Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Οσα παίρνει ο Βαρδάρης

«Η κουλτούρα της παρακμής»

Κείμενο-φωτογραφίες: ΘΩΜΑΣ ΣΙΩΜΟΣ www.vardaris.gr

Το τάνγκο ανθίζει στα λιμάνια, σε τόπους των αποχαιρετισμών, σε πολιτείες στοιχειωμένες από δάκρυα, από προδομένες υποσχέσεις και προσδοκίες που δεν έγιναν ζωή. Το τάνγκο είναι πόνος που μεταμορφώθηκε σε μουσική, χορό, γιορτή και μπήκε στα καθωσπρέπει σαλόνια του Μεσοπολέμου για να επιστρέψει στις μέρες μας αλλάζοντας μορφές. Ηλεκτρονικό, νουέβο, κλασικό, ώριμο πια, παιχνιδίζει με τους ανθρώπους, τις διαθέσεις, τις εποχές και το χρόνο.

Ταξίδεψα πριν από λίγες εβδομάδες στις μελαγχολικές και γλυκά παρηκμασμένες σάλες του πολυκαταστήματος «Harrold' s» στην Avenida Cordoba του Μπουένος Αϊρες, που είχαν παραμείνει κλειστές από την εποχή του πολέμου των Φόκλαντς και άνοιξαν για να φιλοξενήσουν το Παγκόσμιο Φεστιβάλ Τάνγκο και το Μουντιάλ χορού (www.festivaldetango.gov.ar). Είχα βαλθεί να επαληθεύσω τη φράση-διαπίστωση που έχει εντυπωθεί στο μικρό μου κεφάλι: «Το tango σε διαλέγει, δεν το διαλέγεις». Ετσι δήλωνε με λυτρωτική χαρά η Ελληνοαμερικανίδα συγγραφέας Μαρίνα Πάλμερ στο βιβλίο της «Kiss and Tango» και χάριζε στη σφαίρα του μοιραίου την περιπέτεια που λέγεται τάνγκο. Επέστρεψα στις «μιλόνγκες» της Θεσσαλονίκης, στις σεμνές και ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις του 2ου Φεστιβάλ Τάνγκο της Θεσσαλονίκης (www.barriocultural.gr). Ξαναείδα στο «Ολύμπιον» ταινίες αφιερωμένες στην «κουλτούρα της παρακμής» που έντυσε με επιτυχία το τάνγκο. Καρφίτσωσα το βλέμμα μου σε μερικές από τις φωτογραφίες που κρέμονται στην Αίθουσα Τέχνης του Κέντρου Αρχιτεκτονικής Δήμου Θεσσαλονίκης (η έκθεση συνεχίζεται ως τις 19 Οκτωβρίου).

Ακουσα την ίδια λυτρωτική μελωδία που τα δύο λιμάνια (Μπουένος Αϊρες-Θεσσαλονίκη) σιγοσφύριζαν και βίωσα την ανάμνηση της πρώτης τάνγκο εμπειρίας μου, θυμήθηκα τη λαχτάρα και την ανυπομονησία μου να τη μοιραστώ: Το τάνγκο μοιάζει με τελετή. Κάθε ένα από τα πειθαρχημένα βήματά του αποκαλύπτει πλήθος από τις αποχρώσεις των αισθήσεων που «νομίζουν» ότι είναι οι μόνες που σε δένουν με την πραγματικότητα (αλλά δεν έχουν δίκιο). Χορεύεται μέσα από τη ρευστότητα της μελωδίας και την υποστήριξη του ρυθμού. Αρπάζεται από τη μελωδία για να εκτονώσει την ένταση της αγκαλιάς, να υμνήσει την πηγαία ισχύ του χορού και του διαλόγου σώματος και μουσικής. Σε αφήνει κάθε φορά να αναρωτιέσαι για το πώς θα καταλήξει ένας χορός, μια μη λεκτική συνομιλία που με παρρησία ανοίγουν τα κορμιά δύο τανγκιέρο. Ολόκληρη η ύπαρξη της τανγκιέρας συνοψίζεται στον άξονα του κορμιού που έλκεται σα μαγνήτης με τον άξονα του καβαλιέρου και γίνονται ένα· αυτή η έλξη δίνει σιγουριά και σταθερότητα στην κίνηση, που παραδίδεται στους νόμους της φύσης. Η πειθαρχία, το άγγιγμα, η καθοδήγηση, τα βήματα, η αγκαλιά, τα κλειστά μάτια που φυλακίζουν παθιασμένες εικόνες, τα μισάνοιχτα χείλη που μοιάζουν με χρησμό.

Το τάνγκο αγγίζει τον πυρακτωμένο πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης: ο ερωτισμός που μαγεύει μυαλό και σώμα, το εγώ που υπακούει με οδύνη στο εμείς, το αίσθημα της πληρότητας, μια συνομιλία που κάνει τις λέξεις να μοιάζουν περιττές ή ακόμη και άχρηστες. Σε καλεί να εμπιστευτείς την ουσία του ανθρώπου που κλείνεις στη θερμή αγκαλιά σου και να αφεθείς. Μια ζωογόνος αγκαλιά που παρακαλά τις αισθήσεις να ξεγλιστρήσουν με χάρη από το αυτονόητο, να δραπετεύσουν από το αναμενόμενο και το εμφανές. Να μη φοβηθείς τον πόνο, να αδιαφορήσεις για το ενδεχόμενο οι προσδοκίες σου να προδοθούν για ακόμη μια φορά. Είναι απελευθερωτικό, καταραμένο και γι' αυτό ενδιαφέρον όπως κάθε περιπέτεια που αλλάζει τη ζωή σου... *