Στη συμπίεση των spread, τη διαφορά δηλαδή μεταξύ του επιτοκίου της Ελλάδας και της Γερμανίας, θα μπορούσαν να οδηγήσουν κινήσεις που δρομολογούνται στις Βρυξέλλες.
Σε αυτές συγκαταλέγεται η αγορά κρατικών ομολόγων των χωρών της ευρωζώνης από την ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά είτε η έκδοση ευρωομολόγων.
Στην αγορά υπάρχει η φήμη εδώ και καιρό ότι η ΕΚΤ αγοράζει ομόλογα χωρών-μελών, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, στη δευτερογενή αγορά μέσω κεντρικών τραπεζών του ευρωσυστήματος, αλλά κάτι τέτοιο δεν επιβεβαιώνεται επισήμως.
Οσον αφορά το ευρωομόλογο, είναι γνωστό ότι η Γερμανία αντιδρά στην ιδέα να δανειστεί η ίδια και εν συνεχεία να δανείσει τα χρήματα με κάποιο spread που θα ήταν χαμηλότερο από της αγοράς στα αδύναμα μέλη, π.χ. στην Ελλάδα.
Οι γνωρίζοντες τονίζουν ότι υπάρχουν σημαντικά τεχνικά ζητήματα που θα πρέπει να επιλυθούν πριν βγει το ευρωομόλογο. Το κυριότερο είναι ποιος θα είναι ο εκδότης.
Μια ιδέα ήταν να βγάλουν τέτοια ομόλογα η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και η EBRD. Ομως το καταστατικό των δύο τραπεζών καθιστά σαφές ότι δανείζονται για ειδικούς σκοπούς, π.χ. χρηματοδότηση επενδυτικών πρότζεκτ.
Μια άλλη λύση είναι να βγει το ομόλογο από 3-5 ισχυρές χώρες της ευρωζώνης και τα λεφτά να μοιρασθούν με κάποιο spread στους αδύναμους κρίκους.
Μια τρίτη, ίσως πιο ρεαλιστική, επιλογή είναι να δημιουργηθεί κάποιο πανευρωπαϊκό Fund που θα δανεισθεί στις αγορές, εκδίδοντας ευρωομόλογα με την εγγύηση των ισχυρών κρατών (π.χ. Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία). Εν συνεχεία το Fund θα μπορέσει να δανείσει τα λεφτά στα αδύναμα κράτη με χαμηλότερο spread από εκείνο που θα δανείζονται τα ίδια στις διεθνείς αγορές.