Ελευθεροτυπία - Το Λίβερπουλ γιορτάζει

Τα «Σκαθάρια» κατά τη διάρκεια γεύματος στο ξενοδοχείο «Σόλσμπερι» στο διάλειμμα των γυρισμάτων του «Help», φωτογραφημένοι από τον Μάικλ Πέτο.

Πολύ πριν οι Μπιτλς γίνουν η βαριά βιομηχανία του Λίβερπουλ, εκατοντάδες πιτσιρικάδες με το συγκρότημά τους τραγουδούσαν σε γκαράζ και αλάνες. Ομως, όσο ταλαντούχοι και αν ήταν, η βρετανική μουσική σκηνή, που ελεγχόταν από το Λονδίνο, τους έκλεινε επιδεικτικά την πόρτα. Η οργή τους φούσκωνε σαν τον ποταμό που διασχίζει την πόλη και, υιοθετώντας το όνομά του, Μέρσεϊ, πυροδότησε ένα μουσικό κίνημα που ανέθρεψε συγκροτήματα από τους Μπιτλς ώς τους Εκο Εντ Δε Μπάνιμεν. Φέτος το Λίβερπουλ θα βρίσκεται στο ρυθμό της μουσικής, καθώς παίρνει από το Σίμπιου της Ρουμανίας τη σκυτάλη της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης.

Αλλωστε, κατέχει το ρεκόρ Γκίνες ως η παγκόσμια πρωτεύουσα της ποπ: έχει «δώσει» τις περισσότερες Νο 1 επιτυχίες από οποιαδήποτε άλλη πόλη στον κόσμο. Τα 56 χρόνια επιτυχιών γιορτάζει με το «Number one project», όπου μουσικοί θρύλοι του χτες και του σήμερα σε μία και μοναδική συναυλία στις 19 Ιανουαρίου στο «Εκο Αρένα» θα τραγουδήσουν το τραγούδι που τους έφερε στην κορυφή. Τις 21 από τις 56 επιτυχίες των Μπιτλς θα ερμηνεύσουν νέοι καλλιτέχνες ενώ οι Ατόμικ Κίτεν, Ελβις Κοστέλο κ.ά. ηχογραφούν τη δική τους. Η μουσική ιστορία του Λίβερπουλ θα αναβιώσει και μέσα από το ομώνυμο μιούζικαλ το ερχόμενο Σάββατο στο ίδιο στάδιο με τη συμμετοχή των Ρίνγκο Σταρ, Ντέιβ Στιούαρτ των Γιουρίθμικς, Βασίλι Πετρένκο με τη Φιλαρμονική του Λίβερπουλ και Κρίστιανς. Μια παράσταση που θα σημάνει την έναρξη των εκδηλώσεων της Πολιτιστικής.

Την 1η Ιουνίου, το ιστορικό στάδιο «Ανφιλντ» θα δονείται. Οχι από τον συγκινητικό ύμνο της ομάδας «You will never walk alone», τραγούδι που αρχικά ακούστηκε στο μιούζικαλ «Καρουζέλ», ύστερα ερμηνεύτηκε από τον Σινάτρα και τον Πρίσλεϊ έως την Ντόρις Ντέι, τον Τομ Τζόουνς και τον Ρέι Τσαρλς και το 1963 υιοθετήθηκε από τη Λίβερπουλ και ηχογραφήθηκε από τους Τζέρι Εντ Δε Πίσμεϊκερς, αλλά από μια μεγάλη συναυλία που θα δώσει ο Πολ Μακ Κάρτνεϊ με προσκεκλημένους μερικούς από τους μεγαλύτερους αστέρες της παγκόσμιας σκηνής. Θα την παρακολουθήσουν 35.000 θεατές και πολλά εκατομμύρια άλλοι μέσα από ζωντανή σύνδεση από την τηλεόραση και το διαδίκτυο.

Επιπλέον, η πόλη με τις περισσότερες γκαλερί και εθνικά μουσεία στη Βρετανία (μετά το Λονδίνο) και το παράρτημα της Τέιτ εκεί θα παρουσιάσουν τον Μάιο τη μεγαλύτερη έκθεση με έργα του Κλιμτ που έχει δει ποτέ η χώρα, ενώ για ένα μήνα η Μπιενάλε (20 Σεπτεμβρίου με 20 Νοεμβρίου) θα περιλαμβάνει περισσότερες συμμετοχές από κάθε άλλη φορά. Εκεί θα βρίσκονται και τα έργα του φετινού νικητή του βραβείου Τέρνερ, Μαρκ Γουόλιντζερ (που λόγω της πολιτιστικής φέτος παρουσιάστηκε στην Τέιτ του Λίβερπουλ αντί του Λονδίνου) καθώς και των Ζ. Μπίμτζι, Ν. Κόλεϊ και Μ. Νέλσον.

Οι Μπιτλς σε άγνωστες φωτογραφίες

Παράλληλα, το εθνικό μουσείο του Λίβερπουλ παρουσιάζει δύο μεγάλες εκθέσεις. «The beat goes on» (12 Ιουλίου-1 Νοεμβρίου 2009): ένα ταξίδι στα 40 χρόνια της μουσικής του Λίβερπουλ, και «Art in the age of steam» (18 Απριλίου-10 Αυγούστου) που εξερευνά τον τρόπο με τον οποίο καλλιτέχνες όπως οι Μονέ, Πισαρό και Χόπερ αιχμαλώτισαν την έλευση της ατμοκίνησης. Η ζωή και το έργο του Λε Κορμπιζιέ παρουσιάζονται σε μια έκθεση από τις 2 Οκτωβρίου έως 18 Ιανουαρίου 2009, ενώ πολύ κόσμο αναμένεται να συγκεντρώσει και η έκθεση «Now, these days are gone» στο Conservation Centre (18 Αυγούστου έως 2 Μαρτίου) όπου θα παρουσιαστούν περισσότερες από 40 φωτογραφίες των Μπιτλς τραβηγμένες το 1965 στα γυρίσματα του «Help». Είναι μόνο ελάχιστες από τις 130.000 (τυπωμένες και αρνητικά) που ήρθαν στο φως με το θάνατο του φωτογράφου Μάικλ Πέτο, τα Χριστούγεννα του 1970 και δωρήθηκαν από την οικογένειά του στο Πανεπιστήμιο του Νταντί.

Ο Μακ Κάρτνεϊ αξύριστος με το τσιγάρο στο στόμα και τα χέρια του να χαϊδεύουν τα πλήκτρα του πιάνου, ο Ρίγκο Σταρ με τη γυναίκα του Μορίν έγκυο στο πρώτο τους παιδί, οι τέσσερίς τους πίνοντας τσάι και τρώγοντας μπισκότα στο ξενοδοχείο «Σόλσμπερι». Κανείς δεν ξέρει γιατί ο φωτογράφος του «Ομπσέβερ» δεν έδωσε ποτέ τις φωτογραφίες αυτές στην εφημερίδα του, όπως και κανείς από τους επιζώντες συναδέλφους του δεν θυμάται να του έχει ανατεθεί η φωτογράφησή τους. Αν και το Πανεπιστήμιο πάντα γνώριζε ότι η συλλογή του περιείχε φωτογραφίες των Μπιτλς (μόνο τρεις έχουν δει το φως της δημοσιότητας), μόνο όταν άρχισε η ψηφιοποίηση των αρχείων το 2004 έγινε αντιληπτό ότι ο Πέτο είχε πρωτοφανή πρόσβαση στο πιο διάσημο συγκρότημα όλων των εποχών.