Ελευθεροτυπία - Η «άλλη» μουσική των γηπέδων

Οταν δεν υπάρχει μπάλα, αρκεί κι ένα μπουκάλι της Coca Cola... Στην Αγκόλα, όπου τα 260 από τα 1.000 παιδιά πεθαίνουν πριν φτάσουν στα 15 τους χρόνια...

Είναι το soundtrack των χαμένων ονείρων των παιδιών των συνοικιών, η προαγωγή που δεν ήρθε, ο μισθός που παραμένει πάντα ο ίδιος. Τις νότες της χτυπούν ρυθμικά οι μηχανές στα εργοστάσια, τη μορφή της σκιτσάρει ο καπνός από τα φουγάρα των πλοίων που φεύγουν και παίρνουν μαζί τους πρόσωπα αγαπημένα, τα back-up φωνητικά της συνθέτουν οι κραυγές για τις ευκαιρίες που χάθηκαν, για τα δοκάρια που συνάντησαν των νιάτων οι βολίδες. Τούτη η μουσική είναι για τις φιλίες που προδόθηκαν, για τα φιλιά που πόνεσαν, για τις σχέσεις που διαλύθηκαν (και διέλυσαν). Την ακούς όταν το σκοτάδι πέφτει τα μελαγχολικά κυριακάτικα απογεύματα, την αφουγκράζεσαι όταν τα αστικά λεωφορεία κουρασμένα εκτελούν το ίδιο πάντα δρομολόγιο ή όταν τα βαμμένα με φτηνά χρώματα κορίτσια του downtown φλερτάρουν τα αγόρια με τα ακριβά αμάξια. Οι ανάσες των τροβαδούρων της μυρίζουν μπίρα και τζιν, ταμπάκο από τις κάσες στην αποβάθρα του λιμανιού, κάρβουνο από τις παλιές σόμπες στις πολυκατοικίες. Λούσα της είναι τα φώτα που λάμπουν στους δρόμους-ποτάμια της νυχτερινής εξόδου, οι γδαρμένες Βέρμαχτ της οργής, το γυαλί από τα σπασμένα τζάμια του Ζολώτα και του Λαλαούνη. Και φανατικοί ακροατές της, τα παιδιά που τη Δευτέρα έχουν σχολείο, οι πιτσιρικάδες που τα απογεύματα ξεσηκώνουν στις αλάνες τα κόλπα του Γκέκα και του Καραγκούνη, οι κάτοικοι της μηχανικής καρδιάς της πόλης που ο σφυγμός της πάλλεται στης μπάλας τις γειτονιές, αφήνοντας έρημο την ημέρα του αγώνα το συνήθως πολύβουο κέντρο.

Οταν κάποτε τούτη η μουσική παιχτεί σε συναυλίες, στο πρόγραμμα δεν θα αναγράφονται ως guests η Βίσση και ο Νταλάρας, αλλά τα δάκρυα του αποχαιρετισμού, οι σιδηροδρομικοί σταθμοί της επαρχίας, τα παγκάκια των άδειων πάρκων της παραλίας, τα σκυλιά της βροχής, οι λερωμένοι με λάσπη φανοστάτες. Οπτικά τον ήχο της θα ντύνουν το μελάνι από τις τυπωμένες σε φτηνό χαρτί αθλητικές εφημερίδες, ο ασβέστης στις γραμμές της σέντρας και τη βούλα του πέναλτι, τα τυλιγμένα σε λαδόκολλα βρώμικα σάντουιτς, τα ροδοκόκκινα καλαμπόκια και ο πασατέμπος που θα πουλάνε έξω από το γήπεδο ξυπόλητα Γυφτάκια. Θα τη συντροφεύουν ακόμη τα σκισμένα από ξυράφια μάγουλα των φανατικών, οι βαριεστημένοι αστυνομικοί που μάταια θα προσπαθούν να συλλάβουν το πάθος και οι νωχελικά ξαπλωμένοι στις θέσεις τους ταξιτζήδες, που από το ραδιόφωνο θα ακούν το παιχνίδι, εν αναμονή της επόμενης κούρσας.

Στην περιοχή του Σοβέτο της Ν. Αφρικής, μια μπάλα ξεφλουδισμένη από την πολλή χρήση προσφέρει στους πιτσιρικάδες με τα λυπημένα πρόσωπα μια μικρή (ψευδ)αίσθηση απόδρασης από τη σκληρή πραγματικότητα που τους περιβάλλει...

Κάποια στιγμή, η συναυλία θα φτάσει στο τέλος της, αλλά η μουσική των γηπέδων -πάλι- δεν θα σωπάσει. Θα ακούγεται σε κάθε ρίξιμο των ζαριών στο καφενείο, στα πούλια που θα χτυπούν φτύνοντας γέροι με λίγα δόντια, θα γλιστρά στις πράσινες τσόχες που πάνω τους, την ώρα του αγώνα, θα στροβιλίζονται βαλέδες και ντάμες, θα ακομπανιάρει τα κλεφτρόνια που, πιστά στο καθήκον, θα δοκιμάζουν τις κλειδαριές των σπιτιών όσων πήγαν να δουν το παιχνίδι. Θα λούζεται με τις φωτοβολίδες που πετάγονται στον αέρα για να γιορταστεί η νίκη, θα κρυολογεί στις τσιμεντένιες κερκίδες που μουσκεύουν τον χειμώνα, θα μαζεύει κομμάτια από σελοφάν που ξεκοκαλίζονται από την αγωνία, μήπως στο 90' η ψευδαίσθηση βγάλει φτερά και πετάξει.

Βράδυ Κυριακής, τέλος εβδομάδας και η παράξενη μουσική παίζει ακόμα. Ελιξίριο της αθανασίας της και μυστικός Θεός της είναι οι νότες που συνθέτουν χαμογελώντας στον ύπνο τους, στη σαβάνα, την πάμπα ή τη στέπα, μερικά ολομόναχα παιδάκια. Διαλέξτε για ονόματά τους όποια εσείς θέλετε: Γκαρίντσα, Χατζηπαναγής, Ντρογκμπά, Ρομπίνιο, Μέσι...