Ελευθεροτυπία - Ευτυχώς το σταμάτησε

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ που είχε να κάνει ο Βγενόπουλος και η κίνησή του, την ώρα που θέλει να ανακοινώσει τις προθέσεις του για τον Παναθηναϊκό, ήταν να αφήσει μακριά απ' αυτόν όλους εκείνους τους... αυθόρμητα «ανεξάρτητους», που ετοιμάζονταν να κάνουν διαδήλωση την ώρα που θα μιλούσε στους δημοσιογράφους.

ΔΕΝ ΕΙΧΕ κανένα λόγο ούτε να τους χρεωθεί, μα ούτε και να παίξει το παιχνίδι κάποιων που είχαν αποφασίσει να τους στείλουν στην πλατεία Συντάγματος.

Η ΣΥΝΘΕΣΗ του κοινού σε κάτι τέτοια συλλαλητήρια είναι από την αρχή ένα μεγάλο πρόβλημα. Οχι το πόσοι θα πάνε όσο το ποιοι. Ποιοι θα πήγαιναν εκεί, πώς θα συμπεριφέρονταν και τι θα φώναζαν.

ΑΝ ΘΑ υπήρχαν (π.χ.) άνθρωποι πέρα από αυτούς τους 500-1.000 συνηθισμένους, που μαζεύονται κάθε φορά, φωνάζουν τα ίδια συνθήματα, έχουν συγκεκριμένες προθέσεις που δεν τις κρύβουν και δημιουργούν συχνά-πυκνά βαβούρες και φασαρίες, ή αν θα υπήρχε δίπλα τους ένα κομμάτι της μεγάλης πλειονότητας των οπαδών, που δεν βρίζει, δεν χυδαιολογεί, δεν κάνει προσωπικές επιθέσεις και σε γενικές γραμμές ψάχνει τρόπους δυναμικούς, αλλά κόσμιους, όταν νιώθει την ανάγκη να διαμαρτυρηθεί για κάτι που δεν πάει καλά.

Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ενός τέτοιου συλλαλητηρίου έχει και τη μεγαλύτερη σημασία. Γιατί μόνο έτσι μια οργανωμένη προσπάθεια μπορεί να στείλει πραγματικά μηνύματα.

ΑΝ ΤΑ μηνύματα είναι σοβαρά και η αντίδραση συγκροτημένη με τρόπο που να εκφράζει την πλειονότητα των οπαδών, και όχι μια ομάδα οργανωμένων σκληροπυρηνικών, τότε θα έχει και νόημα. Διαφορετικά, το μόνο το οποίο μπορεί να προσθέσει είναι η επανάληψη μερικών συνθημάτων, που, όπως είπε κι η Λιάνα Κανέλλη, νομίζεις ότι βγαίνουν από... dvd. Κι αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για κανέναν από τους υπόλοιπους φίλους της ομάδας, πέρα από το παιχνιδάκι που μπορεί να παίζεται.

ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ, προφανώς, φοβήθηκε ο Βγενόπουλος: πράγματα που θα γίνονταν χωρίς αυτόν, για αυτόν. Να αρχίσουν να τον εκφράζουν, δηλαδή, κάποιοι χωρίς να το θέλει και να φαίνεται ότι κινητοποιούνται για λογαριασμό του. Και το σταμάτησε.