Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

ΑΥΤΟΠΤΗΣ ΜΑΡΤΥΣ

Γνώριμα πρόσωπα ...

Στα ορεινά της «Θύρας 28», λίγο πριν από την έναρξη του αγωνίσματος των 200 μ. ανδρών, βράδυ Πέμπτης. Ολοι μας εκεί, θύματα του πρόωρου ενθουσιασμού μας για τον επερχόμενο θρίαμβο του Κεντέρη.

Σπεύσαμε από μήνες πριν, μέσω του Ιντερνετ, να αγοράσουμε εισιτήρια για τη μαγική κούρσα. Η προαναγγελία στον ηλεκτρονικό πίνακα μας βρήκε θυμωμένους. Κάποιοι μας χάλασαν τη γιορτή. Δεν συμφωνούσαμε όλοι στο ποιοι.

Οι πλείστοι άρχισαν να φωνάζουν «Κεντέρης-Κεντέρης», και να αποδοκιμάζουν τους Αμερικανούς. Ηταν η πιο εύκολη λύση. Τακτοποιήσαμε όλα τα κόμπλεξ, όλες τις ψευδαισθήσεις μας, και αποδείξαμε, όπως έλεγε και ο από πίσω, ότι «εμείς οι Ελληνες δεν μασάμε».

Στην μικρή γωνίτσα μας, εκεί στο στάδιο, λίγοι δεν συμμετείχαν στα «ουουου» εναντίον των Αμερικανών, και στα «ζήτω» υπέρ του δικού μας, του απόντος. Οταν ηρέμησαν κάπως τα πνεύματα, ανοίξαμε κουβέντα με μερικούς. Διαπιστώσαμε, κατ' αρχάς, μια σοβαρή έλλειψη ενημέρωσης. Παραδέχτηκαν, μάλιστα, προς το τέλος (όταν τους εξηγήσαμε ότι και Αμερικανοί έχουν ελεγχθεί, και ότι η ομάδα τους ήρθε με σοβαρές ελλείψεις στην Αθήνα επειδή, ακριβώς, μερικοί πολύ μεγάλοι αθλητές αποκλείστηκαν γιατί βρέθηκαν ντοπαρισμένοι), ότι «δεν το ακούσαμε αυτό από κανένα κανάλι», και ότι, βεβαίως, «δεν διαβάζουμε εφημερίδες».

Ηταν, επομένως, και ως επί το πλείστον, ένα κοινό βγαλμένο απευθείας από τηλεοπτικό παράθυρο. Ενα κοινό που θέλει δακρύβρεχτες ιστορίες από τα χωριά και τους συγγενείς των αθλητών, που υιοθετεί (χωρίς να πολυκαταλαβαίνει) την κάθε εύκολη ατάκα του κάθε τυχάρπαστου τηλεοπτικού δικηγόρου, και που τρέφεται καθημερινώς με ισχυρές δόσεις κακού πατριωτισμού και θρησκευτικής σαχλαμάρας του τύπου «ο θεός είναι μαζί μας».

Η μεγάλη-μικρή παρέα που αποθέωνε τον Κέντερη και σφύριζε τους Αμερικανούς είναι η ίδια παρέα που πάει στο γήπεδο επιθυμώντας νίκη της ομάδας της πάση θυσία, ακόμα και με τη βοήθεια του διαιτητή, ακόμα κι αν δεν παίζει καλά. Οταν η οθόνη έδειχνε τους Αμερικανούς και όλοι γιουχάιζαν, γύρισα προς τα πίσω να ιδώ το πρόσωπο ενός κυρίου που συνεχώς φώναζε «πάρτε τ' αρχ... μου τώρα».

Γνώριμο πρόσωπο. Οχι γνωστό. Το 'χουμε ξαναδεί χιλιάδες φορές στα μπροστινά τραπέζια σκυλάδικων, να εκτοξεύει γαρίφαλα και να δίνει διαταγή στα κορίτσια να κεράσουν μαϊμού-σαμπάνιες την τάδε φίρμα. Το 'χουμε ξαναδεί, αυτό το ίδιο πρόσωπο που προχθές φώναζε στους Αμερικανούς «πάρτε τα... τέτοια μου», να ουρλιάζει ότι ανήκει στους μικρομεσαίους, ότι μονίμως αδικείται, ότι πάντοτε φταίνε οι άλλοι για τις συμφορές του και ότι τα λάθη του δεν είναι τίποτ' άλλο από... παραστρατημένα προτερήματα. Της φυλής.

Φεύγοντας από το Στάδιο, πέσαμε και εμείς πάνω στο συνεργείο του Αντέννα. Η ρεπόρτερ κατέγραφε αντιδράσεις του κόσμου. Ο καθένας έδινε την μικρή του παράσταση, «δόξα στον Κεντέρη και στους Ελληνες, κατάρα στους μαύρους Αμερικανούς», και οι υπόλοιποι χειροκροτούσαν. Ενας-ένας παρέλασαν από το φακό. Και έφευγαν όλοι με μιαν αυταρέσκεια που μόνο σε πρόσωπα δικτατόρων έχω ξαναδεί, μόλις ολοκληρώνουν ένα ανόητο λογύδριό τους. Οι ξένοι γύρω μας, και στο στάδιο μέσα αλλά και απέξω όπως περπατούσαμε, δεν έλεγαν κουβέντα. Ηταν εμβρόντητοι. Ισως και τρομαγμένοι. Δεν θα ήθελα ποτέ να βρεθώ σε γήπεδο στο εξωτερικό και να ζήσω τέτοια ατμόσφαιρα εναντίον Ελληνα αθλητή.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ