Ελευθεροτυπία - «...για να αισθανθούν λίγο Ελλάδα...»

Ποικιλοτρόπως αξιοσημείωτος ο δίσκος αυτός. Ελληνας της διασποράς ο Χρήστος Γοβέτας, παίζει και τραγουδά, μεταξύ άλλων, και ρεμπέτικα κι αν κρίνουμε από την εργασία του αυτή «Πασατέμπος» θα τον τοποθετούσαμε μεταξύ των καλύτερων, από άποψη ουσίας, μελετητών της ερμηνείας των παλιών λαϊκών τραγουδιών (ρεμπέτικων και «ρεμπέτικων»).

Τραγούδια των Τσιτσάνη, Μητσάκη, Βαμβακάρη, Σκαρβέλη, Χιώτη και άλλων, που συνθέτουν μια ποικιλία ως προς το ύφος και τις ερμηνευτικές απαιτήσεις, αποδίδονται με έναν τρόπο που ξαφνιάζει για την ατμόσφαιρα που δημιουργεί. Αμεσότητα, λιτότητα, απλότης και ωραιότης, χωρίς φτιασιδώματα και άλλες ωραιοποιημένες ψευτιές με τις οποίες έχουμε κατά κόρον βομβαρδιστεί στα πολλά χρόνια της «αναβίωσης» του ρεμπέτικου. Πολλές από αυτές τις επανεκτελέσεις θα τοποθετούσα αμέσως μετά και δίπλα στις πρώτες, των πρώτων διδαξάντων: «Σαν απόκληρος γυρίζω», «Κάηκε ένα σχολείο», «Οσο βαριά είν' τα σίδερα», «Ο Μπουφετζής», πράγμα που (ως φυσική συνέπεια) στρέφει το ενδιαφέρον μας προς αυτόν το συμπατριώτη μας μετανάστη στη χώρα του Κολόμβου.

Οπως πληροφορούμεθα, λοιπόν, από το Διαδίκτυο και από αλλού, ο Χρήστος Γοβέτας γεννήθηκε στην Πρώτη Σερρών και μετανάστευσε στη Βοστόνη το έτος 1978, όπου σπούδασε αρχιτεκτονική. «Το 1983», γράφει ο ίδιος, «δούλευα στο Aegean Fair, ένα μεγάλο ελληνικό restaurant στη Βοστόνη. Φοιτητής το πρωί, γκαρσόνι τα βράδια και τα Σαββατοκύριακα που έπαιζε η ορχήστρα του φίλου μου Νίκου Σουβατζή προς το τέλος της βραδιάς μ' έγνεφε ο Νίκος ν' ανέβω στο πάλκο και να πω κανένα ρεμπέτικο...». Ετσι άρχισε η μουσική του σταδιοδρομία. Το 1984 έγινε μέλος της ορχήστρας «Ταξίμι» που έπαιζε στο restaurant «Middle-East» στο Cambridge όπου πήγαιναν «...φοιτητόκοσμος, τυχόν ναυτικοί, πιτσαδόροι και διάφοροι άλλοι της νύχτας για να αισθανθούν λίγο Ελλάδα και γινόταν πολλές φορές γλέντι μερακλίδικο...». Εκεί ουσιαστικά είχε την ευκαιρία να εμβαθύνει, όπως λέει, στο συναίσθημα του ρεμπέτικου. Ωστόσο καθώς περνούσαν τα χρόνια άρχισε να τον ενδιαφέρει περισσότερο η δημοτική μουσική. «Ετσι, ασχολήθηκα στη συνέχεια με το κλαρίνο, το λαούτο, το ούτι κι αργότερα με το ζουρνά. Τα τελευταία δέκα χρόνια, όπου και να παίζαμε, όλο και περισσότερο μας ζητούσαν να πούμε ρεμπέτικα, ιδιαίτερα με τη γυναίκα μου τη Ruth που παίζει φίνο ακορντεόν και τραγουδάει. (...) Φαίνεται πως μέσα μας ωρίμασε το ιδίωμα και η γνώση του κι ήταν φανερό πως έπρεπε να καταγραφεί ένα στιγμιότυπο αυτής της εμπειρίας. Ετσι έγινε αυτή η ηχογράφηση το Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 2005 κι ακολούθησε η έκδοση του "Πασατέμπου" τον Ιούνιο του 2006».

Δεν πρέπει, πάντως, να παραλείψουμε και τα λοιπά ενδιαφέροντα βιογραφικά του Χρήστου Γοβέτα: Το 1986, άρχισε τη μελέτη της κλασικής οθωμανικής μουσικής, παίζοντας ούτι και μπεντίρ με το συγκρότημα «Eurasia Ensemble». Ελληνική και αραβική παραδοσιακή μουσική με την ορχήστρα «Karavani» και μουσική των βαλκανικών χωρών με τους «Tito's Revenge» και τους «Akshambela» στην περιοχή της Βοστόνης. Εχει δώσει πλήθος συναυλιών σε όλη την Αμερική και στον Καναδά και τα τελευταία 16 χρόνια διδάσκει και παρουσιάζει ελληνική μουσική σε σεμινάρια βαλκανικής μουσικής της ανατολικής και της δυτικής ακτής των ΗΠΑ. Είναι μέλος της παναμερικανικής ορχήστρας ΖΙΥΙΑ (ζυγιά) και του PANGEO (Παγγαίο) στο Σιάτλ. Το 1999 τιμήθηκε με το βραβείο Art Fellowship της Πολιτείας της Ουάσιγκτον για τη συνεισφορά του στην αμερικανική και την ελληνοαμερικανική κοινωνία. Τα τελευταία χρόνια ο Χρήστος Γοβέτας συνεργάζεται με τον διεθνούς φήμης avant garde τζαζίστα Bill Frisel, συνεργασία που βραβεύτηκε με Grammy nomination για το άλμπουμ «The Intercontinentals».

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά όχι μόνο με το δίσκο αυτόν (που όπως μάθαμε προσεχώς θα κυκλοφορήσει και στην ελληνική αγορά) αλλά και με άλλες εκδόσεις και δραστηριότητες του Χρήστου Γοβέτα, το ένθετο του δίσκου παραπέμπει στο kyklosmusic.com (file under: World/Greek folk/ Rebetika).