Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

48ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Valse Sentimentale στην πλατεία Εξαρχείων

Του απεσταλμένου μας ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ

Μια δροσερή στη ματιά της ελληνική ταινία, το «Valse Sentimentale» της Κωνσταντίνας Βούλγαρη, γύρω από τη δυσκολία επικοινωνίας ανάμεσα σε νέους ανθρώπους, και η ινδική «Frozen» («Παγωνιά») του Σιουάτζι Τσαντραμπουσάν, μια εντελώς διαφορετική από τις «Bollywood» παραγωγές του ινδικού κινηματογράφου, και οι δύο στο διαγωνιστικό τμήμα του 48ου Φεστιβάλ, έδωσαν μιαν άλλη πνοή στην όλη εκδήλωση.

Θάνος Σαμαράς και Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου στο «Valse Sentimentale» της Κωνσταντίνας Βούλγαρη

**Το θέμα της μοναξιάς, της έλλειψης αγάπης και η (συχνά απελπιστική) αναζήτηση ανθρώπινης επαφής είναι στο επίκεντρο της ταινίας της 28χρονης Κωνσταντίνας Βούλγαρη, αδερφής του Αλέξανδρου Βούλγαρη (που πέρσι συμμετείχε με την ταινία «Ροζ»). Η κάμερά της παρακολουθεί ένα νέο άντρα και μια κοπέλα στο «συναισθηματικό βαλς» τους στα Εξάρχεια, στη διάρκεια του Αυγούστου. Δυο νέοι, κάπως εκκεντρικοί στη συμπεριφορά και το ντύσιμό τους (εκείνος περιφέρεται φορώντας κοντά παντελονάκια με τιράντες, εκείνη κουβαλάει πάντα ένα σακίδιο στον ώμο), χαρακτηριστικοί ίσως τμήματος της νεολαίας των Εξαρχείων, που, όπως αναγράφεται στο πρόγραμμα, «δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν κάνουν τίποτα για ν' αλλάξει η ζωή τους και δεν θέλουν ν' αλλάξει τίποτα». Κι όμως η συνάντησή τους θα τους ανατρέψει τη ζωή. Αργά ίσως, αδέξια συχνά, αλλά επίμονα και ουσιαστικά.

Στην ταινία δεν συμβαίνουν και πολλά. Οι δύο πρωταγωνιστές περιφέρονται, βασικά τη νύχτα, μιλάνε λίγο, κοντοστέκονται για ν' αντιμετωπίσουν τις φοβίες και τα άγχη τους (σ' ό,τι ιδιαίτερα αφορά μια επικείμενη αλλαγή), χωρίζουν για λίγο, επιστρέφουν, για ν' αντιμετωπίσουν ξανά τα άγχη και τις αγωνίες τους, για να μπορέσουν τελικά να σμίξουν. Η ταινία έχει σίγουρα κάτι το παρεΐστικο, όχι μόνο στο γύρισμα αλλά και στις καταστάσεις και στην ανάπτυξη των χαρακτήρων. Στην προσπάθειά της να είναι μοντέρνα στην αφήγηση, η Βούλγαρη επιστρατεύει όλα τα γνωστά στοιχεία του σύγχρονου (και όχι μόνο) ανεξάρτητου κινηματογράφου: στις λήψεις και στους φωτισμούς (η κάμερα του Δημήτρη Κασιμάτη πιάνει κάτι από τη νυχτερινή ζωή και την ατμόσφαιρα των Εξαρχείων), στην αυτοσχέδια καταγραφή κάποιων σκηνών και σίγουρα στον τρόπο ερμηνείας, στην παρακολούθηση των πρωταγωνιστών στους δρόμους και σε διάφορες περιοχές της πόλης, ακόμη και στις νατουραλιστικές πινελιές (υπάρχουν κι εδώ σκηνές με κατούρημα, εμετό και αφόδευση). Ο ρυθμός μπορεί να μην είναι πάντα ο καλύτερος και η χρήση της μουσικής άνιση (εξαιρετική πάντως σε ορισμένα σημεία), η σκηνοθέτρια όμως δείχνει να έχει σωστό, κάπου κάπου και πρωτότυπο, κινηματογραφικό μάτι και να καθοδηγεί σωστά τους ηθοποιούς της πετυχαίνοντας πολύ καλές ερμηνείες και από τους δυο (τη Λουκία Μιχαλοπούλου και τον Θάνο Σαμαρά). Η ταινία της είναι η πιο ενδιαφέρουσα μέχρι στιγμής από πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη, και, πρέπει να το ομολογήσω, πολύ καλύτερη από την υπερτιμημένη «Ροζ».

Η μαυρόασπρη «Παγωνιά» του Ινδού Σιουάτζι Τσαντραμπουσάν εκτυλίσσεται στα Ιμαλάια

**Στην «Παγωνιά», ο Σιουάτζι Τσαντραμπουσάν μάς μεταφέρει στις χιονισμένες βουνοκορφές των Ιμαλαΐων, για να παρακολουθήσουμε την έφηβη Λάσια, το μικρότερο αδερφό της και τον χήρο πατέρα τους στην καθημερινή ζωή τους και τις αλλαγές που φέρνει σ' αυτήν η παρουσία μιας στρατιωτικής μονάδας. Ο σκηνοθέτης αντιπαραθέτει την ηρεμία και τη γαλήνη του τοπίου με την εχθρική παρουσία του στρατού και τη σκληρή, βασανιστική ζωή της οικογένειας: ο πατέρας, παρά τα χρόνια του, εργάζεται σκληρά για να συντηρήσει τα δυο παιδιά του, η συνεχώς όμως αυξανόμενη δυσκολία στην πώληση του προϊόντος του -φτιάχνει, με χειροποίητο τρόπο, μαρμελάδα βερίκοκο- και τα μεγάλα χρέη του, τελικά, τον λυγίζουν.

Πολύ σωστά, ο Τσαντραμπουσάν -που είναι ταυτόχρονα φωτογράφος και ορειβάτης- γύρισε την ταινία στα μέρη όπου εκτυλίσσεται η ιστορία, επιλέγοντας για τη φωτογραφία της το μαυρόασπρο φιλμ για να τονίσει τη σκληρότητα της ζωής αλλά και της φύσης (με το χιόνι να κυριαρχεί). Καταφέρνει να φτιάξει μια δυνατή, όμορφη, μακριά από το παραδοσιακό ινδικό σινεμά, ταινία (από τις καλύτερες μέχρι στιγμής του διαγωνιστικού), με μια πέρα για πέρα ανθρώπινη ιστορία, με εικόνες εικαστικά έξοχες, δίνοντάς της ταυτόχρονα μια ποιητική, ελεγειακή πνοή, χωρίς απ'αυτήν να λείπει και το φαντεζίστικο στοιχείο.

«Κρυφή ηλιαχτίδα» του Λι Τσανγκ-Ντονγκ (υποψηφιότητα της Κορέας για το ξενόγλωσσο Οσκαρ)

**Η Κορέα ξεχώρισε στις «Μέρες Ανεξαρτησίας» με τις ταινίες του Λι Τσανγκ-Ντονγκ, ιδιαίτερα την «Κρυφή ηλιαχτίδα» (επίσημη υποψηφιότητα της χώρας για το ξενόγλωσσο Οσκαρ), που πρωτοείδαμε στο Φεστιβάλ των Κανών. Παρουσιάζει το πορτρέτο μιας νεαρής μητέρας, που αφού χάσει το γιο της- δολοφονείται από τον απαγωγέα του- στρέφεται στη θρησκεία για παρηγοριά για ν' ανακαλύψει τελικά πως ούτε κι εκεί υπάρχει σωτηρία. Ο Λι Τσανγκ-Ντονγκ αφηγείται με σιγουριά και σωστό ρυθμό την ιστορία του, κρατώντας μιαν απόσταση από τα δρώμενα, φτιάχνοντας μια δυνατή ταινία και αποσπώντας μιαν εξαιρετική ερμηνεία από την πρωταγωνίστριά του, Ντο-Γέον Τζέον.