολουθούμε το πέταγμα ακριβώς του μπαλονιού σε χώρους που θυμίζουν την κλασική εκείνη ταινία), η ταινία αυτή, που έγραψε και σκηνοθέτησε ο διάσημος Ταϊβανέζος σκηνοθέτης Χου Χσιάο Χσιέν («Η πόλη της θλίψης»), παρουσιάζει τη σχέση ανάμεσα σε μια μοναχική μητέρα, τη Σουζάν (Ζιλιέτ Μπινός) με τον 7χρονο γιο της, στο σύγχρονο Παρίσι, καθώς και τη σχέση ανάμεσα στο 7χρόνο αγόρι και την Ταϊβανέζα φοιτήτρια που προσλαμβάνει η μητέρα του για να τον φροντίζει. Μία από τέσσερις ταινίες, γυρισμένες για την επέτειο των 20 χρόνων του Μουσείου ντ' Ορσέ, η ταινία του Χου Χσιάο Χσιέν είναι ένας ύμνος, ταυτόχρονα και νοσταλγική ματιά, στο Παρίσι, ιδωμένο από έναν Κινέζο.

The X-Files: Θέλω να πιστέψω

The X-Files: Ι Want to Believe. ΗΠΑ, 2008. Σκηνοθεσία: Κρις Κάρτερ. Σενάριο: Φρανκ Σπότνιτς. Ηθοποιοί: Ντέιβιντ Ντουκόβνι, Γκίλιαν Αντερσον, Αμάντα Πιτ, Μπίλι Κόνολι. 104 λεπτά.

***Δέκα χρόνια μετά την πρώτη κινηματογραφική μεταφορά της γνωστής τηλεοπτικής σειράς και έξι χρόνια μετά το τελευταίο επεισόδιο της σειράς, οι φάκελοι της σειράς ανοίγουν για ένα νέο «σίκουελ» της ταινίας, με τον Μόλντερ και τη Σκάλι να μπλέκουν σε μια νέα, μυστηριώδη, ιδιαίτερα επικίνδυνη υπόθεση, με παραφυσικά φαινόμενα.

Οπως και στο παρελθόν, η Σκάλι δεν είναι έτοιμη να αποδεχθεί τα μη λογικά φαινόμενα, αντίθετα με τον Μόλντερ που είναι πιο ανοιχτός σ' αυτά. Οταν χρειαστεί, θα ενώσουν βέβαια τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν το κακό και να μας αποκαλύψουν (όσο μπορούν) όσα κρύβονται πίσω από τα χειροπιαστά φαινόμενα. Η ιστορία δεν είναι από τις καλύτερες, ενώ, με την παράλληλη ιστορία του αγοριού με την ανίατη αρρώστια, το σενάριο κάνει κοιλιές στο μέσο, αν και ο νέος σκηνοθέτης (πρώην σεναριογράφος στη σειρά) Κρις Κάρτερ κάνει ό,τι μπορεί για να δώσει ρυθμό και σασπένς στην περιπέτεια.

Σαλβαδόρ

Salvador. Ισπανία-Αγγλία, 2006. Σκηνοθεσία: Μανουέλ Χουέργκα. Σενάριο: Λουίς Αλκαράζο. Ηθοποιοί: Ντάνιελ Μπρουλ, Τριστάν Ουλόα, Λεονάρντο Σπαράλια. 134 λεπτά.

***Η δράση του Σαλβαδόρ Πουίγκ Αντίκ, στα τελευταία χρόνια του φρανκικού καθεστώτος, ο οποίος από ληστής τραπεζών μετατράπηκε σε κορυφαίο στέλεχος του αναρχικού κινήματος της Ισπανίας.

Με ένα απλό, άμεσο στιλ, που συχνά θυμίζει τηλεοπτικές σειρές, ο Χουέργκα αφηγείται τη ζωή του Σαλβαδόρ από τα φοιτητικά του χρόνια (στο πρώτο μέρος μέσα από διάφορα φλας-μπακ) ώς τη σύλληψή του και τη βιαστική καταδίκη του με κατασκευασμένες εναντίον του κατηγορίες, που οδήγησαν στην εκτέλεσή του αλλά και στην κραυγαλέα αντίδραση της κοινής γνώμης, με αποτέλεσμα αυτή να είναι η τελευταία εφαρμογή της θανατικής ποινής στην Ισπανία.

ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

ΟΤΑΝ ΜΕ ΠΑΡΑΤΗΣΕ Η ΣΑΡΑ

(Forgetting Sarah Marshall). ΗΠΑ, 2008. Σκηνοθεσία: Νίκολας Στόλερ. Σενάριο: Τζέισον Σίγκελ. Ηθοποιοί: Τζέισον Σίγκελ, Κρίστεν Μπελ, Μίλα Κούνις, Ράσελ Μπραντ. 111 λεπτά.

***Διασκεδαστική, με μερικές έξυπνες, διανθισμένες με χιούμορ, καταστάσεις, κωμωδία, γύρω από έναν άντρα, τον Πίτερ (ένας πολύ καλός Τζέισον Σίγκελ), ο οποίος, όταν τον παρατά το κορίτσι του, η Σάρα (Κρίστεν Μπελ), για έναν Εγγλέζο ροκ σταρ (ένας απολαυστικός Ράσελ Μπραντ που δίνει ξεχωριστή ζωντάνια στην ταινία), φτάνει στη Χαβάη για να την ξεχάσει και ανακαλύπτει τον έρωτα στο πρόσωπο της Μίλα Κούνις.

ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΕΡΑΣΤΗΣ

(Flashbacks of a Fool). Σκηνοθεσία-σενάριο: Μπέιλι Γουόλς. Ηθοποιοί: Ντάνιελ Κρεγκ, Χάρι Ιντεν, Ολίβια Γουίλιαμς, Χέλεν ΜακΚόι. 113 λεπτά.

***Οταν πληροφορείται το θάνατο ενός παιδικού του φίλου, ο Τζο, ένας ξοφλημένος σταρ του Χόλιγουντ (ένας κάπως αμήχανος Ντάνιελ Κρεγκ), που εστιάζει τη ζωή του στα ναρκωτικά και το σεξ, αρχίζει να θυμάται τη νεανική του ζωή στην Αγγλία της δεκαετίας του '70. Οι ωραίοι εξωτερικοί χώροι και η εντυπωσιακή φωτογραφία δεν είναι αρκετά για να καλύψουν τις αδυναμίες της επιφανειακής αυτής κωμωδίας. Καλά θα κάνει ο Ντάνιελ Κρεγκ ν' αφήσει τους ιδανικούς εραστές και να επιστρέψει στον πολύ καλύτερο Τζέιμς Μποντ.