Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Γιατί επιστρέψαμε στη θέση του βλάκα

ΜΑΔΡΙΤΗ, Αποστολή

Του ΦΙΛ. ΣΥΡΙΓΟΥ

Επιστρέψαμε λοιπόν, έπειτα από 9 χρόνια, στη γνώριμή μας 4η θέση, τη θέση του... βλάκα. Αυτή είναι η φυσιολογική κατάληξη της φετινής μετ' εμποδίων προσπάθειας της Εθνικής μπάσκετ.

Μείναμε τελικά με άδεια χέρια...

Από την άποψη ότι, ενώ πήγαμε στην Ισπανία ως πρωταθλητές Ευρώπης και δευτεραθλητές κόσμου, δεν ανεβήκαμε στο βάθρο και για να πάμε τώρα στο Πεκίνο θα πρέπει να περάσουμε από τη δοκιμασία ενός προολυμπιακού τουρνουά, ασφαλώς και η 4η θέση συνιστά αποτυχία.

Ομως, αν αναλογιστεί κάποιος πόσο κακό μπάσκετ έπαιξε η «επίσημη αγαπημένη» στα γήπεδα της Ισπανίας, αυτή η 4η θέση είναι ιδιαίτερα κολακευτική. Κρύβει τις αδυναμίες της και αποσιωπά τα προβλήματά της.

Γιατί στράβωσαν, λοιπόν, τα πράγματα; Γιατί έλειψαν βασικοί παίκτες (Σχορτσιανίτης-Φώτσης), γιατί η ομάδα, εν ονόματι του συνδικαλισμού, έπεσε θύμα προβοκάτσιας, γιατί η Ομοσπονδία αδράνησε και γιατί ο προπονητής πιάστηκε ουσιαστικά αιχμάλωτος των παικτών, οι οποίοι από «καλή παρέα», που ήταν κάποτε, έγιναν συντεχνία.

Ο Λ. Παπαδόπουλος έδωσε χίλιες αφορμές για να εκδιωχθεί από την ομάδα, αλλά παρέμεινε γιατί «δεν υπήρχε άλλη λύση». Τελικά, χαντάκωσε την όλη προσπάθεια, με τραγικό αποκορύφωμα το χθεσινό ματς, όπου στα 5 λεπτά που έπαιξε το συνολικό σε βάρος της Εθνικής μας σκορ ήταν 14-0!!!

Βεβαίως, πριν καταλογίσει κανείς οτιδήποτε σ' αυτά τα παιδιά και τον προπονητή τους, θα πρέπει να μην ξεχνάμε ποια κατορθώματα πέτυχαν τα δύο προηγούμενα χρόνια. Ομως ακόμα κι αυτά εκείνοι θα πρέπει να τα θυμούνται πρώτοι, ώστε να τα υπερασπίζονται με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο.

Υπάρχει, βεβαίως, και ο αντίλογος: Αν κέρδιζαν προχθές την Ισπανία, τι θα λέγαμε σήμερα; Λάθος, γιατί συζήτηση με βάση το «αν» δεν γίνεται. Και γιατί, ακόμα κι αν αρχίζαμε τέτοιες υποθέσεις, χαμένοι θα βγαίναμε τελικά και όχι κερδισμένοι...

Το βέβαιο είναι ότι σε 9 ματς είναι ζήτημα αν παίξαμε συνολικά 70 λεπτά καλό μπάσκετ. Και σε ό,τι αφορά τον ημιτελικό με την Ισπανία, επιχειρήθηκε μία λαμπρή, πράγματι, υπέρβαση, που χαρακτηρίζει τις δυνατότητες παικτών και προπονητή, αλλά και που ταυτόχρονα υποδηλώνει τα «εγκλήματα» που έγιναν μέσα και έξω από τα γήπεδα.

Και για να τελειώνουμε, ιδού και μία πρωτότυπη εξήγηση της χθεσινής απώλειας του μεταλλίου: αντίπαλός μας αντί της Λιθουανίας θα μπορούσε να ήταν κάλλιστα η Γαλλία, που τερμάτισε τελικά 8η. Φτάνει στην πιο κρίσιμη στιγμή του προημιτελικού με τη Ρωσία να μην την καταδίκαζε σε ήττα, με ένα ανάποδο σφύριγμα, ο Νίκος Ζαβλανός. Ο οποίος επιβραβεύτηκε για τα εν γένει κατορθώματά του με την επιλογή του στον τελικό! Και εις ανώτερα...