Ελευθεροτυπία - Από Μέρα σε Μέρα

ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ Θεσσαλονίκης δεν είναι διάσημο για τις τελετές του. Κι ούτε θα 'πρεπε. Αν και λίγη περισσότερη φαντασία στην εναρκτήρια τελετή μιας γιγαντιαίας διοργάνωσης που φιλοξενεί ταινίες νέων και ανήσυχων δημιουργών δεν θα έβλαπτε κανέναν.

ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΝΑΡΞΗ, το βράδυ της Παρασκευής, στο «Ολύμπιον» οι διοργανωτές προσπάθησαν, πάντως, να συνδέσουν τη χαρά της κινηματογραφικής γιορτής με το σινεφίλ χαρακτήρα του φεστιβάλ: ο Νίκος Τουλιάτος με την ομάδα κρουστών «Ηχόδραση» μετέφεραν στην αίθουσα τον παλμό της έναρξης, καθώς στα τεράστια λευκά μπαλόνια που κρέμονταν από την οροφή προβάλλονταν αποσπάσματα από ταινίες της ευρωπαϊκής avant garde.

ΜΙΚΡΟΣ ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ στην πρόσφατη απώλεια του Ινγκμαρ Μπέργκμαν ήταν το συγκινητικό απόσπασμα μιας τρυφερής εξομολόγησης του σκηνοθέτη που ακούστηκε: η υποβλητική φωνή τού αφηγητή μετέφερε τις εντυπώσεις του από την παρθενική του συνάντηση με τις μαγικές εικόνες του κινηματογράφου. Την ίδια στιγμή προβάλλονταν στην οθόνη αλλά και στα λευκά μπαλόνια οι ασπρόμαυρες εκείνες εικόνες που αφύπνισαν την κινηματογραφική του συνείδηση.

ΜΝΗΜΕΣ του θρυλικού «Εξώστη» ξύπνησε η βροχή προκηρύξεων που άρχισε να πέφτει ξαφνικά από τον εξώστη του «Ολύμπιον», τη στιγμή που η Δέσποινα Μουζάκη βρισκόταν στο βήμα. Ηταν ο τρόπος που διάλεξαν οι απολυμένοι συμβασιούχοι του Φεστιβάλ να διαμαρτυρηθούν. «Θα μας βρείτε μπροστά σας», τόνιζαν με κεφαλαία γράμματα στη διαμαρτυρία τους και συνέχιζαν να εκφράζουν την οργή τους με ψυχαναλυτικού τύπου παρατηρήσεις: «Ελπίζουμε να βρει αλλού ικανοποίηση η άπληστη φιλοδοξία της κας Μουζάκη» και να «βγει στη σύνταξη μια ώρα αρχύτερα η κα Αργυρού» (διευθύντρια κινηματογραφίας του ΥΠΠΟ), η οποία μπερδεύει «τη διοίκηση ενός πολιτιστικού φορέα με την εκδικητικότητα».

Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ του «Βάσερμιλ», ο Ισραηλινός Μουσόν Σαλμονά (διεθνές διαγωνιστικό), που διηγείται μια ουμανιστική και αντιρατσιστική ιστορία, είναι κατά κάποιον τρόπο Θεσσαλονικιός, αφού η οικογένειά του -οι γονείς του ήρθαν μαζί του στο Φεστιβάλ- προέρχεται από την άλλοτε ακμάζουσα εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης.

ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΤΑΡ του Σαββατοκύριακου ήταν ο Τουρκογερμανός σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν. Η λέξη κοσμοσυρροή δεν περιγράφει ακριβώς την κατάσταση στην αίθουσα «Σταύρος Τορνές», που πρόβαλε το Σάββατο την ταινία του «Ακρη τ' ουρανού» («Ματιές στα Βαλκάνια»). Δεν βγήκαν όμως με τον ίδιο ενθουσιασμό όλοι από την αίθουσα. Ο Ακίν σε αυτό το εκρηκτικό, διαπολιτισμικό road movie πλησιάζει την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα στη σύγχρονη Τουρκία. Απογοητευμένος, πάντως, για τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα του, μας έλεγε προχθές ότι εγκαταλείπει οριστικά την ιδέα που είχε να ζήσει στην Τουρκία.

ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΝΑΖΗΤΑ η κριτική επιτροπή του διεθνούς διαγωνιστικού προγράμματος, με πρόεδρο τον Τσέχο σκηνοθέτη Γίρι Μένζελ; Οπως τόνισαν χθες: «Οχι "θυμωμένες" ταινίες, ανθρώπινα συναισθήματα και καθόλου εμπορικές προθέσεις». Για να δούμε!

ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ταινίες του διημέρου ήταν η ελληνο-καναδική «The fugitive pieces / Τα φαντάσματα του παρελθόντος» (Ειδικές Προβολές) του Τζέρεμι Ποντέσουα. Ο συμπαραγωγός της, Πάνος Παπαχατζής, επισήμανε την απουσία οικονομικής στήριξης της ταινίας από το ελληνικό κράτος, εκφράζοντας την ελπίδα ότι στο μέλλον θα αντιμετωπίσει με περισσότερη θέρμη ανάλογες προσπάθειες.