Ελευθεροτυπία - Ο ιός της ανατροπής

* «Πότε θα Φτάσουμε Εδώ» - Γιάννης Αγγελάκας- Νίκος Βελιώτης (All Together Now):

Ενα μοναχικό τσέλο που αφηνιάζει, εκρήγνυται, στριγκλίζει, μεταμορφώνεται από μελωδικό σε θορυβώδες, χτίζοντας ολόκληρο το ηχητικό πεδίο. Και ύστερα πάνω του γλιστράει η φωνή που σπαράζει, μουγκρίζει, βρυχάται παθιασμένα ή σέρνεται σε μια κοφτή απαγγελία. Οι δύο συνένοχοι γι' αυτήν τη ριζοσπαστική χειρονομία αφήνουν πίσω τους το πηχτό σκοτάδι που είχαν εξαπολύσει με τις «Ανάσες Των Λύκων» και εισέρχονται σε ένα πολύχρωμο σουρεαλιστικό τοπίο. Εδώ κάνουν πραγματικά ποπ «ανάποδα, με το κεφάλι κάτω και τα πόδια στον αέρα» και μολύνουν με τον ιό της ανατροπής τη μουσική σκηνή. Φτιάχνουν μόνο με τσέλο και φωνητικά ένα πολυεπίπεδο άλμπουμ και κάνουν γιουρούσι σαν πεινασμένοι λύκοι σε μια σκηνή που ασφυκτιά ανάμεσα σε μια ξεθυμασμένη ελεκτρόνικα και ένα πληκτικό ποστ πανκ. Κι ας μην γελιόμαστε: Ο Αγγελάκας θα μπορούσε να σέρνει για δεκαετίες τον μύθο του ροκ σταρ. Αντί γι' αυτό, επέλεξε να συνεργαστεί με έναν ρέκτη των πειραματισμών σαν τον Βελιώτη για να προχωρήσουν σε αδιάβατα μέχρι τώρα μονοπάτια. Γι' αυτό και παραμένουν ασυναγώνιστοι στο παιχνίδι τους.

* «Dark Room» - Techsoir (Undo):

Δεν ξεδιπλώνουν όλες τις ικανότητές τους στα πρώτα κομμάτια, γι' αυτό και οι κριτικοί -που συνήθως βαριούνται να ακούσουν ένα άλμπουμ- μιλάνε μόνο για μια ζοφερή έλεκτρο ποπ. Οι εκπλήξεις όμως των Techsoir έρχονται αργότερα, όταν εισβάλλουν ηλεκτρικές κιθάρες, όταν τα συνθεσάιζερ ηχούν σαν να τα κοπανάνε συμμορίες μανιακών, όταν τα φωνητικά μοιάζουν να γλιστράνε σε ένα απύθμενο πηγάδι. Είναι το ντεμπούτο τους και το τρίο από τη Θεσσαλονίκη φαίνεται να δοκιμάζει ό,τι καθόρισε τον ήχο του, από το μελαγχολικό ήχο του '80 μέχρι το συνθεσάιζερ-πανκ των Suicide. Κάπως έτσι, το Dark Room του τίτλου δεν αναφέρεται στα δωμάτια των οργίων, στα τρέντι κλαμπ, αλλά στο λαβύρινθο των ήχων που ξετυλίγονται μέσα στα δεκαέξι κομμάτια. Ενα χορταστικό άλμπουμ, κυριολεκτικά χειροποίητο, από την ανεξάρτητη Undo.

* «Far West: Tribal Dances» - Sotiris Demponos (Hitch Hyke):

Δεν βαπτίζει απλώς τη μουσική παράδοση των Επτανήσων σε μια ατμοσφαιρική ελεκτρόνικα. Φτιάχνει κάτι καινούριο, έχοντας ως υπόστρωμα ένα κουβάρι από χορωδίες, κομπανίες και μπάντες, ενώ πάνω του περνάνε σαν οδοστρωτήρας κάποιοι ρυθμοί που ξεπηδάνε από τον υπολογιστή. Ο Σωτήρης Δεμπόνος ηχογραφεί σε δρόμους και ταβέρνες τα παραδοσιακά τραγούδια, τα ανασυνθέτει μέσα από τη χοάνη των ηλεκτρονικών ήχων και παραδίδει αυτά τα μυστηριακά σπαράγματα. Ενώ στο «Mavra Matia», η Σαβίνα Γιαννάτου προσφέρει τα φωνητικά. Το επτανησιακό ντελίριο βουτάει στην ηλεκτρονική εποχή χωρίς ίχνος από το σύνηθες φοκλκόρ.

* «Apnea Eina» - Pridon (Low Impedance):

Η υποβλητική μελωδία του «She Bit Me First», οι απειλητικοί ψίθυροι του «Here Be Dragons», το μινιμαλιστικό σφυροκόπημα του «Who Are You», η ταξιδιάρικη αίσθηση του «Fumble». Με υπόβαθρο που ξεκινάει από τους ήχους της παλιομοδίτικης τέκνο για να φτάσει στα ψυχεδελικά ηχοτοπία του '70, ο Πέτρος Βουδούρης ή Pridon φτιάχνει ένα εθιστικό δείγμα ηλεκτρονικής μουσικής. Απλό και εκλεκτικό, που απλώνει μελωδίες και ρυθμούς χωρίς να πέφτει στην παγίδα της αβανγκάρντ και του πειραματισμού με το ζόρι, που συνήθως καταλήγουν σε άψυχα κατασκευάσματα. Από την ανεξάρτητη Low Impedance της Πάτρας, που συνεχίζει να τροφοδοτεί την ηλεκτρονική σκηνή με νέα ονόματα.