Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Στα 73 του «έφυγε» ο Νίκος Κούρκουλος

Ως το τέλος στο «τιμόνι»

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

Ενα από τα τελευταία λαϊκά είδωλα και από τους τελευταίους μεγάλους κινηματογραφικούς μας σταρ, που κατόρθωσε ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου να κάνει αρκετές τομές, δίνοντας νέα πνοή σε έναν δύσκαμπτο θεσμό, ο ταλαντούχος πρωταγωνιστής και για χρόνια θιασάρχης με ένστικτο Νίκος Κούρκουλος άφησε την τελευταία του πνοή χθες το πρωί στο Ερρίκος Ντυνάν.

Είχε εισαχθεί την περασμένη Τετάρτη, και την Παρασκευή εσπευσμένα μπήκε στην εντατική απ' όπου εξήλθε την επομένη. Οι θεράποντες γιατροί θεωρούσαν το τέλος μη αναστρέψιμο. Ηταν 73 ετών. Από το παρεκκλήσι του κτήματος Λάτση στην Εκάλη, η σορός του θα μεταφερθεί σήμερα στο Νεκροταφείο Ζωγράφου, όπου θα τελεστεί η κηδεία του στις 12 το μεσημέρι. Ο ίδιος είχε επιλέξει να ταφεί στο πλευρό του πατέρα και του αδελφού του.

Επιθυμία της οικογενείας του είναι αντί στεφάνων τα χρήματα να κατατεθούν στο λογαριασμό του Εθνικού Θεάτρου στη Eurobank υπέρ της Σχολής Σκηνοθετών.

Το Εθνικό Θέατρο έχει βυθιστεί στο πένθος και αναβάλλει για ένα τριήμερο όλες τις παραστάσεις του. «Μέχρι την τελευταία στιγμή ο Νίκος Κούρκουλος πάλευε για την ανάδειξη του ελληνικού θεατρικού έργου, για την καταξίωση νέων ταλέντων πάνω και πίσω από τη σκηνή», υπογραμμίζει στη συλλυπητήρια δήλωσή του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας.

Παρ' ότι ταλαιπωρείτο από καρκίνο στον ρινοφάρυγγα ήδη από το 2001, ο Κούρκουλος επέμενε να εργάζεται παλικαρίσια και με πάθος στο «τιμόνι» τού Εθνικού Θεάτρου, που είχε γίνει δεύτερο σπίτι του την τελευταία δεκαετία, κάνοντας με σταθερά βήματα θεσμικές αλλαγές και θέτοντας ως προσωπικό του στοίχημα το άλυτο κτιριακό πρόβλημα. «Οταν ξεκινήσουν οι εργασίες, θα ανέβω σε μια σκαλωσιά να πανηγυρίζω!», είχε δηλώσει.

Παιδί με «άστρο»

Ανήσυχο παιδί με «άστρο», «πετάγματα» και μια γοητεία ανεξίτηλη μέσα στον χρόνο, ο Κούρκουλος οδηγήθηκε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου καθοδηγούμενος από τον «μέντορά» του Μάνο Κατράκη, ενώ παράλληλα ασχολείτο με την άλλη μεγάλη του αγάπη, το ποδόσφαιρο. Αποφοιτά από το Εθνικό το '58, χρονιά κατά την οποία ντεμπουτάρει στο πλευρό του φτασμένου θεατρικού ζευγαριού Λαμπέτη - Χορν. Εκτοτε συνεργάζεται με σύσσωμο το ελληνικό θέατρο, αποδεικνύοντας τις δυνατότητές του σε διαφορετικές θεατρικές περιοχές και με ρεπερτόριο που περιελάμβανε από μπουλβάρ και κωμωδίες έως αρχαία τραγωδία. Σχεδόν ταυτόχρονα με το θέατρο, το 1960, ξεκινά για τον νεαρό ηθοποιό και το κεφάλαιο «κινηματογράφος», που τον επιβάλλει ως έναν από τους εμπορικότερους σταρ.

Η ζωή τού επεφύλασσε μια διαρκώς ανοδική πορεία: ο λαμπερός, αρρενωπός ζεν πρεμιέ, που ερωτεύτηκαν αμέσως ο κινηματογραφικός φακός και το γυναικείο κοινό, ξεκινούσε στο θέατρο ως πρωταγωνιστής, για να γίνει εν συνεχεία πετυχημένος θιασάρχης με δικό του θέατρο (το «Κάππα») -όπου από το '74 στέγαζε για χρόνια το προσωπικό θεατρικό του όραμα- και τελικά να καταλήξει το '94 διευθυντής της 1ης Κρατικής Σκηνής.

Είναι ο πρώτος διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου που άνοιξε τις πόρτες του σε όλο σχεδόν το ελληνικό θέατρο, χωρίς στεγανά. Είναι επίσης ο πρώτος διευθυντής που μετακάλεσε ξένους σκηνοθέτες (Ουνκόφσκι, Μιλιβόγεβιτς, Λέσιτς), παραχώρησε την Επίδαυρο -ως πεδίο γόνιμων πειραματισμών- σε σκηνοθέτες της εγχώριας θεατρικής πρωτοπορίας (Μαυρίκιο, Βογιατζή, Μαστοράκη κ.ά.), ξαναζωντανεύοντας, συγχρόνως, και τον θίασο περιοδείας που ταξίδεψε, ύστερα από δεκαετίες, και πάλι στο εξωτερικό. «Ημασταν άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, λέγανε έξω "ποιοι είστε;", και τώρα λαμβάνουμε διαρκώς προσκλήσεις απ' το εξωτερικό», διαπίστωνε με καμάρι.

Ιδρυσε στο Εθνικό την Πειραματική Σκηνή και τον Αδειο Χώρο, απ' όπου αναδεικνύονται οι νέες ταλαντούχες θεατρικές δυνάμεις. Ιδρυσε επίσης το -βραχύβιο, λόγω οικονομικής στενότητας- Εργαστήρι Σκηνοθετών. Η θητεία του στο Εθνικό είχε ανανεωθεί το 2005 για άλλα τρία χρόνια. Το νέο ξεκίνημα συνδυαζόταν με δύο νέα πρόσωπα: τον νέο αναπληρωτή καλλιτεχνικό διευθυντή, Σ. Χατζάκη, και τον διευθυντή της Νέας Σκηνής, τον Δ. Λιγνάδη. Νέο αίμα μπήκε σαρωτικά στο Εθνικό επί Κούρκουλου. «Το Εθνικό Θέατρο θα αγκαλιάσει κάθε επιτυχημένο βήμα που κάνει κάθε νέος άνθρωπος. Είναι απλά τα πράγματα», τόνιζε. Στη δεκαετή θητεία του στο Εθνικό Θέατρο τριπλασιάστηκαν οι θεατές και εξαπλασιάστηκαν οι εισπράξεις.

Τελευταία αυλαία

Ο Ν. Κούρκουλος τελευταία φορά ανέβηκε στη σκηνή το '91 σε αρχαία τραγωδία ως Φιλοκτήτης. «Εσβησε» με τον καημό τής σκηνής. Μεταξύ των ανεκπλήρωτων θεατρικών επιθυμιών του, ο «Φάουστ» και ο «Ριχάρδος Γ'».

Απέκτησε τέσσερα παιδιά: τον -επίσης ηθοποιό- Αλκη Κούρκουλο και τη Μελίτα από την πρώτη σύζυγό του, Μελίτα, και τους πολύ μικρότερους Εριέττα και Φίλιππο από την πολυαγαπημένη σύντροφό του απ' το '91 Μαριάννα Λάτση, με την οποία είχαν συνάψει μυστικό γάμο στη Γενεύη. Ο Νίκος Κούρκουλος χάθηκε με τον πόθο και την όρεξη να συνεχίσει μέχρι τέλους το έργο που ξεκίνησε στο Εθνικό και με τον καημό της επανόδου του στο θεατρικό σανίδι.

ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ (1934 - 2007): Η ζωή του, οι ρόλοι του στο θέατρο και τον κινηματογράφο

Κέρδισε επάξια τον τίτλο του σταρ και τον κράτησε

Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΜΠΑΡΚΑ

Ο Νίκος Κούρκουλος υπήρξε ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους στη χώρα μας που κέρδισε επάξια τον τίτλο του σταρ και τον διατήρησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Δεν ήταν μόνο η λαμπερή εξωτερική του εμφάνιση και το αναμφισβήτητο ταλέντο του. Ηταν πολύ περισσότερο η ίδια η προσωπικότητά του, η στάση ζωής του, η λεβεντιά του, το πάθος και η αφοσίωσή του για το θέατρο που προκαλούσε τα βλέμματά μας και αποσπούσε αβίαστα την εκτίμηση, την αναγνώριση, τον σεβασμό μας.

Σε μία από τις μεγαλύτερες θεατρικές του επιτυχίες με τη Μελίνα Μερκούρη: στην «Οπερα της Πεντάρας», σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασσέν

Αν και ευτύχησε να ζήσει μια χορτασμένη ζωή, άνθρωπος που ασκούσε εξουσία, φρόντιζε πάντα να διατηρεί χαμηλό προφίλ. Τι κι αν κατάφερε να ζήσει τη ζωή που υποδύθηκε στις ασπρόμαυρες ταινίες του Φίνου; Παρέμεινε ένας απλός, ντόμπρος άνθρωπος, που ήξερε να αγωνίζεται και να διεκδικεί, χωρίς να θέλγεται από τίποτε άλλο παρά από τον έρωτα και το θέατρο. Την ίδια τη ζωή.

Ποιος θυμάται πώς ήταν το Εθνικό Θέατρο πριν το αναλάβει ο Νίκος Κούρκουλος; Μέσα σε 12 χρόνια, από το 1995, κατάφερε να φέρει και πάλι στην Αγ. Κωνσταντίνου τη χαμένη αίγλη της πρώτης κρατικής σκηνής. Στις εφτά συνολικά σκηνές του Εθνικού Θεάτρου σήμερα, ο Νίκος Κούρκουλος ανέδειξε και στήριξε νέα ταλέντα (Στάθης Λιβαθινός, Δημήτρης Λιγνάδης), έπεισε σκηνοθέτες όπως οι Λευτέρης Βογιατζής, Δημήτρης Μαυρίκιος, Γιάννης Κόκκος, Βασίλης Παπαβασιλείου, Σταμάτης Φασουλής, αλλά και συγγραφείς όπως το δίδυμο των Ρέππα-Παπαθανασίου (το «Βίρα τις άγκυρες» ήταν το πρώτο μιούζικαλ του Εθνικού) να συνεργαστούν μαζί του. Χάρη στον δικό του «πατριωτισμό» το Εθνικό Θέατρο βρίσκεται τα τελευταία χρόνια στην πρώτη γραμμή.

«Κατάχρηση Εξουσίας» με την Μπέτυ Λιβανού: δύο από τις ταινίες που τον καθιέρωσαν ως λαϊκό είδωλο

Ξεκίνημα με Κατράκη

Το θέατρο στη ζωή του Νίκου Κούρκουλου μπήκε τυχαία. Γεννημένος στην Αθήνα το 1934 ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα αγόρια μιας φτωχής οικογένειας. Ο πατέρας του, Αλκις Κούρκουλος, ήταν κουρέας. Μεγάλωσε στου Ζωγράφου, έβγαλε νυχτερινό Γυμνάσιο και παράλληλα δούλευε. Στου Ελευθερουδάκη το χρυσοχοείο, στη Βιοχρώμ, στου Βελισσαρόπουλου το υφαντουργείο. Τυχαία, έπεσαν στα χέρια του κάποια θεατρικά βιβλία. Ετσι ξεκίνησε η αναζήτηση. Οπως έχει δηλώσει ο ίδιος, από τη στιγμή που ήρθε σε επαφή με το θέατρο τίποτε δεν μπορούσε να τον σταματήσει...

Μάζεψε όσο κουράγιο είχε και πήγε στο θέατρο που έπαιζε ο Μάνος Κατράκης, έναν ηθοποιό που θαύμαζε πολύ. «Κύριε Κατράκη, με λένε Νίκο Κούρκουλο και θέλω να ασχοληθώ με το θέατρο», του είπε. «Και γιατί ήρθες σε μένα;», τον ρώτησε ο Κατράκης. «Δεν ξέρω πού να πάω...», αποκρίθηκε ο νεαρός Κούρκουλος. Από τότε και για μερικές μέρες, μόλις τελείωνε την παράσταση ο Κατράκης, ανέβαζε τον Κούρκουλο στη σκηνή και του έκανε μάθημα. Υστερα από λίγο καιρό έδωσε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πέρασε. Αποφοίτησε το 1958.

Παραλαμβάνοντας το ειδικό βραβείο του 17ου Ευρωπαϊκού Πανοράματος της «Ε», το 2004

Την ίδια χρονιά έκανε το θεατρικό του ντεμπούτο με το θίασο των Λαμπέτη-Χορν στο έργο «Η κυρία με τις καμέλιες» του Αλ. Δουμά. Εκεί τον είδε η Ελσα Βεργή και τον φώναξε στο δικό της θίασο για την «Εντα Γκάμπλερ». Είχε έναν πολύ μικρό ρόλο και έλεγε μόνο την ατάκα «Το γράμμα σας, κύριε...». Ενα Σάββατο όμως ο πρωταγωνιστής (Ζησιμάτος) αρρώστησε και μετά την πρώτη πράξη μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Ο Νίκος Κούρκουλος, παρά τον μικρό του ρόλο, είχε μάθει όλο το έργο απ' έξω και ήταν ο μόνος που μπορούσε να τον αντικαταστήσει. Τα πήγε περίφημα. Ο Τερζάκης έγραψε την επομένη μια εγκωμιαστική κριτική στην εφημερίδα. Την παράσταση πήγε να δει ο Γιάννης Δαλιανίδης. Τον επέλεξε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Ο κατήφορος». Αμέσως έγινε διάσημος.

Συνεχίζει παράλληλα στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Συνεργάζεται ξανά με το θίασο Λαμπέτη στις παραστάσεις «Μικρή μας πόλη», «Κληρονόμος», «Σαμπρίνα». Με το θίασο της Τζένης Καρέζη στο «Ενα κουτό κορίτσι», αλλά και στη «Γειτονιά των αγγέλων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, στο «Δεσποινίς διευθυντής». Βρίσκεται στη σκηνή με το είδωλό του, τον Μάνο Κατράκη, το 1964 για τον «Ιούλιο Καίσαρα». Την επόμενη σεζόν βρίσκεται στο θέατρο «Προσκήνιο» του Αλέξη Σολομού και συμμετέχει στα έργα «Να ντύσουμε τους γυμνούς» του Πιραντέλο και «Λούλου» του Βέντεκιντ.

Μία ακόμη δυνατή ερμηνεία. Ως Μακ Μέρφι στη «Φωλιά τού Κούκου»

Στο Μπρόντγουεϊ

Το 1966 είναι μια χρονιά-σταθμός στην καριέρα του Νίκου Κούρκουλου. Μαζί με τη Μελίνα Μερκούρη και τη Δέσπω Διαμαντίδου βρίσκονται στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης και πρωταγωνιστούν στο «Ιλια Ντάρλινγκ» (διασκευή της ταινίας «Ποτέ την Κυριακή») σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασσέν. Για δύο χρόνια αποθεώνονται. Ο ίδιος και η Δέσπω Διαμαντίδου είναι υποψήφιοι για Τόνι ερμηνείας. Επιστρέφει στην Ελλάδα και συνεργάζεται ξανά με το «Προσκήνιο» («Η δίκη») ώσπου το 1972 συγκροτεί τον δικό του θίασο. Δύο χρόνια αργότερα δημιουργεί το θέατρό του, το «Κάππα», κάνοντας μια στροφή στο ποιοτικό ρεπερτόριο: «Τάγκο», «Ταμπούρλα μες στη νύχτα» και «Η όπερα της πεντάρας» του Μπρεχτ με συμπρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασσέν. «Ο γλάρος» του Τσέχοφ, «Επιστροφή» του Χάρολντ Πίντερ, «Πρόσκληση στον πύργο» του Ανούιγ, «Ψηλά από τη γέφυρα» του Μίλερ, «Στη φωλιά του κούκου» του Βάσερμαν, «Μονό ζευγάρι», «Ανταπόκριση». Τον σκηνοθέτησαν, μεταξύ άλλων, οι Σπ. Ευαγγελάτος, Μ. Βολανάκης.

«Κοινωνία, ώρα μηδέν» με τη Μαίρη Χρονοπούλου,

Πρωταγωνίστησε, ανάμεσα σε άλλα, στη «Μήδεια» (1959), τον «Ορέστη» (1971) του Ευριπίδη, τον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή με το Εθνικό Θέατρο στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου το 1982. Στην Επίδαυρο και πάλι με το Εθνικό έπαιξε τον τελευταίο του ρόλο στο θέατρο το 1991. Ηταν ο «Φιλοκτήτης» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη. Το μεγάλο του όνειρο ήταν να υποδυθεί τον «Ριχάρδο τον Γ'» του Σέξπιρ στο Εθνικό Θέατρο. Δεν πρόλαβε, αν και θα μπορούσε να μας χαρίσει έστω μία ακόμη κορυφαία ερμηνεία...

Στον κινηματογράφο

Ο Νίκος Κούρκουλος ανέπτυξε μια πολυετή κινηματογραφική δραστηριότητα ως πρωταγωνιστής. Ντεμπουτάρισε το 1957 με την ταινία «Μπαρμπα-Γιάννης ο κανατάς» σε δεύτερο ρόλο. Ο πρώτος πρωταγωνιστικός του ρόλος ήταν στον «Κατήφορο» του Γιάννη Δαλιανίδη, χάρη στην οποία καθιερώθηκε σε ρόλους «σκληρού», παίζοντας σε περιπέτειες, αστυνομικές ιστορίες και κοινωνικά δράματα. Προς το τέλος της δεκαετίας του '60 ήταν ένας από τους εμπορικότερους σταρ του ελληνικού κινηματογράφου. Συνολικά έχει παίξει σε 33 ελληνικές και ξένες ταινίες: «Καλημέρα Αθήνα» (σκην. Γρ. Γρηγορίου), «Το ταξίδι» (σκην. Ντ. Δημόπουλος), «Λόλα» (σκην. Ντ. Δημόπουλος), «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» (σκην. Βασ. Γεωργιάδης), «Κατηγορώ τους ανθρώπους» (σκην. Ντ. Δημόπουλος), «Κοινωνία ώρα μηδέν» (σκην. Ντ. Δημόπουλος), «Οργή» (σκην. Βασ. Γεωργιάδης), «Η δίκη των δικαστών» (σκην. Π. Γλυκοφρύδης), «Επιτάφιος για εχθρούς και φίλους» κ.ά.

Με τα παιδιά του: τον Φίλιππο και την Εριέττα, που απέκτησαν με τη Μαριάννα Λάτση,

Τιμήθηκε με το βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης για τους ρόλους του στις ταινίες «Αδίστακτοι» (1965) του Ντίνου Κατσουρίδη και «Αστραπόγιαννος» (1970) του Νίκου Τζίμα. Στην Αμερική δοκίμασε την τύχη του στον κινηματογράφο σε ταινίες που δεν έφτασαν στην Ελλάδα, «Κατάσκοποι στον Σαρωνικό», «Η κυρία του λιμανιού», «Καζαμπλάνκα», «Επιχείρηση Σκάιμπολτ».

Στην τηλεόραση έπαιξε στο σίριαλ «Το 13ο κιβώτιο».

Στο Εθνικό Θέατρο

τη Μελίτα και τον Αλκη, από τον πρώτο του γάμο

Οταν το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε για πρώτη φορά την εξουσία, η Μελίνα Μερκούρη πρότεινε στον Νίκο Κούρκουλο να αναλάβει το Εθνικό Θέατρο, αλλά εκείνος δεν δέχτηκε. Τη δεύτερη φορά που του το πρότεινε, το 1993, δέχτηκε τη θέση του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου, με τον απαράβατο όρο να αλλάξει το θεσμικό πλαίσιο της πρώτης σκηνής. Ενα χρόνο αργότερα το Εθνικό Θέατρο μετατράπηκε σε Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου και ο Νίκος Κούρκουλος ανέλαβε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή. Στην αρχή δέχτηκε κριτική, αλλά σύντομα κατάφερε να «αναστήσει» το ίδρυμα και να κερδίσει το σεβασμό όλων των ανθρώπων του θεάτρου.

Εκτός από τις υπάρχουσες σκηνές (Κεντρική-Νέα-«Κοτοπούλη»), δικό του δημιούργημα είναι η «Πειραματική Σκηνή» (που διευθύνει ο Στάθης Λιβαθινός), ο «Αδειος χώρος» και το «Εργαστήρι των Ηθοποιών». Επίσης έθεσε σε μόνιμη λειτουργία την παιδική σκηνή («Παιδικό Στέκι»), ενώ επί των ημερών του αναβίωσε ξανά, έπειτα από δεκαετίες, ο θίασος περιοδείας του Εθνικού Θεάτρου με συμμετοχές σε διεθνή φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Η ώθηση που ο Νίκος Κούρκουλος έδωσε στο Εθνικό Θέατρο έφερε και πάλι τον κόσμο στις παραστάσεις του. Αφιερώθηκε με πάθος στο έργο του ως καλλιτεχνικού διευθυντή, εμπιστευόμενος χωρίς κόμπλεξ την εξουσία σε νέους ταλαντούχους ανθρώπους, γι' αυτό άλλωστε ο ίδιος απείχε από τη σκηνή που τόσο λάτρευε. Το 2005 ανανεώθηκε η θητεία του για τέταρτη κατά σειρά τριετία.

Δεν πρόλαβε να δει την ανακαίνιση του κτιρίου του Εθνικού Θεάτρου στην οδό Αγ. Κωνσταντίνου για την οποία τόσο πάλεψε. Θα είναι απών και το καλοκαίρι από την Επίδαυρο όταν το Εθνικό Θέατρο θα παρουσιάσει την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Πέτερ Στάιν...

«Εκανε θέατρο για την ψυχή του»

Το «άστρο» του έλαμψε και στο Μπρόντγουεϊ με το «Ιλια Ντάρλινγκ»

* Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας: «Στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου ο Ν. Κούρκουλος ήταν πρωταγωνιστής, είτε έπαιζε ο ίδιος είτε όχι. Ως διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου απέδειξε ότι τον ενδιέφερε λιγότερο η προβολή του δικού του, μοναδικού, ταλέντου και περισσότερο η προσφορά στην τέχνη που λάτρεψε και αφιέρωσε τη ζωή του, κάνοντας θέατρο για την ψυχή του».

* Ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής: «Κατάφερε να αναδειχθεί στη συνείδηση των Ελλήνων όχι μόνο ως ένας από τους κορυφαίους της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, αλλά και ως ένας από τους συνεπείς διαμορφωτές της πορείας του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου».

**Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου: «Τόσο στην προσωπική του ζωή όσο και στην καλλιτεχνική του πορεία, υπηρέτησε αξίες που τίμησαν το θέατρο και ανέδειξαν ένα χαρισματικό και δυνατό άνθρωπο. Αυτή του η στάση τον χαρακτήρισε μέχρι το τέλος».

* Ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλέκος Αλαβάνος: «Τον Νίκο Κούρκουλο θα τον θυμόμαστε όχι μόνο ως έναν πηγαίο λαϊκό ήρωα του σινεμά ή ως ένα μεγάλο πρωταγωνιστή του σύγχρονου θεάτρου, αλλά και ως έναν άνθρωπο που προσπάθησε να αναμορφώσει το θεατρικό πεδίο της χώρας μας με τη γόνιμη παρουσία του στη διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου».

**Ο υπουργός Πολιτισμού Γιώργος Βουλγαράκης: «Το έργο του υπήρξε εξαιρετικά σημαντικό. Με την προσωπική συμβολή του το Εθνικό Θέατρο ανέδειξε ένα σύγχρονο πρόσωπο και αποτέλεσε πόλο έλξης όλων των δημιουργικών δυνάμεων του θεατρικού χώρου».

Δηλώσεις έκαναν επίσης ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Ευάγγελος Μεϊμαράκης από την Αίγυπτο, ο τομεάρχης Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ Τηλέμαχος Χυτήρης, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Νίκος Σηφουνάκης, η υπερνομάρχης Αθηνών - Πειραιώς Φώφη Γεννηματά.

**Επιθυμία του υπουργού Πολιτισμού Γιώργου Βουλγαράκη και του υπουργείου Πολιτισμού ήταν η κηδεία του Νίκου Κούρκουλου να γίνει δημοσία δαπάνη. Η οικογένεια ευχαρίστησε, αλλά δεν αποδέχτηκε την τιμητική πρόταση. «Είναι σαν να έγινε», είπαν.

Μίκης: Σπάνιος άνθρωπος και φίλος

Ο Μίκης Θεοδωράκης δήλωσε: «Με οδύνη πληροφορήθηκα τον θάνατο του εξαίρετου καλλιτέχνη και φίλου Νίκου Κούρκουλου, που τόσο λάμπρυνε με την προσωπικότητα και την τέχνη του τη ζωή μας. Είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί του στη "Γειτονιά των Αγγέλων" κι έτσι να γνωρίσω από κοντά όχι μόνο το ταλέντο του, αλλά και την ομορφιά και την ευγένεια ενός σπάνιου ανθρώπου και φίλου. Είμαι βέβαιος ότι η ωραία εικόνα του θα συντροφεύει τους Ελληνες που τόσο τον αγάπησαν, για πάντα».

Και ποδοσφαιριστής

Παράλληλα με τους πρώτους του ρόλους στη σκηνή (και αργότερα στην οθόνη) είχε αναλάβει αμυντικούς ρόλους και στο γήπεδο. Τη δεκαετία του '50 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό ως κεντρικός οπισθοφύλακας. Φορούσε τη φανέλα με το νούμερο 5. Είχε δελτίο και προπονούνταν κανονικά στην ομάδα του «τριφυλλιού», μέχρι που τον κέρδισε οριστικά το θέατρο.