Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Ο Ντάριο Φο στην... οικονομική κρίση

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΙΑΦΚΟΥ

Η πρώτη ανάμνηση του Πάνου Σκουρολιάκου από τον Ντάριο Φο χρονολογείται από το 1977: Μια παρέα φοιτητών δραματικών σχολών άκουγε αυτόν τον αναρχικό του θεάτρου να τους πειράζει για τη συγκρατημένη αριστεροσύνη τους σε μια βεράντα τού «Ξενία». Είχε πάει δυόμισι το πρωί, όταν άνοιξε πάνω από την παρέα ένα παράθυρο, πρόβαλε μια καλλονή και κάλεσε τον διάσημο ιταλό συγγραφέα μ' ένα απλό: «Ντάριο!» Τότε εκείνος τα μάζεψε και αποσύρθηκε στο δωμάτιό του.

*«Ηταν η Φράνκα Ράμε», λέει ο Π. Σκουρολιάκος, που τόσα χρόνια μετά παρουσιάζει στο θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης» (πρώην «Ριάλτο») το «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» του Φο στη διασκευή του Γιάννη Καραχισαρίδη και σε σκηνοθεσία Κώστα Αρζόγλου, μια παράσταση που ανέβηκε ως συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης. Αν και πιο επίκαιρο παρά ποτέ, το έργο επιλέχθηκε πριν από μήνες:«Δεν διεκδικώ δάφνες οικονομικού αναλυτή», λέει ο ηθοποιός. «Η ιδέα μού ήρθε πέρσι που έγιναν τα πρώτα ''ντου'' στα σουπερμάρκετ».

*Και πράγματι, άξονας του έργου δεν είναι άλλος από τις αγανακτισμένες νοικοκυρές που ψωνίζουν και αρνούνται να πληρώσουν. Τον καιρό που γράφτηκε -δεκαετία του '70- η κωμωδία αποτύπωνε όσα συνέβαιναν τότε στην Ιταλία.

«Συνεχιστής ο Φο του Ρουτζάντε, του Γκολντόνι και του Μολιέρου, είναι αυτός που γράφει, σκηνοθετεί και παίζει, συμμετέχοντας στα δρώμενα της εποχής του και περνώντας τα κοινωνικά του μηνύματα μέσα από το γέλιο. Και βέβαια παρά την ηλικία του το έργο είναι ολόφρεσκο, αφού ο ίδιος ο συγγραφέας του θεωρεί τη δουλειά του εξελισσόμενη και ζητάει παρεμβάσεις», λέει ο Π. Σκουρολιάκος, υπογραμμίζει δε πως στην Κοζάνη έπαιξαν σε γεμάτες αίθουσες.

*Εχοντας διευθύνει επί δέκα χρόνια το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, έχοντας κλείσει αυτό τον κύκλο κι έχοντας μπει ξανά στη θεατρική πιάτσα του κέντρου αλλά και στην περιπέτεια που αυτή επιβάλλει, επισημαίνει πως ο δημιουργικός άνθρωπος δεν μπορεί να πάρει σύνταξη πίσω από ένα γκισέ· «Αλλωστε όταν έχω κενό χρόνο αισθάνομαι άχρηστος, ψάχνω κάτι για να τον γεμίσω. Πρέπει συνεχώς ν' αλλάζουμε χώρο, συνεργάτες, υποχρεώσεις».

*Λειτουργώντας πια ξανά ως ηθοποιός λέει, γελώντας, πως το καλοκαίρι τού φαινόταν περίεργο το ότι δεν ήταν υποχρεωμένος να επιβλέπει το σκηνικό ή να αγωνιά για το αν έγινε η αφισοκόλληση: «Ενιωσα την ατέλειωτη πολυτέλεια να ασχολούμαι μόνο με το ρόλο μου».

*Παράλληλα, διδάσκει υποκριτική στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου στο Ναύπλιο και διευθύνει τη Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου. «Μαθαίνεις ξανά με τα παιδιά και προπονείσαι συνεχώς. Κάνοντας 15 ώρες μάθημα την εβδομάδα, κάνεις παράλληλα και 15 ώρες πρόβα. Διερωτώμαι ωστόσο, με την έκρηξη των θεατρικών εργαστηρίων, τι διδάσκονται τα παιδιά σε κάποια από αυτά. Προετοιμάζουν τα παιδιά για να κάνουν μια παράσταση ή ένα ντεφιλέ;»