Ελευθεροτυπία - Οι μέρες της Αποκάλυψης

«Σαν να στέκεσαι μέσα στη νύχτα και να κοιτάς την απεραντοσύνη του ωκεανού». Ξεκινάει με έναν κεραυνό, τον άγριο θρήνο του «Black Mirror». Συνεχίζει με το αγχωτικό «Keep the Car Running». Σαγηνεύει στο «Intervention», μια μελωδική νεκρώσιμη ακολουθία για τα θύματα του πολέμου στο Ιράκ. Επιτίθεται με το μπαρόκ θορυβώδες «Black Wave/Bad Vibrations». Ξεσπάει σε ένα βρόμικο, λυσσαλέο ροκ με το «Antichrist Television Blues». Και καταλήγει στο βέβηλο μουρμούρισμα του «My Body Is Α Cage». Το «Neon Bible» είναι ένας βομβαρδισμός από εικόνες του σύγχρονου Αρμαγεδδών. Και οι Καναδοί Arcade Fire οι ροκ προφήτες του 21ου αιώνα που περιγράφουν την Αποκάλυψη μέσα από χορωδιακά φωνητικά και υποβλητικές συμφωνίες που χρωστάνε τόσο στον πανκ μηδενισμό όσο και στους Ποστ ροκ πειραματισμούς.

Η Αποκάλυψη σύμφωνα με τους «Arcade Fire»

Το ντεμπούτο τους, το «Funeral», ήταν η λυρική εξιστόρηση ενός προσωπικού δράματος, ένα σχεδόν μελό ηχητικό δημιούργημα του καναδέζικου χειμώνα. Στη «Βίβλο από νέον» όμως ο Γουίν Μπάτλερ και οι σκοτεινοί ακόλουθοί του σαν να ξύπνησαν από το λήθαργο στράφηκαν στον κόσμο. Και είδαν τη ζοφερή εικόνα του πλανήτη, τον πόλεμο, το τσουνάμι, την 11η Σεπτεμβρίου, τους χιλιάδες νεκρούς στο όνομα της ελευθερίας, την έλευση του φόβου και τη βασανιστική αίσθηση του αδιεξόδου.

Υστερα έριξαν στο my space έναν μουσικό κατακλυσμό από εκατό τραγούδια κάτω από ψεύτικα ονόματα, επιλέγοντας μετά τα πιο δημοφιλή για να τα κυκλοφορήσουν σε άλμπουμ. Ριψοκίνδυνο εγχείρημα αλλά ανατρεπτικό ως χειρονομία. Κάπως έτσι, με τη συνδρομή αγνώστων, οι Arcade Fire ολοκλήρωσαν αυτή τη ζοφερή σειρά ροκ συμφωνιών. Ενα μουσικό καθρέφτη που αντανακλά έναν πολιτισμό που αυτοκαταστρέφεται.

Τριάντα χρόνια πριν οι Clash, οι ρόκερ της μητρόπολης, ουρλιάζανε με έπαρση ότι «το Λονδίνο βυθίζεται κι εγώ ζω δίπλα στο ποτάμι», συμπυκνώνοντας την κραυγή μιας γενιάς. Τώρα οι Arcade Fire σχεδόν ψέλνουν μέσα απο μουρμουρητά για την έρημο της γκρίζας πραγματικότητας που μας περιβάλλει. Και δημιουργούν ένα άλμπουμ που συνοψίζει όλη την απόγνωση των σκοτεινών καιρών μας.

Tο εξώφυλλο του Bobby Conn

* «King For Α Day» - Bobby Conn (Hitch Hyke):

Ενας τρελαμένος ρυθμός στα μπόνγκος, μια γυναικεία χορωδία που ψέλνει στα λατινικά εδάφια απο τη Βίβλο και μια φανκ κιθάρα σε εισάγουν στον γκροτέσκο κόσμο του Μπόμπι Κον. Με το άλμπουμ «King For a Day», ο σαραντάχρονος πρώην πανκ επιχειρεί να διαλύσει ψευδαισθήσεις. Και το κάνει με βιτριολικό χιούμορ, που ελίσσεται μέσα από ένα σουρεαλιστικό μουσικό μίγμα. Ποπ μελωδίες, έγχορδα που χάνονται σε αυτοσχεδιαστικούς λαβύρινθους, στοιχειωμένοι ψαλμοί ανάκατα με γκλαμ ροκ κιθάρες και αφηνιασμένα κρουστά. Ο Κον δεν είναι απλά μουσικός. Είναι ένας παλιάτσος γεμάτος ευφυΐα και σαρκασμό που επιθυμεί να κονιορτοποιήσει κάθε αυταπάτη γύρω από το περιβόητο αμερικανικό όνειρο. Και μέσα απο το εθιστικό του ηχητικό καλειδοσκόπιο, με πρόσχημα τη λατρεία των σύγχρονων ειδώλων του θεάματος, σαρώνει κάθε φενάκη από την πολιτική και τη θρησκεία μέχρι το σεξ και το χρήμα.

* Ακούστε: www.myspace.com/pattismith: Το «Gimme Shelter», τον ύμνο των Rolling Stones που ερμηνεύει η ροκ κυρία Πάτι Σμιθ. Προπομπός στο νέο της άλμπουμ «Twelve» που θα κυκλοφορήσει μέσα στο μήνα και θα είναι γεμάτο διασκευές κλασικών ροκ τραγουδιών, από Doors μέχρι Nirvana. Στην ίδια ιστοσελίδα υπάρχει και το «Qana», το οργισμένο ρέκβιεμ που έγραψε για τα παιδιά που σκοτώθηκαν στην πόλη Κανά, από τις βόμβες των Ισραηλινών στην περσινή εισβολή τους στο νότιο Λίβανο.